บทที่ 316 การมาถึงของพี่น้องตระกูลป๋าย

“คุณชายโจว เจ้าหมอนี่อวดดีขนาดนี้ พวกเราจะปล่อยมันไปง่ายๆไม่ได้นะ!”

“ถูกคุณชายโจว เรื่องนี้พวกเราจะเลิกราแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาดนะ! จะต้องไล่เขาออกไปจากเจียงหนาน!”

อารมณ์โกรธของกลุ่มบรรดาเศรษฐีหนุ่ม ค่อนข้างรับไม่ได้กับวิธีการของคุณชายโจว

คุณชายโจวเหลือบมองทุกคนแวบหนึ่ง กดเสียงต่ำ: “มีใครที่ไม่อยากฟังฉันพูด ยืนออกมา พวกคุณสามารถลองไปหาเขาเองได้”

“นี่.......”

หลายคนที่ยังบ่นว่าอยู่ในตอนแรกเหล่านั้น ไม่กล้าพูดจาทันทีแล้ว

หลินหยุนมองคุณชายโจวแวบหนึ่ง มุมปากโค้งขึ้นเป็นวง: “นับว่าแกฉลาด”

“ไปซะ!” หลินหยุนพ่นสองคำออกมาเบาๆ คุณชายหวางสองคนบนพื้น รู้สึกทันทีว่าแรงกดดันบนตัวผ่อนคลาย

คุณชายหวางสองคนลุกขึ้นทันที วิ่งกลับมาข้างกายคุณชายโจวและคนอื่นๆ โค้งเอว หอบหนัก สีหน้าเกิดความหวาดกลัวในภายหลัง

“คุณชายหวาง พวกคุณไม่เป็นไรนะ?” คุณชายโจวถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไร ขอบคุณคุณชายโจว!” คุณชายหวางกล่าวขอบคุณ

“เจ้าหมอนี่ประหลาดเกินไปแล้ว เกรงว่าพวกเราคนเหล่านี้จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา พยายามอย่าเพิ่งไปยั่วยุเขาเลย!” คุณชายหวางแอบกระซิบเบาๆข้างหูคุณชายโจว

คุณชายโจวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม มองหลินหยุนแวบหนึ่งด้วยสีหน้าหวาดกลัว กล่าวกับทุกคน: “พวกเราไป!”

“ก็จากไปอย่างนี้หรือ?”

“แบบนี้ก็ช่างขายหน้าเกินไปแล้วนะ!”

“พูดมาก แกไม่พอใจจะขายหน้าแกก็ไปสิ! ไม่เห็นว่าอยู่ต่อหน้าหมอนั่นแม้แต่คุณชายหวางก็ไม่มีทางตอบโต้ได้หรือ?”

“อยากเอาชนะเจ้าหมอนี่ เกรงว่าจะทำได้เพียงเชิญคนที่มีฝีมือสูงส่งมาเท่านั้น”

คุณชายโจวพาบรรดาเศรษฐีหนุ่มเจียงหนาน กลับไปที่เดิม

คนเหล่านี้มาด้วยอารมณ์ที่ฮึกเหิม กลับมาด้วยความพ่ายแพ้ แต่ละคนสีหน้าดูไม่ได้

ในใจกู้ซิวหรั่นไม่ยอม: “แม่งเอ้ย เจ้าพวกเจียงหนานเหล่านี้ขี้ขลาดจริงๆ เจ้าหมอนั่นแค่เผยฝีมือ ก็ทำให้คนเหล่านั้นกลัวจนหนีแล้ว”

“คุณชายโจว พวกเราจะเลิกแล้วกันไปแบบนี้จริงๆหรือ?” คุณชายหวางมองคุณชายโจว สีหน้าไม่พอใจ

คนอื่นก็มองไปทางคุณชายโจวทั้งหมด แต่ละคนเผยสีหน้าแห่งการตั้งตารอออกมาบนหน้า

คุณชายโจวก้มหน้าเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิด: “แน่นอนว่าไม่สามารถเลิกราแบบนี้ได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าหมอนั่นมีความประหลาด อยากต่อสู้กับเขา พวกเราคนธรรมดาเหล่านี้เกรงว่าจะไม่ได้ จำเป็นต้องมีคนที่มีฝีมือสูงส่งออกโรงถึงจะได้”

“ถูก จากการคาดเดาของฉัน เจ้าหมอนั่นน่าจะไม่ใช่คนธรรมดาที่ง่ายดายขนาดนั้น มันน่าจะเป็นนักบู๊ผู้หนึ่ง” คุณชายหวางทำสีหน้าไตร่ตรอง

“นักบู๊!” สีหน้าของคุณชายโจวเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขารู้ถึงความคงอยู่ของนักบู๊

เวลานี้ ชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูใหญ่ ผู้ชายหล่อเหลามาก ผู้หญิงก็สวยงามมาก แต่ เหมือนกับว่าผู้หญิงจะไม่ค่อยพอใจ สีหน้าหงุดหงิด เดินไปพลางยังบ่นๆด่าๆไปพลางอีก

สองคนนี้ ก็คือสองพี่น้องตระกูลป๋ายที่ถูกหลินหยุนทิ้งลงถังขยะ

คุณชายโจวเห็นทั้งสอง สีหน้าดีใจทันที

“นั้นไม่ใช่ป๋ายรุ่ยเหวินหรือ? เขาเรียนสำเร็จกลับมาแล้ว!”

“ป๋ายรุ่ยเหวิน! สิบปีก่อนไม่ใช่ว่าเขาถูกคนมีฝีมือสูงส่งท่านหนึ่งพาไป รับเป็นศิษย์แล้วหรือ? ครั้งนี้เขากลับมา ต้องเรียนสำเร็จแล้วเป็นแน่!” คุณชายหวางอุทานอย่างตกใจ

บนหน้าของคุณชายโจวปรากฏความตื่นเต้นดีใจออกมา: “กำลังกลุ้มใจหาผู้มีฝีมือสูงส่งมาสู้กับเจ้าหมอนั่นไม่ได้พอดี คิดไม่ถึงคุณชายป๋ายก็กลับมาแล้ว!”