บทที่ 1228 หมาป่าตัวหนึ่ง

หลังจากกรรมการประกาศกติกาการแข่งขันเสร็จก็ลงจากเวที มอบเวทีให้ผู้เข้าแข่งขัน4คนสุดท้าย

พวกเขายืนบนเวที4มุมคนละมุม มองหน้ากัน

เมื่อเสียงกลองดัง การแข่งขันเริ่มอย่างเป็นทางการ

เจียงชื่อกับเหลยห้าวมองหน้ากัน ในสายตามีแค่ฝ่ายตรงข้าม ไม่สนใจอีก2คนที่เหลือแม้แต่น้อย

อีกสองคนก็ตื่นตระหนกเช่นกัน

พูดถึงความสามารถ พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจียงชื่อและเหลยห้าวเลย

แต่พวกเขาไม่อยากยอมแพ้ ทำไงดี?

หนึ่งคนในนั้นล้วงธนบัตรก้อนโตออกมาจากกระเป๋าด้วยรอยยิ้มแปลกๆ พลางพูด:"นี่ ทั้ง3คนฟังให้ดี ถ้าพวกแกกระโดดลงจากเวทีไป ฉันจะให้รางวัลพวกแกคนละ10ล้าน!"

10ล้าน?

3คนที่เหลือบนเวทีเห็นด้วย?

เหลยห้าวหันไปมองเขาแวบหนึ่ง พูดอย่างเฉยเมย:"ฉันจะนับ1-3 ไสหัวลงไปซะ"

สายตาเหลยห้าวทำเอาคนผู้นั้นตกใจแทบฉี่ราด

"3"

"2"

"1!"

เหลยห้าวเดินรุดเข้าไปสองก้าว คนผู้นั้นร้องไม่เป็นภาษา กระโดดลงจากเวทีไป ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน

"ไอ้ขยะ"เหลยห้าวด่าไปทีหนึ่ง

เขามองอีกคนข้างๆ"นี่ แกก็รีบไสหัวไป ได้ยินไหม?"

คนผู้นั้นยิ้มเจื่อนๆ"แกพูดกับฉันงั้นเหรอ?ไม่ได้ยินมาบ้างเหรอว่าพ่อฉันเป็นใคร?แกเป็นใคร......"

เขาไม่ทันพูดจบ เหลยห้าวเดินพุ่งเข้าใส่ คว้าคอเสื้อเขาไว้"พ่อเป็นใครฉันไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่า เดี๋ยวพ่อแกได้มารับศพแกแน่"

พูดจบ เขาเอาแขนโอบรอบคอของชายคนนั้น แล้วออกแรงแขนหน้าหลังทั้งสองข้างพร้อมกัน แกร๊ก คอชายคนนั้นหักเป็นที่เรียบร้อย

ตายคาที่ทันที

"ลงไป!"

เหลยห้าวถีบร่างชายคนนั้นลงจากเวที

การกระทำอันโหดเหี้ยม ความชั่วร้ายของจิตใจ ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต ผู้คนด้านล่างเวทีกลัวจนพากับจับคอตัวเอง

อย่างอื่นไม่พูดถึง แค่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ก็สมกับคำว่า'ชูร่า'สองคำนี้แล้ว

"เอาล่ะ จัดการหมดแล้ว"

เหลยห้าวปัดมือไปมา เดินไปหาเจียงชื่อ เดินพลางพูดไปด้วย:"ศิษย์พี่ พูดตามตรงตอนแรกผมดูถูกคุณมาก แต่ครั้งที่แล้วคุณแสดงฝีมือให้ผมเห็นแล้ว พิสูจน์ได้ว่าคุณแข็งแกร่งกว่าผม"

"เก่งกาจมาก"

"บนโลกนี้มีเพียงผู้ชายคนเดียว ที่ทำให้ผมเหลยห้าวยอมรับว่าแข็งกว่า นั่นคือคุณเพียงผู้เดียว"

เหลยห้าวยืนนิ่ง"แต่ผมไม่ยอมเป็นรองคุณตลอดไปหรอกนะ เจียงชื่อ ตั้งใจดูให้ดี ว่าช่วงนี้ผมพัฒนาได้น่ากลัวขนาดไหนแล้ว!"