บทที่ 558 คนต่อไป

เก้าสํานักโลดแล่นบนดาวทุรกันดารจนเคยชินไปแล้ว เพิ่งเคยมี ภาพที่ถูกคนเพียงคนเดียวทําให้สั่นสะเทือน ผู้แข็งแกร่งเก่าแก่ของเก้าสํานักบางส่วน กําลังเหม่อลอยราว เหมือนมองเห็นจ้าวลัทธิมารรุ่นแรกที่โลดแล่นฟ้าดินในครั้งนั้น ก็มี ความน่าเกรงขามเช่นเดียวกับต้วนสุ่ยหลิวในตอนนี้ ศึกใหญ่เมื่อร้อยปี ก่อนหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะตอนท้ายสุดมีผู้แข็งแกร่งจากสํานักนอกพิภพ ลงมาเยือน น่ากลัวว่าร้อยปีก่อนหน้าบนโลกนี้ก็คงจะไม่มีเก้าสํานักไป แล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นด้วนสุ่ยหลิวหรือว่าหลี่มู่ สําหรับหญิงสาวชุดโปร่งสี ดําแล้วไม่ได้สําคัญอะไร ชื่อนามเป็นเพียงแค่รหัสประจําตัวเท่านั้น นางซ่อนตัวอยู่ในกลุ่ม ราวกับเป็นศิษย์สํานักธรรมดาคนหนึ่ง แต่ง กายเป็นชาย กระทั่งใบหน้าก็ยังเปลี่ยน แค่ดําเนินการตามแผนก็เพียงพอแล้ว“ลัทธิมารก็เป็นแค่สุนัขไร้บ้านกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้กลับมามี จ้าวลัทธิคนใหม่ขึ้นมา น่าขันเสียจริง” บนเรือเหาะของสํานักกระบี่ค�า ฟ้า เสียงหนึ่งได้ดังขึ้น ลําแสงสายหนึ่งแหวกอากาศออกไป ร่อนลงบน เวทีลอยฟ้า หลี่มู่จื่อเจ้าสํานักกระบี่ค�าฟ้านั่นเอง ชายกลางคนที่ดู เหมือนอายุราวสี่สิบกว่าปี ใบหน้าขาวสะอาด ค่อนข้างมีบุคลิกของ อาจารย์ ด้านหลังมีกระบี่ยาวทองเงินสองสีเล่มหนึ่งลอยอยู่ ราวกับเป็น สิ่งของที่มีวิญญาณอย่างไรอย่างนั้น สายตาของหลี่มู่ตกอยู่บนตัวของหลี่มู่จื่อ บนร่างของอีกฝ่าย มีพลังที่อยู่เหนือขั้นทะลวงสวรรค์ขึ้นไป ไหลเวียนอยู่ ราวกับสัตว์ป่า ผสมปนกันไม่บริสุทธิ์ เห็นได้ชัดว่ามีพลังจากด้านนอกมากระตุ้น ไม่ใช่พลังบําเพ็ญของ ตนเอง เช่นเดียวกับถานหรูซวงเมื่อวาน ผู้บําเพ็ญนอกพิภพลงมืออีกแล้ว “ต้วนสุ่ยหลิว วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า พลังที่ซ่อนไว้ของเก้า สํานักข้า อย่างเจ้าน่ะหรือ…” หลี่มู่จื่อกระตุ้นพลังแห่ง ‘ลูกกลอนวาสนา หยกแดง’ ในร่างกายจนไหลเวียนทั่วร่าง รู้สึกได้ถึงพลังแข็งแกร่งที่ไม่ เคยมีมาก่อน ยอดเยี่ยมไร้เทียมทาน จนทําให้เขาเกิดความรู้สึกไร้คู่ ต่อกรขึ้นมาแต่ทว่า… ฟิ้ ว! แสงดาบสีขาวสายหนึ่งแหวกอากาศเข้ามา แบ่งความว่างเปล่าเป็น สอง หนึ่งดาบฟาดฟัน ในใจหลี่มู่จื่อส่งสัญญาณอันตราย แต่ยังไม่ทันที่จะกระตุ้นกระบี่คู่ ค�าฟ้า ก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าขาวโพลน แสงดาบฟาดผ่านร่างไปแล้ว “เจ้า…” เขาตกตะลึง เร่งพลังปราณแท้ในร่างกาย แต่กลับไม่รู้สึก ว่ามีความผิดปกติอะไร ราวกับแสงดาบสายนั้นเมื่อครู่ เป็นเพียงแค่ ภาพมายาเท่านั้น ใจจึงโล่งขึ้นมา มุมปากมีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้น “ก็ แค่วิชาหลอกเด็ก เอามารับมือคนของสํานักกระบี่ทะเลประจิมยังพอได้ อยู่ แต่กับข้านั้นมัน…” เสียงยังไม่ทันขาด ปากจมูกหูของเขา มีเปลวไฟสีขาวพวยพุ่งออกมา และเขายังไม่ ทันจะได้รู้สึก สีหน้ายังมีรอยยิ้มอยู่ “เจ้าโง่เอ๊ย พูดมากเสียจริง” หลี่มู่เอ่ย เขาใช้สายตาเหยียดหยามจ้องมองไปที่หลี่มู่จื่อ เอ่ยต่อว่า “เจ้าน่ะ มันตายไปแล้ว”เจ้าสํานักกระบี่ค�าฟ้าหลี่มู่จื่อเพิ่งรู้สึกว่าร่างกายตนเองไม่ถูกต้องตรงหน้ามีเปลวไฟปรากฏขึ้น