บทที่ 276 แข็งแกร่งเกินไป โดดเดี่ยว!2

หานตี้ซือครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า"อาจจะ"

เย่อู๋เทียนขมวดคิ้วและพูดว่า"หมายความว่ายังไง?"

หานตี้ซือพูดเบาๆ"ผมก็ไม่ค่อยชัดเจน เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมคิดอยู่เสมอว่าแผ่นหินสมบัตินั้นตกอยู่ในมือคุณแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่คุณก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...ไม่ใช่แบบนั้น!แต่ว่า คุณไม่ต้องห่วง ในเมื่อผมได้ออกจากตี้ตูและเดินทางมาที่เจียงหนาน นั้นก็หมายความว่า สิ่งที่ควรเป็นของคุณ ก็จะเป็นของคุณไม่มีใครสามารถพรากมันไปได้!

เย่อู๋เทียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามอีกครั้ง"ท่าน ซ่อนกำลังของท่านไว้หรือ?"

หานตี้ซือหัวเราะเบาๆ"แน่นอน! มิฉะนั้น ถ้าผู้ร้ายรายอื่นปรากฏขึ้นในโลกนี้อีก และต้องการฆ่าคุณ ผมที่เป็นอาจารย์ของคุณ ไม่มีสิทธิ์ที่จะช่วยคุณด้วยซ้ำ!"

เย่อู๋เทียนไม่ได้พูด

หานตี้ซือตบไหล่เย่อู๋เทียนและพูดว่า"ในโลกนี้ วิชาที่ทำให้มนุษย์สามารถไปถึงอีกด้านหนึ่งของบูโดได้ ที่ผมรู้คือมีสองอย่าง อย่างแรกคือวิชาชี่จักรพรรดิของตระกูลหานของผม อย่างที่สองคือพลังแก่นม่วง ！อย่างแรก สามารถบรรลุแดนที่มนุษย์กับธรรมชาติกลายเป็นหนึ่งเดียว ระหว่างการหายใจ ดูดซับพลังแห่งลมปราณทั่วฟ้าดิน และอีกอัน ใช้วิชาของผู้อื่น และแก่นแท้ของวัตถุภายนอก เพื่อฝึกฝนตน!ที่ผมฝึกมาคืออันแรก ฝึกมาหนึ่งร้อยสี่สิบปีแล้ว!"

เย่อู๋เทียนหยุดชั่วคราวและพูดว่า"วิชาชี่จักรพรรดิ ผมมาถึงสุดแดนแล้ว มันช้าเกินไป!"

หานตี้ซือทำสีหน้าเคร่งขรึมและพูดว่า"พลังแก่นม่วงเป็นวิชามารที่ไม่ดี อย่าไปฝึก!คุณเป็นลูกศิษย์ผม นี่เป็นครั้งที่สองที่เราพบกัน ครั้งแรกที่ผมพาคุณเข้ามา นี่เป็นครั้งที่สอง คำพูดของผม คุณจะฟังหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ！ผมแก่แล้ว ไปบังคับคุณไม่ได้แล้ว!”

เย่อู๋เทียนถามว่า"ทั้งสองฝึกด้วยกันได้ไหม?"

หานตี้ซือส่ายหัวของเขาและกล่าวว่า"เมื่อฝึกทั้งสองอย่างพร้อมกัน เมื่อถึงพลังตันสุดขอบ ก็จะต้องทนทุกข์ทรมานจากแรงดันชีพจรอย่างรุนแรง อาจใช้เวลาสูงสุดก็สามปี หรืออย่างน้อยสามเดือน และเส้นลมปราณก็จะระเบิดและก็จะตาย!"

เย่อู๋เทียนหัวเราะเบาๆ และกล่าวว่า"ดังนั้น ตอนนั้นผมจึงเต็มใจที่จะถือศีลอยู่ในส่วนลึกของเทือกเขาหิมาลัย และใช้ภูมิประเทศของเรือนสั่งสอนของวิหารจอมเทพเพื่อฝึกฝนสองสิ่งนี้"

สีหน้าของหานตี้ซือเปลี่ยนไป และทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปจับข้อมือของเย่อู๋เทียน

เย่อู๋เทียนรู้สึกถึงลมหายใจที่ไหลลงมาที่ข้อมือของเขา

รู้สึกสงสัยในใจ

หรือว่า หานเหล่าจู่ต้องการตรวจสอบวิชาของเขา?

แต่เมื่อเย่อู๋เทียนกำลังคิดเช่นนี้ หานตี้ซือก็มองไปที่เย่อู๋เทียนด้วยความตกใจ และพูดด้วยเสียงสั่นเครือ"นาย... นายทำได้อย่างไร?"

เย่อู๋เทียนยิ้ม"เปลี่ยนชี่เป็นเข็ม เปิดเส้นปราณของร่างกาย ในตอนแรก หลอมพลังแปลง จากนั้นใช้พลังตัน พลังปราณ พลังมืด พลังเทพ ค่อยๆทนไปทีละอัน ทุกปี ทุกเดือน ทุกๆ ปี วัน ชั่วโมง วินาที!"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ใบหน้าของหานตี้ซือเหมือนลมของใบมีดพัดผ่าน ชาจนถึงสุดขีด

วินาทีต่อมา ชายชราน้ำตาไหล!