บทที่ 346 เห็นผมแล้วไม่คุกเข่า มีมารยาทหรือเปล่า? 2

หากเป็นมังกร คุณต้องเก็บตัวไว้

หากเป็นเสือ คุณต้องหมอบไว้

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ความหวาดกลัวของเฟ่ย์ล่างก็ลดลงอย่างมาก

จากนั้นเฟ่ย์ล่างก็บังคับตัวเองให้สงบลง มองไปที่เย่อู๋เทียนอย่างตั้งใจ หรี่ตาลงซักถามเขา

“นายท่านมาจากทางไหน?”

เย่อู๋เทียนสูบบุหรี่ไปแล้วครึ่งมวน

จางจิงหลวนและเฉียนเป่ยเฉินก็เดินเข้ามาจากนอกร้านเช่นกัน

เมื่อเฟ่ย์ล่างสังเกตเห็นจางจิงหลวนและเฉียนเป่ยเฉิน ก็ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากได้เห็นจางจิงหลวน

รู้สึกประหลาดใจมาก

บนโลกนี้…

จะมีผู้หญิงที่เป็นเอกลักษณ์โดดเด่นเช่นนี้ได้อย่างไร?

ทันใดนั้นจางจิงหลวนก็ยกเท้าเตะหน้าแข้งของเฟ่ย์ล่าง

ไม่เห็นว่าใช้แรงอย่างไร หน้าแข้งของเฟ่ย์ล่างบิดงอเหมือนเส้นบะหมี่

การเตะอย่างกะทันหันทำให้เฟ่ย์ล่างตกตะลึง

จากนั้นก็คำรามด้วยความเจ็บปวด

คุกเข่าลงบนพื้น

จางจิงหลวนชำเลืองมองเฟ่ย์ล่างอย่างไม่แยแส พลางดุด่าด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“เห็นผมแล้วไม่คุกเข่า มีมารยาทหรือเปล่า?”

เฟ่ย์ล่างเบิกตากว้าง

คำรามลั่น

“พวกคุณเป็นใครกัน?”

ทันทีที่เขาพูดจบ

เฉียนเป่ยเฉินที่อยู่อีกด้านหนึ่งเตะอย่างไม่สนอะไร

เฟ่ย์ล่าง

ลอยกระเด็นออกไปหลายสิบเมตร ก่อนจะร่วงลงจอดข้างถังขยะฝั่งตรงข้ามกู่หวันเจีย

จากนั้นเฉียนเป่ยเฉินก็มองไปที่เย่อู๋เทียน

แล้วถามด้วยความสับสน

“ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้น? ท่านกับอาจารย์เนี๊ยกำลังจะซื้อของในร้านนี้ไม่ใช่หรือ?”

เย่อู๋เทียนเหลือบมองเฉียนเป่ยเฉิน แล้วยื่นบุหรี่ให้เขา

ออกคำสั่งอย่างใจเย็น

“ไปหาที่บีบให้ดับ”

เย่อู๋เทียนต้องการให้เฉียนเป่ยเฉินดับบุหรี่

แต่เฉียนเป่ยเฉินกลับคิดว่าเย่อู๋เทียนจะให้เขาไปฆ่าใคร

แต่เฉียนเป่ยเฉินก็ยังไม่หยุด เขาหันหลังเดินออกไป เข้ามาถึงตัวเฟ่ย์ล่าง

หิ้วขึ้นมาเหมือนหยิบลูกไก่

จากนั้น

เขาดีดตัวขึ้นจากพื้น

แล้วหายตัวไป

ทุกคนในร้านนอกจากเย่อู๋เทียน เสิ่นรั่วชิง และจางจิงหลวนล้วนเบิกตากว้าง

เงียบสงัด!

เงียบสงัดเหมือนตายไปแล้ว!

แต่ก่อนที่หลี่จื่อฉีและคนอื่นๆ จะได้สติกลับมา

เฉียนเป่ยเฉินก็กลับมาแล้ว