บทที่ 102 ความแข็งแกร่งของหวาเซี่ย จิตใจแห่งการยำเกรง

บทที่ 102 ความแข็งแกร่งของหวาเซี่ย จิตใจแห่งการยำเกรง

"เฉินจิ้นเหรอ?ขยะ!" กงเปิ่นอู่หัวเราะเยาะ "เด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี ได้รับการจัดอันดับสามในรายชื่อปรมาจารย์ เย้นเซี่ยมีปรมาจารย์มากมายขนาดนั้น มีชีวิตอยู่มาหลายสิบหลายร้อยปี มีชีวิตสูญเปล่าจริงๆ !”

"ถ้าเขากล้าปรากฏตัวต่อหน้าผม ผมจะฆ่าฟันเขาด้วยครั้งเดียว!"

การเยาะเย้ยของกงเปิ่นอู่ ทำให้ทุกคนเกลียดชังเขาถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง!

ลู่ถิงถิงเกลียดแค่ว่าทำไมเธอถึงไม่ใช่คนของบูโด ไม่อย่างนั้นเธอต้องลุกขึ้นไปทุบกงเปิ่นอู่จนเหยี่ยวรดตดหาย

อย่างไรก็ตาม ในขณะเดียวกัน ก็มีข้อสงสัยอยู่ในใจของทุกคน!

เฉินจิ้นอยู่ไหน?

คนธรรมดาไม่ว่า แต่คนในบูโด ต่างรู้ชัดเจนว่าตั้งแต่การจัดอันดับปรมาจารย์ออกมา ก็ไม่มีข่าวคราวของเฉินจิ้นอีกเลย

หายไปโดยไม่มีข่าวสารใด!

"อ๋อ?ฆ่าด้วยการฟันหนึ่งที?"

ในขณะนี้ จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้น

ไม่เหมือนเสียงที่มีกำลังชี่ของกงเปิ่นอู่ ที่ดั่งเหมือนฟ้าร้องกลิ้งไปมา ดังก้องไปทั่วสถานที่

ในทางกลับกัน มันเหมือนวนอยู่ท่ามกลางหูของทุกคน เสียงไม่ดัง แต่ทำให้ทุกคนตื่นตัว ได้ยินชัดเจน

"ใคร?"

เมื่อกงเปิ่นอู่ได้ยินเสียงนี้ สีที่หนักหน่วงก็สว่างวาบในดวงตาของเขา

ทั่วทั้งสนาม ออร่าที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขารู้สึกคือ ตี๋เจิ้งชิงซึ่งอยู่ในอันดับที่ 56 ในการจัดอันดับปรมาจารย์

แต่เทคนิคการถ่ายทอดเสียงของเมื่อสักครู่ เห็นได้ชัดว่ามีความฉลาดอย่างมาก มันจำเป็นต้องควบคุมพลังจิตของพลังภายใน ซึ่งมันลึกล้ำและละเอียดอ่อนถึงสุดขีด อีกอย่าง มันสามารถแพร่กระจายไปยังผู้ชมได้อย่างเท่าเทียมกัน เขามั่นใจว่า แม้แต่ ตี๋เจิ้งชิงก็ไม่สามารถทำได้เช่นนี้

ส่วนคนอื่นๆก็มองไปรอบๆเช่นกัน ต้องการดูว่าใครกำลังพูดอยู่

“ ผมคือคนที่คุณอยากฆ่า เจียงโจวเฉินจิ้น!”

เฉินจิ้นกล่าวจางๆ

จากนั้น ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินไปในอากาศ

ทุกย่างก้าวลงอากาศ ดูเหมือนจะมีระลอกคลื่น

เฉินจิ้นเดินไปที่เวทีทีละก้าว

"เจียงโจวเฉินจิ้น" เมื่อสี่คำนี้ออกมา ผู้ชมก็เงียบ!

ทันใดนั้น เหมือนอากาศแข็งตัว

ทุกคนมองไปที่ร่างที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าอย่างเหลือเชื่อ

ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้าง

โดยเฉพาะคนธรรมดาที่ไม่รู้จักบูโดมาก่อน หรือเพิ่งรู้จักแบบผิวเผิน เมื่อเห็นคนเดินผ่านอากาศ ซึ่งมีพลังมากกว่าการแสดงในทีวีและภาพยนตร์ พวกเขาก็เดือดทันที

"โอ้แม่เจ้า หล่อมาก!"

“ เขาคือเฉินจิ้นเหรอ?ทำไมเขาดูเด็กจัง!”

“ เขาไม่ได้มีWire fuอยู่บนตัว นี่มันเจ๋งมากเกินไปแล้ว!”

