บทที่ 167 เชียวเสวี่ยน

บทที่ 167 เชียวเสวี่ยน

กระบี่ยาวสีดำในมือของเฉินจิ้นบดขยี้เครื่องรางในมือเธอกับเซี่ยโหวหยุนอย่างราบคาบ

สำนักเทียนจิกลั่นอานุภาพเครื่องรางระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“กระบี่เลี่ยนหยู้!”

เฉินจิ้นตอบกลับโดยตรง

กระบี่ยาวในมือเหาะไปบนอากาศอีกครั้ง

“พวกแกยังจะสู้อีกไหม?”

เฉินจิ้นมองไปที่คนทั้งสองจากข้างบนลงมาเหมือนปีศาจมองเวไนยสัตว์

หรุงชิงฉือและเซี่ยโหวหยุนสบตากัน

พวกเขาต่างเห็นความเคร่งขรึมในดวงตาของกันและกัน

เดิมทีพวกเขายังคิดว่าพวกเขาสองคนจากแดนเสินร่วมมือกัน ผนึกกำลังด้วยเครื่องรางชั้นเลิศประจำตัวของตน

ภายใต้ความร่วมมือนี้จะสามารถเอาชนะเฉินจิ้นได้และไม่มีปัญหาใดๆ

อย่างไรก็ตามความเป็นจริงกลับตบหน้าพวกเขาอย่างแรง

ความแข็งแกร่งของเฉินจิ้นเกินความคาดหมายครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ทั้งสองไม่สามารถจัดการฆ่าเฉินจิ้นให้ตายที่นี่ได้

เป็นเวลานาน

เซี่ยโหวหยุนในฐานะที่เป็นเจ้าสำนักก้าวออกมาด้วยสีหน้าย่ำแย่

เขามองไปทางเฉินจิ้นแล้วพูดว่า “เย่าเก๋อจะมอบของที่อยู่ในสัญญาวิญญาณให้ทุกอย่าง”

ตลอดทั้งชีวิตไม่รู้ว่าตอนไหนที่เขาเสียใจเท่านี้

ทว่าเมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งของเฉินจิ้น เขากลับต้องยอมจำนนด้วยความจนใจ

แม้ว่าเขาและหรุงชิงฉือจะร่วมมือกันต่อสู้กับเฉินจิ้น ในท้ายที่สุดพวกเขาก็พ่ายแพ้เท่านั้น

เซี่ยโหวหยุนทำได้เพียงกัดฟันยอมรับสัญญาวิญญาณนี้

“ดี!”

เฉินจิ้นเผยสีหน้าพอใจ

คนของเย่าเก๋อกล้าขึ้นมาบนภูเขาเขียวและมาประลองกับเขาเพื่อรวบรวมเทียนช้ายตี้เป่า นี่ก็ถือว่าแสดงความเมตตามากพอแล้วสำหรับเฉินจิ้น

หากเจอเรื่องแบบนี้บนโลก ไม่มีข้อยกเว้นไว้เด็ดขาด เฉินจิ้นตรงมาเยือนถึงหน้าประตู ทำลายทั้งเย่าเก๋อ จากนั้นนำทุกสิ่งที่เขาต้องการไป

ต่อมาเฉินจิ้น เซี่ยโหวหยุน หรุงชิงฉือ ก็ถึงจะลงจากความสูงระดับ 100 เมตร

ซู๋เย็นมองไปทางเฉินจิ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน

คาดไม่ถึงเลยว่าเฉินจิ้นจะกดให้เย่าเก๋อยอมก้มหัว

คนแบบนี้ยังจะมีใครฉุดรั้งเขาได้อีกในอนาคต?

เว้นแต่ว่าแดนเสินอันดับสูงสุดหลายๆคนจะร่วมมือกัน หรือประเทศใหญ่ในโลกปัจจุบันที่ใช้อาวุธสังหารทำลายล้างสูงทันสมัยมาก มิฉะนั้นใครจะสู้ได้

ซู๋เย็นอดคิดไม่ได้

ในขณะนี้ในใจของเธอปิติยินดีอย่างที่สุด ยังดีที่ตอนที่อยู่เมืองหรุง เพราะความใจดีของเธอ เธอจึงได้ขัดขวางไม่ให้หลินปิ่งซานทำร้ายหยวนห้าวจนถึงแก่ชีวิต มิฉะนั้นผลที่ตามมาจะเป็นสิ่งที่คิดไม่ถึงอย่างแน่นอน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึง “เหยียบย่ำเย่าเก๋อ” ซู๋เย็นมีลางสังหรณ์อย่างหนึ่งว่าถ้าเฉินจิ้นเต็มใจ ประโยคนี้ไม่ใช่คำพูดเท็จอย่างแน่นอน

