บทที่ 984 เคลียร์ทั้งทีม

ทันใดนั้นบรรยากาศในขณะนั้นก็อัดแน่นขึ้น

แม้ว่าผางจงกังจะไม่ใช่ข้าราชการ แต่เขาเป็นผู้จัดการของสนามบิน สนามบินอยู่ภายใต้เขตอำนาจของเขา และแม้แต่ตำรวจก็ไม่สามารถแตะต้องเขาได้ในที่นี้

มันยากที่จะเคลียร์ให้เสร็จ

ในช่วงเวลานี้ มีคนอีกกลุ่มหนึ่งเข้ามา

"โอ้? ใครที่กล้าดีอย่างงี้?"

คราวนี้เป็นเสียงผู้เฒ่าดังขึ้น

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เขา และเห็นชายชราผมขาวที่ดูแข็งแรง สวมสูทสีเทา-ขาว ดูดีเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้ที่ติ

มองแวบแรก ก็รู้ว่าเป็นชายผู้สูงศักดิ์

เมื่อเห็นคนนี้ ผางจงกังก็รู้สึกท้อแท้ พลังงานที่เมื่อกี้ที่มีอยู่ก็หายไป

ชายชราคนนี้ ก็คือรองผู้อำนวยการจางสำนักการบินเขตเจียงหนาน

สนามบินและสายการบินขนาดใหญ่และขนาดเล็ก เป็นเขาที่เป็นผู้ควบคุม เขาเป็นหัวหน้าของผางจงกัง

ทันทีที่เขาเห็นรองผู้อำนวยการจาง ผางจงกังก็เหมือนลูกบอลกิ่ว เขาวิ่งเข้าไปแล้วหัวเราะและพูด "โอ้ รองผู้อำนวยการจาง ลมอะไรพัดท่านมาที่นี่ครับ? ท่านยุ่งขนาดนั้น มีเวลามาสนามบินทำไมครับ?"

รองผู้อำนวยการจางยิ้มและพูด "ฉันมาที่นี่ เพื่อที่จะมาส่งคุณเจียงไงล่ะ?"

"เอ่อ……"

ใบหน้าของ ผางจงกังซีด หากเป็นเซี่ยเมิ่งจื้อก็จะสามารถต่อปากต่อคำได้ แต่ถ้าเผชิญกับรองผู้อำนวยการจาง เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

แม้ว่าผางจงกังจะไม่ใช่ราชการ แต่เขาก็ได้รับการควบคุมจากเขาล้วน

หากทำให้รองผู้อำนวยการจางขุ่นเคือง ตำแหน่งผู้จัดการนี้ก็คงอยู่ไม่ได้แน่ๆ

เมื่อเห็นสถานการณ์นี้ เริ่นจื่อหลันก็ปล่อยเปลวเพลิงอย่างรวดเร็ว: "รองผู้อำนวยการจางฉันว่าท่านการเดินทางของท่านในครั้งนี้เปล่าประโยชน์แล้วค่ะ เจียงชื่อออกจากเขตไม่ได้นะคะ ท่านไม่ต้องมาส่งก็ได้นะคะ"

รองผู้อำนวยการจางหัวเราะ เขาได้ยินการสนทนาทั้งหมดในเมื่อกี้แล้ว

เขาพูดอย่างเบา ๆ : "คุณเจียง ไม่ต้องกังวลนะครับ วันนี้ไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณครับ และไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะห้ามคุณไม่ให้ออกนอกเขตได้!"

คำพูดของรองผู้อำนวยการจาง ผางจงกังไม่กล้าแม้แต่จะผายลม

หลังจากที่โชคดีไปหลายครั้ง ผางจงกังยังคงไม่พอใจและพูดอย่างกล้าหาญ: "รองผู้อำนวยการจาง ท่านจะทำเช่นนี้ทำไมครับ? มาส่งนักโทษด้วยตัวเองเลยแบบนี้ ท่านก็เสียหน้าไปเปล่าๆ นะครับ?"

"กล้าดียังไง!!!"

รองผู้อำนวยการจางคำรามทำให้ผางจงกังถอยหลังไปสองสามก้าว