บทที่ 982 สิ่งกีดขวางสนามบิน

ผ่านมาหลายปี ก็ไม่รู้ว่าห้านเฟยเปลี่ยนไปรึยัง เขายังคงคิดถึงภรรยาที่เสียชีวิตไปแล้วรึเปล่า

เริ่นจื่อหลันอยากจะเข้าไปในใจของเจียงห้านเฟยอย่างอึ้ง อยากเป็นผู้หญิงของเขา หวังว่าพระนายจะให้โอกาสเธอ ให้เธอได้สมหวัง

หลังอาหาร ทั้งสองก็แยกจากกันชั่วขณะ ต่างกลับบ้านเพื่อเก็บสัมภาระของตน

หลังจากที่เจียงชื่อกลับถึงบ้าน ทุกคนในครอบครัวก็ช่วยเจียงชื่อเก็บของ ติงเมิ่งเหยนได้ช่วยในทุกรายละเอียดโดยคิดถึงเรื่องเล็ก ๆ น้อย ที่ต้องพบก็จัดเก็บใส่ให้เขาหมด

แปรงสีฟัน ยาสีฟัน ผ้าเช็ดตัว และมีดโกน ตลอดจนห้องพักในโรงแรมที่เจียงชื่อจะพักหลังจากไปถึงที่นั่น ฯลฯ ได้รับการจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าหมด เนื่องจากเกรงว่าเจียงชื่อจะเกิดอุบัติเหตุที่นั่น

ยิ่งเป็นแบบนี้ เจียงชื่อก็ยิ่งเศร้าใจมากขึ้นเท่านั้น

"ที่รักครับ"

"หา?"

"ฉันจะรีบๆ กลับมานะ"

การเคลื่อนไหวในมือของติงเมิ่งเหยนหยุดชั่วคราว จากนั้นเธอก็หัวเราะโดยไม่พูดอะไร และยังคงช่วยเก็บของต่อไป

คืนนี้ร่าวร้อน คือนนี้ต่างไม่อยากจากกัน

วันรุ่งขึ้น ติงเมิ่งเหยนขับรถส่งเจียงชื่อ ไปที่สนามบินด้วยตนเอง และเมื่อเริ่นจื่อหลันมาถึง ทั้งสองก็เข้าไปในอาคารผู้โดยสารพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของพวกเขา

ติงเมิ่งเหยนโบกมือลาพวกเขา

เมื่อมองดู แผ่นหลังของเจียงชื่อที่เดินเข้าประตูห้องบิน ติงเมิ่งเหยนก็ไม่สามารถปล่อยไปได้เป็นเวลานาน

ห้องรอบิน

เริ่นจื่อหลันตบไหล่เจียงชื่อ "มันยากใช่มั้ยที่ต้องจากภรรยาของนาย?"

เจียงชื่อถอนหายใจ "แน่นอนครับ ผมแทบรอไม่ไหวที่จะบินไปที่เมืองหลวงหาพ่อให้เจอ แล้วบินกลับมาโดยเร็วสุด"

พูดอย่างนั้นไป แต่เจียงชื่อรู้ว่าการเดินทางไปเมืองหลวงครั้งนี้ไม่โชคดีนัก

ทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง มองหาที่นั่งว่างที่จะนั่ง

ยังไม่ทันที่จะได้นั่งลง ก็มีตำรวจหลายคนเดินเข้ามา พวกเขาปิดกั้นทางของเจียงชื่อและเริ่นจื่อหลันไว้และถามว่า "นายคือเจียงชื่อ?"