บทที่ 981 ตัดสินใจที่จะจากไป

หลังจากส่งแก๊งสารเลวออกไปเจียงชื่อ ก็สะบัดแขนเสื้อและปัดฝุ่นบนโต๊ะออก

"คุณน้าเริ่น ขอโทษด้วยนะครับ"

ดูเหมือนว่าไม่ว่าเขาจะไปถึงไหน ก็จะมีปัญหาเกิดขึ้นที่เจียงชื่อ แต่เขาก็ชินแล้ว ถ้ามีวันไหนที่เขาไม่มีปัญหาขึ้นมา เขาก็ไม่ใช่เจียงชื่อ

เริ่นจื่อหลันตามมาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า "บางทีอาจเป็นเพราะปัญหาเหล่านี้ ถึงได้สร้างความสามารถของนายตอนนี้ได้ นายต้องขอบคุณพระนายสำหรับความเมตตานี้ต่อนาย ดอกไม้ในเรือนกระจกจะไม่สามารถทนต่อการทำลายล้างของลมและน้ำค้างแข็งได้ ชื่อเอ๋อฉันรู้สึกโล่งใจภูมิใจต่อนายมากๆ เลยนะ"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอพูดต่อ: "โอเค ไม่พูดถึงเรื่องนอกเรื่องเหล่านี้แล้ว ชื่อเอ๋อนายนัดฉันมาวันนี้ทำไมเหรอ?จะถึงเวลาแล้ว ฉันต้องกลับไปสอนการแสดงให้น้องใหม่พวกนั้น นายอย่ากินเวลาฉันได้ไหม?"

เจียงชื่อพูดเบา ๆ "คุณน้าเริ่น ป้าไม่ต้องกลับไปแล้วครับ"

"อะไรนะ?"

"ฟังผมพูดจบ ป้าก็ไม่อยากไปแล้วครับ"

เริ่นจื่อหลันหัวเราะ "ถ้าฉันไม่กลับไปจะทำอะไรได้อีก? ป้าเป็นแค่การแสดง ฉันไม่ทำงานนี้ ฉันจะทำอะไรล่ะ?นอกจากนี้ ฉันยังไม่ถึงอายุเกษียณ ทำไมถึงไม่กลับไปล่ะ?"

เจียงชื่อพูด"คุณป้าครับ ผมพบเบาะแสของพ่อแล้วครับ"

ประโยคนี้ถูกพูดขึ้นอย่างกะทันหัน

เริ่นจื่อหลันไม่ได้เตรียมใจใดๆ เลย ทันใดนั้น เมื่อเธอได้ยินคำพูดดังกล่าว เธอรู้สึกเหมือนถูกค้อนหนักทุบจนเธอแทบจะอาเจียนออกเป็นเลือด

เธอจ้องตรงไปที่เจียงชื่อ

ไม่น่าเชื่อเลย

"พ่อนาย? เจียงห้านเฟย?"

"ครับ"

เจียงชื่อพูดตามความจริง: "ผมเป็นผู้บริหารระดับสูง ผมได้รับคดีใหญ่คดีหนึ่ง บอกตามตรงเลยว่าผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังคดีใหญ่มีชื่อว่าเจียงห้านเฟย"