บทที่ 560 ดาบเดียวกลายเป็นสองท่อน

ฉากนี้ทําให้เสียงเซ็งแซ่เหลือเชื่อต่างๆ รอบๆ ดังขึ้นทันที หรือราชาปีศาจต้วนสุ่ยหลิวผู้ไร้พ่ายคนนั้นจะถูกจัดการไปง่ายๆ เช่นนี้แล้ว? แต่เสี้ยวขณะต่อมา แสงดาบพร่างพรายพุ่งขึ้นจากท้องฟ้าแล้วฟัน มาที่หลังสตรีชุดดําผ้าโปร่งบาง ตรงๆ ง่ายๆ แสงดาบสีขาวเวิ้งว้าง ละม้ายทางช้างเผือกเทลงมาจากสวรรค์ ความสวยงามจากธรรมชาติ ส่วนร่างที่ถูกแยกเป็นชิ้นๆ นั่นก็ค่อยๆ จางไป สุดท้ายก็หายไปจาก ท้องฟ้า เป็นแค่เงาลวงตาเท่านั้น ร่างที่แท้จริงของหลี่มู่มาปรากฏอยู่ข้างหลังสตรีชุดดําผ้าโปร่งบาง แล้วเขาก็ออกดาบไปทันที เคร้ง!กระบี่เรียวในมือของสตรีหอสังหารอาภรณ์ดําสะท้อนประกาย พร่างพรายออกมาเช่นกัน พลิกหมุนไปในมุมที่คาดไม่ถึงอีกครั้ง ต้านทานดาบนี้เอาไว้ “ไม่มีประโยชน์หลี่มู่ ในฟ้าดินแห่งนี้ เจ้าไร้ซึ่งข้อได้เปรียบ เจ้าเป็น เหมือนกับมดปลวก ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลย” สตรีสาวหัวเราะเสียงเย็น เย้ยหยัน กระบี่เรียวส่องกะพริบ แสงกระบี่ราวอัสนี ฟันมาที่ร่างของห ลี่มู่ในทันที ร่างแยกเป็นชิ้นๆ อีกครั้ง แต่สิ่งที่แยกเป็นชิ้นๆ ก็ยังคงเป็นแค่รอยเงาก็เท่านั้น ร่างของหลี่มู่มาปรากฏข้างหลังสตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําอีกครั้ง แสงดาบพุ่งมา เคร้ง เคร้ง เคร้ง! เสียงกระบี่ปะทะกับดาบถี่ๆ ดังไม่หยุด ครรลองสายตาของคนทั้งหลายรอบๆ เหมือนถูกพลังบางอย่างฉีก ทึ้ง เงาร่างสีขาวและดําประดุจลําแสง กะพริบวูบเปลี่ยนตําแหน่งไม่ หยุด หายไปและปรากฏตัวขึ้นในมุมและตําแหน่งต่างๆ ที่ไม่น่าเชื่ออีก ครั้งติดๆ กัน ดาบและกระบี่เพียงปะทะก็แยกจากกันทันที แต่ท้องฟ้าก็ ยังคงถูกคลื่นกระแทกเช่นนี้ฉีกออก แหลกละเอียด และก็ถูกเติมเต็ม ผสานกลับมาอีกครั้งภายใต้พลังของธรรมชาติไม่หยุดเช่นกันสุดท้าย เงาร่างทั้งสองก็ร่อนลงต�าลงบนเวทีประลองลอยฟ้าที่เอน เอียง แตกร้าว ใกล้จะร่วงลงมาเต็มที “ตอนนี้รู้ถึงความแตกต่างของเราแล้วใช่หรือไม่?” สตรีชุดผ้าโปร่ง บางหัวเราะเสียงเย็น ทั่วตัวไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อย กระบี่เรียวเล่มหนึ่งอยู่ในมือของนาง ประดุจกระดาษแผ่นบางแผ่น หนึ่งอย่างนั้น อ่อนนิ่มจนลมระลอกหนึ่งก็สามารถพัดให้ตัวกระบี่ไหว เอนได้ ยากจะเชื่อว่ากระบี่เล่มนี้ เมื่อครู่จะรับแสงดาบที่ฟันออกมา เหมือนท้องฟ้าทลาย ดวงอาทิตย์ระเบิดของหลี่มู่ได้ ส่วนตรงข้าม บนชุดขาวของหลี่มู่มีรอยกระบี่สี่ทางแทงทะลุเสื้อผ้า กรีดเฉือนมาบนร่างของเขา เห็นได้ชัดว่าจากการประมืออันรวดเร็วเป็นชุดเมื่อครู่ สตรีชุดผ้า โปร่งบางสีดําเป็นฝ่ายได้เปรียบ หลี่มู่ไม่อาจสกัดกัน วิชากระบี่ของนักลอบสังหาร ‘หอสังหาร อาภรณ์ดํา’ คนนี้ได้ทั้งหมด เผชิญหน้ากับการเยาะเย้ยเสียดสีของคู่ต่อสู้หลี่มู่ก็ไม่ได้ตอบกลับ อะไร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนว่ากําลังขบคิดอะไร“เจ้ารู้หรือไม่?” สตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําเอ่ย “เจ้ารู้หรือไม่ว่า เพื่อที่จะบีบเจ้าให้ออกมาข้าเสียของล�าค่าไปมากมายเท่าใด? ‘อัสนี อเวจี’ นั่นคือผลึกเซียนสีเงินหนึ่งร้อยก้อนเต็มๆ เชียวนะ แล้วยังมี ‘โอสถวาสนาหยกแดง’ อีก ราคายิ่งสูงขึ้นไปอีก เจ้าทําให้ข้าต้องเสีย ทรัพย์สินไปมากมายถึงเพียงนี้…ฮิๆ แต่ว่าไม่เป็นไร รางวัลค่าหัวของเจ้าสูงยิ่งกว่า ต่อให้สูญเสียอีกเท่าใด ก็สามารถเอาคืนกลับมาได้อีกร้อยเท่าพันเท่า”หลี่มู่ตาวาววาบเขาพลันคิดตกถึงปัญหาที่รบกวนเขามานาน“ความละโมบเป็นบาป” หลี่มู่เอ่ยแกมหัวเราะ “ฮ่าๆ ที่แท้ข้ามีราคาขนาดนั้นเชียว? ข้าก็ว่าทําไมพวกแมลงน่ารําคาญนอกพิภพถึงได้มีแต่เจ้าปรากฏตัวคนเดียว ที่แท้เจ้าจงใจปิดข่าวคิดจะฮุบเงินรางวัลคนเดียว? คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะอาหาร นักลอบสังหารในโลกมืดที่ไม่ได้เห็นแสงสว่างอย่างเจ้าเช่นนี้ วันนี้ก็นับได้ว่าก็ตายได้คุ้มค่าแล้ว…ข้าจะส่งเจ้าไปปรโลกก็แล้วกัน!”ร่างของหลี่มู่เพียงกะพริบก็มาถึงเบื้องหน้าของสตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดํา ดาบหนึ่งฟันมาที่หัวทันทีนี่เป็นกระบวนท่าที่เรียบง่ายที่สุด“ฮ่าๆ ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? กระบวนท่าหมาจนตรอกของเจ้ามันไร้ประโยชน์…” สตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําหัวเราะเสียงเย็น กระบี่เรียวในมือส่องประกายแสงกระบี่เป็นชั้นๆ คิดจะใช้วิธีเดิมอีกครั้ง ในขณะเดียวกันที่รับกระบี่นั้นก็โจมตีกลับไปแต่ว่า——ฉัวะ!เสียงหนึ่งดังขึ้น กระบี่เรียวในมือของสตรีสาว ฉีกเป็นสองท่อนเหมือนกระดาษทันทีที่รับดาบนี้สิ่งที่กลายเป็นสองท่อนเหมือนกันยังมีร่างของสตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําจากหัว คิ้ว จมูก หน้าอก ไปจนถึงระหว่างขาทั้งสอง…ร่างของนางกลายเป็นสองซีก เท่ากันเป๊ะๆ ทันที“เป็นไปได้อย่างไร?” เสียงกรีดร้องของสตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําดังขึ้น ท่ามกลางหมอกดําลอยตลบ ร่างที่แยกเป็นสองซีก ‘รวมเป็นหนึ่ง’ใหม่อีกครั้ง จากนั้นก็ถอยหลังไป มองหลี่มู่อย่างตื่นตะลึง รอยแยกบนใบหน้าทางนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว ใบหน้านั้นผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ ไม่เห็นรอยแผลแม้แต่น้อย แต่สีหน้าของนางกลับค่อนข้างขาวซีดนางก้าวสู่ขั้นสามัญขั้นต้นแล้ว การรวมร่างกายเนื้อเป็นเรื่องเพียงแค่ชั่วเสี้ยวความคิดเท่านั้นต่อให้ใช้พลังไปบ้าง แต่สําหรับผู้แข็งแกร่งขั้นสามัญที่ทะลวงขั้นสะพานเป็นตายมาแล้วก็เป็นเรื่องง่ายๆ ไม่ควรค่าแก่การพูดถึงเลยสิ่งที่ทําให้นางตื่นตะลึงที่แท้จริงคือพลังที่หลี่มู่พลันสําแดงออกมาเป็นพลังประเภทควบคุม ทําลายล้าง ทําให้ความหวาดกลัวในสุสานเทพตอนนั้นผุดขึ้นมาในใจของนางอีกครั้ง“ก่อนหน้านี้เจ้ากดพลังของตัวเอง?”สตรีชุดผ้าโปร่งบางสีดําจ้องหลี่มู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความยากจะเชื่อหลี่มู่ลากดาบวัฏจักรเล่มใหญ่เดินประชิดไปอย่างรวดเร็วคมดาบลากเป็นสะเก็ดไฟพุ่งกระจายไปบนพื้นเวทีประลองลอยฟ้า“รู้ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว” หลี่มู่เร่งฝีเท้า จากนั้นก็เร็วขึ้นเรื่อยๆสุดท้ายเขาแปรเปลี่ยนเป็นรอยเงาทางหนึ่งเสียงแหวกอากาศดังขึ้นแสงดาบปรากฏขึ้นทันใดสีหน้าของสตรีผ้าโปร่งบางสีดําคุ้มคลั่ง ร่างถอยไปอย่างรวดเร็วแต่แสงดาบนั่นโจมตีมาอย่างรวดเร็ว ไม่อาจหลบหลีกได้เลยยามที่นางถอยไปอย่างบ้าคลั่งก็คํารามเสียงต�าออกมา ในมือมีกระบี่เรียวคู่หนึ่งปรากฏขึ้นอีกครั้ง กระบี่คู่ประสานเป็นกากบาท คิดจะ