บทที่ 1106 อารอง

เทียนเมี่ยมองไปที่ชายที่อยู่ข้างหน้าเขาด้วยความรังเกียจ และเยาะเย้ยว่า "กล้ายืนอยู่ต่อหน้าผมด้วยตัวคนเดียว ถือว่าคุณมีความกล้าหาญมาก แต่ผลของความกล้าหาญนี้บอกได้คำสองคำว่า----ต้องตาย!"

ในชั่วพริบตา เทียนเมี่ยก็มาถึงต่อหน้ามังกร

ขยับตัว ออกหมัด

ดุร้ายเป็นพิเศษ และความเร็วก็เร็วมากจนผิดปกติ หากเป็นคนธรรมดาที่โดนหมัดนี้ชกเข้า คงจะต้องตายแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย

เทียนเมี่ยยังคงมีความมั่นใจในความแข็งแกร่งของตัวเองอยู่บ้าง

เพราะยังไงเขาก็ไม่เคยแพ้ตั้งแต่เกิด และอยู่เมืองใต้ดินมาหลายปี ก็ไม่มีใครสามารถท้าทายสถานะของเขาได้

การดำรงอยู่ของเขา ก็คือความสูงของอำนาจบังคับบัญชา

นี่คือสิ่งที่เขาคิดว่า

แต่ในวันนี้ ความเข้าใจของเขาก็ได้เกิดความผิดเพี้ยนไป

เมื่อเขาคิดว่าหมัดอันทรงพลังสามารถกำจัดคู่ต่อสู้ของเขาได้อย่างง่ายดาย อุบัติเหตุก็เกิดขึ้น มังกรได้หลบเลี่ยงเขาอย่างง่ายดายราวกับว่าเห็นการเคลื่อนไหวของเขาล่วงหน้า

"ความเร็วของคุณนั้น มันช้าเกินไป"

เทียนเมี่ยรู้สึกโกรธขึ้นมา "แค่โชคดีพอที่จะหลบหมัดไปได้หมัดเดียวก็กล้าที่จะอวดดีแล้วงั้นเหรอ? ไปตายซะเถอะ!"

ด้วยความที่ไม่เชื่อเขาเร่งความเร็ว และเพิ่มพลังในการต่อย แต่สิ่งที่แปลกก็คือ การชกแต่ละครั้งไม่ใช่พลาดไปก็คือถูกคู่ต่อสู้แก้ได้อย่างง่ายดาย

เขาที่ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน รู้สึกขายหน้าเล็กน้อย

มังกรถอยห่างออกไป และพูดอย่างผิดหวังเล็กน้อยว่า "ไม่ได้เล่นกับผู้บัญชาการเป็นเวลานาน รู้สึกเบื่อมากในช่วงเวลานี้ แต่เดิมคิดว่าคุณจะสามารถสร้างความตื่นเต้นให้ผมได้บ้าง แต่ไม่นึกเลยว่าความแข็งแกร่งของคุณไม่สามารถเทียบกับความแข็งแกร่งของผมในสิบเบอร์เซ็นต์ได้เลย คุณ ช่างทำให้ผมรู้สึกผิดหวังมากจริงๆ"

สิบเบอร์เซ็นต์?

ยังไม่สามารถเทียบได้งั้นเหรอ?

เทียนเมี่ยเงยหน้าขึ้นและหัวเราะ "คุณมันช่างพูดเก่งเกินไป ผมโจมตีคุณไม่ได้ คุณก็ทำอะไรผมไม่ได้เหมือนกัน! คุณหลบไปหลบมาแบบนี้ คิดว่าจะเอาชนะผมได้แล้วงั้นเหรอ?"

มังกรส่ายหัวเล็กน้อย "โอเค งั้นผมก็จะไม่หลบอีกแล้ว"

เทียนเมี่ยหัวเราะ

ไม่หลบงั้นเหรอ?

ถ้าอย่างนั้นคุณก็เตรียมตัวตายได้เลย

เขาเร่งความเร็วอย่างกะทันหัน พุ่งไปที่ด้านข้างของมังกร และชกต่อยออกอย่างแรง

มังกรก็เหมือนอย่างที่เขาบอก ไม่ได้หลบเลี่ยงอีก ก้มตัวลง แล้วออกหมัดต่อยไปที่เทียนเมี่ย

หมัดต่อหมัด

หมัดของชายทั้งสองกระแทกเข้าหากันอย่างหนัก

แควกๆ แควกๆๆๆ แควกๆๆๆๆ!

แขนของเทียนเมี่ยอ่อนลงในชั่วพริบตา และกระดูกแขนทั้งหมดก็แตกเป็นเสี่ยง เหลือเพียงเนื้อและเลือดที่เชื่อมต่อกันอยู่

"อ๊ะ~!!!"

เทียนเมี่ยกรีดร้องเหมือนเสียงฆ่าหมู

ผู้ที่ไม่เคยล้มเหลว ความล้มเหลวครั้งแรกของเขา ก็คือความล้มเหลวที่น่าอนาถใจ และกลัวว่าเขาจะไม่สามารถต่อสู้กับผู้อื่นในชีวิตได้อีกแล้ว

หมัดของมังกรไม่เพียงทำลายแขนข้างหนึ่งของเขา แต่ยังได้ทำลายกระดูกทั้งทั่วร่างของเทียนเมี่ย และเขาจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่บนรถเข็นแล้วเท่านั้น

มันเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ที่อยากจะทำการต่อสู้อีกครั้ง

มังกรยืนตัวตรง และเก็บหมัดของเขา