หลังจากลงสู่พื้นดิน บรรดาพี่น้องเย่าเก๋อหลายคน โดยเฉพาะสายตรงของท่านอาวุโสสามและท่านอาวุโสสี่ต่างก็มองไปทางเฉินจิ้นด้วยความโมโห แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ไม่ต้องบอกว่าพวกเขาโกรธแค้นขนาดไหน

เฉินจิ้นกลับยิ้มเยาะมุมปากโดยไม่ใส่ใจ หากเย่าเก๋อไม่คิดร้ายหรือลงมือกับเขาก่อน เฉินจิ้นก็คงไม่สังหารคนของเย่าเก๋อและไม่มีเหตุผลที่จะไปเย่าเก๋อเพื่อเอายา

ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะเย่าเก๋อทำตัวเองทั้งนั้น ซึ่งประจวบเหมาะกับผลประโยชน์ของเฉินจิ้น

……

……

เนื่องจากในสัญญาวิญญาณ สิ่งที่เฉินจิ้นต้องการโดยพื้นฐานแล้วคือของหายาก แม้กระทั่งวัตถุดิบยาหลายอย่างของร้านที่มีสินค้าที่มีสง่าราศีที่สุด

แม้แต่ท่านอาวุโสใหญ่อย่างหรุงชิงฉือก็ไม่มีอำนาจ ดังนั้นเซี่ยโหวหยุนจึงไปเอามันมาด้วยตัวเองโดยตรง

ทุกคนไม่ได้แสร้งทำเป็นเชิญเฉินจิ้นมาเป็นแขกในเย่าเก๋อ

หลังจากนั้นไม่นานร่างของเซี่ยโหวหยุนก็ปรากฏตัวอีกครั้ง

เขายื่นมือออกมา ทันใดนั้นวัตถุดิบยาหลายอย่างที่เฉินจิ้นต้องการก็ออกมาจากชายแขนเสื้อของเขา ค่อยๆทยอยปรากฏอยู่ตรงหน้าเฉินจิ้น ใช้มือรองไว้โดยที่มันลอยอยู่ในอากาศ

“บัวหิมะเทียนซานสามร้อยปี!”

“ผลไม้จู้ชิงห้าร้อยปี”

……

“ไผ่ทองม่วงพันชั่งพันปี!”

“ต้นหญ้าหานปิงพันปี!”

……

วัตถุดิบยาชนิดนี้ล้วนทำให้สาวกเย่าเก๋อบางส่วนที่อยู่รอบตัวถึงกับตะลึงงัน

ซู๋เย็นเองก็แทบหายใจไม่ออก

แม้ว่าเธอจะเป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนักเย่าเก๋อ ถึงขนาดได้รับการปลูกฝังให้เป็นผู้สืบทอดของเจ้าสำนักเย่าเก๋อ

และแม้แต่ท่านอาวุโสสองไปจนถึงท่านอาวุโสใหญ่ได้เห็นเทียนช้ายตี้เป่าที่มากมายแบบนี้แล้ว สีหน้าล้วนเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

นับประสาอะไรกับเขา

ทุกครั้งที่วัตถุดิบยาออกมาเพิ่มขึ้น สีหน้าของเซี่ยโหวหยุนก็ยิ่งแย่ลง

มองวัตถุยาเหล่านั้นด้วยสายตาไม่พอใจ

ขณะนี้หัวใจของเซี่ยโหวหยุนเหมือนมีเลือดหยด

สิ่งเหล่านี้คือเส้นสนกลในของเย่าเก๋อ

วันนี้เวลานี้เขาถูกเฉินจิ้นพรากไปครึ่งของครึ่ง แล้วจะให้เขาทำใจได้อย่างไร

เซี่ยโหวหยุนยังคิดถึงขนาดว่าชีวิตที่เหลืออยู่จะต้องต่อสู้กับเฉินจิ้นอีกครั้งเพื่อเอาวัตถุดิบยาเหล่านี้กลับมา

แต่ในท้ายที่สุดเซี่ยโหวหยุนก็ยอมแพ้หลังจากรับรู้ถึงกลิ่นอายที่น่ากลัวของเฉินจิ้นที่กว้างใหญ่ราวกับท้องทะเล

จึงทำได้เพียงอยู่อย่างเชื่อฟัง ส่วนเรื่องวัตถุดิบยาก็เอาไว้ทีหลัง

เมื่อเทียบกับเซี่ยโหวหยุนแล้ว แม้หรุงชิงฉือจะทำใจไม่ลงและรู้สึกไม่พอใจ

แต่ในเมื่อความจริงปรากฏขึ้นแล้ว อย่างไรก็ต้องให้วัตถุดิบแก่เฉินจิ้น