……

ทั้งชายและหญิง หลังจากได้เห็นเฉินจิ้น ดวงตาของพวกเขาก็ส่องแสงเป็นประกาย

มีเพียงสองคนเท่านั้น ที่ไม่เป็นเช่นนั้น!

ดวงตาที่สวยงามของหลินชีวหญิง เต็มไปด้วยความสดใส แต่มีความน่าประหลาดใจ

ส่วนลู่ถิงถิง ตกตะลึงอย่างมาก ดวงตาของเธอ เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อและไม่น่าเชื่อ

“ เป็นเขาได้ยังไง?”

"ฟ้ากำลังล้อเล่นกับฉันใช่ไหม?"

ลู่ถิงถิงกระพริบตาอย่างแรง ราวกับว่าเธอเห็นผี

ดวงตาที่สวยงามของหลินชีวหญิงก็กระพริบตาหลายครั้ง ถึงตอนนี้เธอจึงดึงลู่ถิงถิงอย่างตื่นเต้นและพูดว่า "ถิงถิง เป็นเขาจริงๆด้วย คุณเห็นไหม เขาคือเฉินจิ้นที่คุณเพิ่งพูดถึง ... !"

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!" ลู่ถิงถิงกล่าวอย่างโกรธเคือง

ในจินตนาการของเธอ ปรมาจารย์ทุกคน ต่างก็มีความสง่าที่ไม่ธรรมดา

แม้แต่ปรมาจารย์ที่เคยพ่ายแพ้มาก่อนหน้านี้ อย่างน้อยก็ยังสอดคล้องกับจินตนาการของลู่ถิงถิง แม้ว่ามันจะแตกต่าง แต่ก็ไม่ได้แตกต่างมากเกินไป

ในสายตาของลู่ถิงถิง เฉินจิ้นก็ไม่ต่างจากคนทรยศชาติ

ไม่เพียงแต่เขาไม่ได้ให้กำลังใจปรมาจารย์ในเย้นเซี่ย แม้แต่ปรมาจารย์เย้นเซี่ยโดนเหยียดหยาม ถูกทำให้อับอาย เขาก็ยังคงนิ่งสงบ ไม่แสดงความขุ่นเคืองใดๆ แม้แต่หลังจากที่ปรมาจารย์เย้นเซี่ยแพ้เขาก็ส่ายหัว

บุคคลเช่นนี้ จะเป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงในบูโดได้อย่างไร

……

……

“ คุณคือเฉินจิ้นเหรอ?”

กงเปิ่นอู่เห็นเฉินจิ้นเดินกลางอากาศ หลังจากมาถึงบนเวที ดวงตาของเขาก็ดูเคร่งขรึมเล็กน้อย แต่ ในความเคร่งขรึม เขาก็ยังคงแสดงความมั่นใจ

“ หรือว่า จะมีคนกล้าอ้างว่าเป็นผม?” เฉินจิ้นหัวเราะอย่างเย็นชา

"มาได้ดี ตี๋เจิ้งชิง ซึ่งอยู่ในอันดับที่ห้าสิบหกของการจัดอันดับปรมาจารย์ ดูเหมือนจะไม่มีพลังที่น่าเชื่อเพียงพอ งั้นก็เอาปรมาจารย์อันดับสามอย่างคุณ ทำให้กลายเป็นวิญญาณภายใต้ดาบของผม เพื่อพิสูจน์ว่าบูโดเย้นเซี่ย เป็นไก่อ่อน ขี้ขลาดจริงๆ!” กงเปิ่นอู่หัวเราะลั่น

"วันนี้ ผมสามารถยกเว้นให้คุณได้ คุณไม่ต้องเอาอะไรมาเดิมพันหรือเป็นหลักประกัน ก็มีสิทธิ์ที่จะท้าสู้ผม!" กงเปิ่นอู่เม้มริมฝีปากอีกครั้ง เผยให้เห็นรอยยิ้มกระหายเลือด

เฉินจิ้นส่ายหัวอีกครั้ง "ไม่จำเป็นต้องมีข้อยกเว้น เพราะผมจะเอาริบของคุณไปจนหมด รวมถึงผลไม้ชื่อเย้น！"

“อย่าบอกว่าคุณชนะผม ถ้าคุณสามารถรับมือหนึ่งกระบวนท่าของผม ดาบนิรยนี้ก็จะเป็นของคุณ！” ขณะที่เฉินจิ้นกำลังพูดอยู่ ยื่นมือออกไปจับ ดาบยาวสีดำก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา

กงเปิ่นอู่ผงะ เขาไม่ทันเห็นว่าเฉินจิ้นหยิบดาบเล่มนั้นออกมาได้อย่างไร

ใต้เวที ในโซนที่นั่งของคนธรรมดา

ร่างเล็กสวมสูทสีขาว มีประกายในดวงตาของเขา "นี่คือ?"