บทที่ 168 ขอยา

บทที่ 168 ขอยา

เชียวเสวี่ยนตั้งใจจะโบกมือทักทายเฉินจิ้น

อย่างไรก็ตามพอเธอยื่นมือออกไปนิดเดียวก็หดมือกลับ

สองมือหยก สิบนิ้วเรียวจับกันแน่น

เธอกับเฉินจิ้นไม่ได้สนิทกัน

ทว่าตอนที่เชียวเสวี่ยนกำลังลังเลอยู่นั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมา

“เชียวเสวี่ยน เธอเองเหรอ!”

เชียวเสวี่ยนหันไปมอง ที่แท้แล้วก็คือซู๋เย็นที่อยู่กับเฉินจิ้น

อย่างไรก็ตามทั้งสองคนรู้จักกันเพียงชื่อของกันและกัน พูดคุยแลกเปลี่ยนกันไม่กี่ประโยค ยังไม่ถือว่าสนิทสนม

เชียวเสวี่ยนคิดว่าซู๋เย็นก็เหมือนเธอรวมไปถึงเฉินจิ้นด้วย พวกเขาล้วนมาที่เย่าเก๋อเพื่อขอยา

แต่จากท่าทางของซู๋เย็นตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มาร้องขอเลย

ในทางตรงกันข้ามเหมือนเป็นคนของเย่าเก๋อ

แต่ไม่ว่าซู๋เย็นจะมีสถานะอะไร เชียวเสวี่ยนก็ยิ้มให้และโบกมือให้ซู๋เย็น “ใช่แล้ว”

เวลานี้เมื่อโม่เฉินเห็นซู๋เย็นปรากฏตัว แววตาก็เป็นประกายรักใคร่ชื่นชม

แม้รูปลักษณ์ของซู๋เย็นจะไม่ได้ดูสวยงามตระการตา แต่ใบหน้าที่บอบบางควบคู่กับความบริสุทธิ์ผุดผ่องที่เป็นนิสัยเฉพาะตัวรวมไปถึงตัวตนของซู๋เย็น ทำให้ซู๋เย็นเป็นดั่งเทพธิดาในดวงใจของบรรดาศิษย์เย่าเก๋อ

ในวันธรรมดาโม่เฉินมีโอกาสน้อยมากที่จะได้เข้าใกล้ซู๋เย็น เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นและพูดว่า “ศิษย์พี่!”

ลูกศิษย์เย่าเก๋อทั่วไปอย่างโม่เฉินที่ไม่ว่าจะอายุมากน้อยเพียงใด เมื่อได้พบซู๋เย็นต่างก็ทำได้เพียงเรียกเธอว่าศิษย์พี่

แต่มีเฉพาะหลินปิ่งซานเท่านั้นที่เป็นลูกศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสใหญ่ถึงจะมีสิทธิเรียกซู๋เย็นว่าศิษย์น้องตามลำดับอายุ

ซู๋เย็นพยักหน้าให้โม่เฉินเล็กน้อย จากนั้นก็รีบเข้าไปหาเชียวเสวี่ยน

เมื่อโม่เฉินเห็นดังนั้นก็ถึงกับอึ้ง

จากนั้นก็ชาหนังศีรษะ

เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตอนที่พบซู๋เย็น เขาเอาแต่ดีใจไปหน่อย แต่กลับลืมไปว่าเมื่อครู่นี้ซู๋เย็นตรงไปทักทายเชียวเสวี่ยน

เห็นได้ชัดว่ามีคุ้นเคยกันอยู่บ้าง

แต่เขาเพิ่งปฏิเสธให้เชียวเสวี่ยนอยู่ข้างนอก!

นี่มัน...

