บทที่ 229 เขาเป็นพ่อของจูนหลิน? 1

ละอายใจที่จะพูดว่า ผู้อำนวยการหญิงของโรงเรียนประถมที่ชี้หน้าเผยจื่อตง ไม่เพียงแต่เป็นอาสาวของเผยจื่อตง แค่เคยมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเย่อู๋เทียน เป็นครูโรงเรียนประถมช่วงชั้นประถมของเย่อู๋เทียนด้วย…….

อีกฝ่ายชื่อว่าเหลียนซินหรู แม้ว่าจะดูเหมือนอายุแค่สามสิบ แต่ในความเป็นจริง ใกล้จะสี่สิบปีแล้ว

ดูแลตัวเองได้ดีมาก ยิ่งไปกว่านั้นให้ความรู้สึก มองยังไงก็ไม่เบื่อกับผู้คน!

ตอนที่เย่อู๋เทียนอยู่ชั้นประถม ถูกเหลียนซินหรูจัดการไม่น้อย เพราะว่าปีนั้นเย่อู๋เทียนก็ชอบส่งกระดาษเปล่า ตอนนั้นทำให้เหลียนซินหรูโกรธ เรียกผู้ปกครองของเย่อู๋เทียนอยู่บ่อยๆ

ถ้าไม่ใช่ว่าความรู้ความสามารถในอาชีพของปีนั้นไม่เอื้ออำนวย ก็ไม่รู้ว่าเหลียนซินหรูตีเย่อู๋เทียนไปกี่ครั้งแล้ว

ปีนั้น เย่อู๋เทียนอายุสิบปี เหลียนซินหรูอายุยี่สิบปี

เด็กๆเจอกับคุณครูสาวน้อย มีอดีตที่สวยงามมากมาย

ไม่เจอกันเกือบยี่สิบปี

สาวน้อยในอดีต กลายเป็นสาวใหญ่ในตอนนี้

ก็ไม่รู้ว่า ชีวิตในตอนนี้ของสาวใหญ่คนนี้เป็นยังไงบ้าง ว่ากันว่าปีนั้นไปศึกษาเพิ่มเติมต่อต่างประเทศมาระยะหนึ่งแล้ว

หลังจากนั้น เย่อู๋เทียนและเหลียนซินหรูก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย

คาดไม่ถึงว่า…….

ตอนนี้เหลียนซินหรูจะกลายเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนลูกชายของตัวเอง โชคชะตานี้ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ

อย่างไรก็ตามเผยจื่อตงในเวลานี้ ได้เดินปล่อยอารมณ์ไปที่ข้างกายของเหลียนซินหรู ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็แย่งไมโครโฟนจากมือของเหลียนซินหรู ต่อจากนั้นก็กระแอมในลำคอ และพูดบางอย่างกับผู้ปกครองมากมายที่อยู่ข้างหน้า

“จากนี้ไป ความปลอดภัยของครูและนักเรียนทั้งหมดของโรงเรียนประถมทิงเฉา มีกรมทหารเจียงไห่มีดูแลทั้งหมด ขอให้ผู้ปกครองทุกคนไว้วางใจได้ ลูกของพวกคุณ ต่อจากนี้ไป……ปลอดภัยมากๆ ผม ผมพูดอะไรอย่างอื่นไม่ค่อยเป็น ก็แค่นี้นะ”

หลังจากที่พูดจบ เผยจื่อตงก็คืนไมโครโฟนให้กับเหลียนซินหรู

ต่อจากนั้นก็สั่งการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาให้แยกย้ายกันไปทั้งในและนอกโรงเรียนประถม ไม่เว้นแม้แต่คนเดียว ทั้งหมดยืนตรงทุกที่

ไม่มีใครคาดคิดว่า เรื่องราวจะเกิดพลิกผันเช่นนี้……..

เรื่องจัดการรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนประถม มีกรมทหารมาดูแลด้วยตัวเองเลยเหรอ?

นี่…….

ได้รับเกียรติอะไรเนี่ย?

ในขณะนี้เอง เหลียนซินหรูเตะก้นของเผยจื่อตงอย่างรุนแรง และเขม่นตาพูดว่า: “นี่ก็จบแล้วเหรอ? เด็กแปดสิบเจ็ดคนในโรงเรียนของเรา ถูกวางยาโดยไม่มีเหตุผล จะแก้ปัญหาค่าชดเชยได้ยังไง!”

ตูม!

ทุกคนอยู่ในความโกลาหล

เหลียนซินหรู เตะแม่ทัพที่มีชื่อเสียอายุน้อยที่สุดของประเทศหลงเหรอ?

ผู้อำนวยการหญิงคนนี้…….

บ้าไปแล้วเหรอ?

แต่ท่าทีต่อไปของเผยจื่อตง กลับทำให้ทุกคนตกตะลึงอีกครั้ง

เผยจื่อตงจำใจพูดขึ้นมาว่า: “ผมช่วยออกค่าชดเชยให้กับทุกคนเป็นการส่วนตัว อา……อาเคลียร์หน่อยละกัน ถึงเวลาบอกกล่าวกับผมก็พอ!”

เหลียนซินหรูทำเสียงฟึดฟัด: “ค่อยยังชั่วหน่อย!”

“……”

“……”

“……”

ทุกคนในที่เกิดเหตุ ยกเว้นเย่อู๋เทียน ต่างก็เบิกตาทั้งสองกว้างทั้งหมด