ราวกับพ่นออกมาจากร่างของตนเอง ไม่รู้ว่าเมื่อไร ปราณแท้ในร่างได้ไหลออกราวกับทรายจนยากที่จะควบคุมพลังชีวิตถูกสูบออกมาอย่างฉันพลัน“ข้า…” หลี่มู่จื่อก้มศีรษะลง มองเห็นร่างของตนเอง มือทั้งสองได้ถูกแสงสีเงินดูดกลืนใบหน้าของเขา ในที่สุดได้ปรากฏความหวาดผวาขีดสุดขึ้นจากนั้น ระยะสายตาได้กลายเป็นความดํามืดเปลวไฟเงินราวกับมาจากเพลิงโทษทัณฑ์จากศาลาเทพก็มิปานดูดกลืนร่างของเขาลงไปจนมิดหลี่มู่จื่อกลายเป็นมนุษย์ไฟ พลังและการบําเพ็ญทั้งหมดล้วนกลับคืนสู่ฟ้าดิน ส่วนอาภรณ์เครื่องประดับ มิติเก็บของ ‘กระบี่ค�าฟ้า’เงินทองสองสีบนตัวเขา รวมไปถึง ‘อัสนีความมืดเก้าชั้นฟ้า’ สีดําแดงที่ไหลเวียนไปด้วยปราณความมืดอีกสามเม็ด ล้วนร่วงหล่นลงสู่พื้นดินกลายเป็นวัตถุไร้เจ้าของไปสิ่งเหล่านี้เป็นสมบัติที่เพียงพอจะทําให้บนดาวทุรกันดารแห่งนี้เกิดการแย่งชิงนองเลือดขึ้นได้หลี่มู่ไม่แม้แต่จะมอง และไม่ลงไปเก็บอีกด้วยเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังกองทัพของเก้าสํานัก เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเย็นชาราวกับเทพแห่งความตายที่มารับชีวิต ทีละคําทีละประโยค “คน…ต่อ…ไป…!”ยอดฝีมือแห่งเก้าสํานัก ประหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ก่อนหน้านี้ก็คิดไว้แล้วว่าเจ้าสํานักกระบี่ค�าฟ้าน่าจะไม่ใช่คู่มือของต้วนสุ่นหลิว ถึงอย่างไรที่ถานหรูซวงพ่ายแพ้ไปเมื่อว่าก็ไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้กลับ ทว่าก็ไม่คิดเลย เพียงแค่หลังจากหลี่มู่จื่อพูดประโยคสวยหรูจบ ก็ถูกสังหารแดดิ้นลงโดยแค่กระบวนเดียวก็ทานไว้ไม่ได้วิชาดาบของต้วนสุ่ยหลิวน่ากลัวถึงระดับไหนกัน?แสงดาบสายนั้น ไม่มีทางต้านทานได้เลยจริงหรือ?โดยเฉพาะพวกเจ้าสํานักหลายคนที่รู้ถึงเนื้อในว่าพลังของ‘ลูกกลอนวาสนาหยกแดง’ เป็นอย่างไร พวกเขาได้ทดลองด้วยตนเองมาแล้ว พูดได้ว่าร้ายกาจมาก ทําให้พลังของพวกเขาเพิ่มมากขึ้นถึงสามสี่เท่า ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ยังไม่สามารถต้านทานต้วนสุ่ยหลิวแม้เพียงดาบเดียว….ต้วนสุ่ยหลิวคนนี้แข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่?ส่วนบนกระสวยแสงเทพภูเขาสู่ จิตใจของทุกคนล้วนฮึกเหิม อดโห่ร้องออกมาไม่ได้ระบายความโกรธสบายใจ!ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันล้วนถูกถานหรูซวงกดดันเอาไว้ บาดเจ็บล้มตายกันระนาว วันนี้จ้าวลัทธิดาบเดียวสังหารหลี่มู่จื่อ น่าเกรงขามเสียจริงทําเอาเลือดร้อนที่พวกเขากดเอาไว้ในร่างกายปะทุขึ้นมาอย่างทนไม่อยู่พวกระดับสูงอย่างหลงอู่ คุณชายเงาจันทร์ก็ล้วนถอนใจยาวออกมาความรู้สึกสบายใจได้กวาดเอาความกลัดกลุ้มในใจของพวกเขาจากการประลองก่อนหน้าออกไปส่วนชิวสุ่ยหมิง ลั่วเสวียนซิน เซี่ยวตง ลู่ซุนชาวยุทธ์ที่มาจากดาวโลกทั้งสี่ และยังมีนักรบจากฝ่ายทหารก็รู้สึกตื่นเต้นจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัวก่อนหน้านี้ หลี่มู่ได้จัดการขั้วอํานาจหลายฝ่ายไปที่ดาวโลก ร้ายกาจไร้เทียมทาน ทว่าพวกเขาตอนนี้พึ่งจะตระหนักได้ว่า จริงๆ แล้วบนดาวโลกก่อนหน้านี้ หลี่มู่ได้สะกดพลังของตนเองเอาไว้ ยิ่งไปกว่านั้นยัง