หน้าผากโม่เฉินเหงื่อตกขึ้นมาทันใด

มิน่าล่ะท่าทางของซู๋เย็นที่มีต่อเขาเมื่อครู่นี้ดูไม่ค่อยดี

อย่างไรก็ตามในเวลานี้สายตาของเฉินจิ้นก็มองมาทางเขา

แม้จะเป็นเพียงแวบเดียวที่มองมา แต่ก็ทำให้โม่เฉินตกใจได้

อย่ามองเขา ก่อนหน้านี้ขอเพียงเขานึกถึงเฉินจิ้นขึ้นมาก็ถึงกับเกลียดเข้ากระดูก ทว่าหลังจากที่เฉินจิ้นปรากฏตัวต่อหน้าเขา โม่เฉินก็ไม่กล้าที่จะแสดงตัวด้วยซ้ำ

นี่ ถึงอย่างไรแม้แต่ท่านอาวุโสใหญ่ก็ยังไม่กล้าเป็นศัตรู

เป็นปรมาจารย์แดนเสินอันดับสูงสุดโดยสมบูรณ์

เฉินจิ้นฆ่าเขาโดยไม่ต้องขยับนิ้วด้วยซ้ำ ออร่าของเขาก็สามารถบดขยี้เขาได้อย่างแน่นอน

โชคดีที่เฉินจิ้นเพียงแค่เหลือบมองเขา จากนั้นก็มองออกไป

“เชียวเสวี่ยน”

เฉินจิ้นเองก็เรียกและเดินไปทักทายเชียวเสวี่ยน

ตอนนี้เขาเดินออกจากเย่าเก๋อและถือวัตถุดิบยาที่เขาต้องการมาด้วย

นอกจากนี้ยังได้ยกเลิกสัญญาวิญญาณให้ซู๋เย็นแล้ว

แม้ว่าเย่าเก๋อและเฉินจิ้นจะล้างบุญคุณความแค้นก่อนหน้านี้ออกไป แต่เฉินจิ้นก็ได้สังหารท่านอาวุโสสามและเปลี่ยนท่านอาวุโสสี่ให้กลายเป็นผู้รับใช้ปีศาจของตน เขายังมาที่เย่าเก๋อเพื่อเอาชนะเซี่ยโหวหยุนและท่านอาวุโสใหญ่อย่างหรุงชิงฉือและยังให้ยอมก้มหัว ทำลายเกียรติของเย่าเก๋อ

แม้ทั้งหมดจะมีเหตุและผล

แต่เป็นไปไม่ได้ที่เย่าเก๋อจะเปลี่ยนทัศนคติและปฏิบัติต่อเฉินจิ้นในฐานะแขกผู้มีเกียรติในทันที

เฉินจิ้นไม่มีใจจะรั้งอยู่ที่เย่าเก๋ออีกต่อไป เขายังต้องไปคิดบัญชีกับครอบครัวที่ซ่อนอยู่อื่นๆอีก

เย่าเก๋อส่งซู๋เย็นมาส่งเฉินจิ้นออกไป

เซี่ยโหวหยุน หรุงชิงฉือและคนอื่นๆต่างก็ปั้นหน้าไม่ลง

แต่ในฐานะที่ซู๋เย็นเป็นคนรุ่นหลังและอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฉินจิ้นจึงเป็นการสะดวกกว่า

อย่างน้อยก็เป็นการส่งสัญญาณให้เฉินจิ้นผ่านซูเย็นได้ว่าหลังจากนี้เย่าเก๋อไม่มีใจคิดเป็นศัตรูกับเฉินจิ้น

นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ซู๋เย็นกระตือรือร้นมากหลังจากได้พบกับเชียวเสวี่ยน

ตามสามัญสำนึกเมื่อเชียวเสวี่ยนมาขอยา ซู๋เย็นจะทักทายเพื่อให้คนของเย่าเก๋อไม่สร้างความลำบากใจให้เธอ มอบยาให้เธอ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่กระตือรือร้นอย่างนี้

“พวกเธอเป็นคนของเย่าเก๋อ?”

เชียวเสวี่ยนกะพริบตา ขนตายาวสั่นระริกเล็กน้อย ถามด้วยเสียงบางเบา