บทที่ 187 วิมานเทพหิมะ

บทที่ 187 วิมานเทพหิมะ

ไม่กี่วินาทีต่อมา ผู้อาวุโสทั้งสองที่เป็นแดนเสินชั้นแรกจากบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์และสำนักเฮยอ้านก็ได้ สีหน้าก็ได้เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน สัมผัสแห่งความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซาควน

เห็นพลังพายุพลังในสนามลดลง

ปรากฏร่างมนุษย์แปดคนออกมา

เฉินจิ้นทั้งสี่คน จับตัวผู้พิทักษ์ซ้ายขวาและท่านผู้อาวุโสใหญ่และท่านผู้อาวุโสสอง

จับพวกเขาไว้ในมือ

ส่วนคนของภูเขาศักดิ์สิทธิ์และสำนักเฮยอ้าน ทั้งสองตายทั้งเป็น

เมื่อเห็นเช่นนี้ ท่านผู้อาวุโสทั้งสองของภูเขาศักดิ์สิทธิ์และสำนักเฮยอ้าน ไม่ลังเลเลย เคลื่อนย้ายร่างกาย พวกเขาก็หายตัวไปจากที่นั่นทันทีและกำลังจะหนี

“ อยากวิ่งหนีเหรอ?” เฉินจิ้นยิ้มเยาะ

สี่ร่างที่แยกกัน รวมเป็นหนึ่งในเวลาเดียวกัน

จากนั้น เขาก็ชกไปที่คนทั้งสอง

หมัดที่น่าตกใจสองครั้ง เกือบจะใช้ความเร็วที่จะทะลุกำแพง พุ่งเข้าหาพวกเขาทั้งสองคน

"หา!"

เห็นสองเสียงกรีดร้องอย่างทรมานจากระยะไกล

จากนั้น เสียงก็หยุดลงทันที

……

……

"คนเก่งที่อายุยังน้อย ที่แท้ความแข็งแกร่งของเสี่ยวโหย่วนั้นทรงพลังมาก!"

เมื่อซาควนเห็นเฉินจิ้นมา เขาก็พูดทันที

"คราวนี้ บุญคุณของเจ้าหนุ่มเฉิน ไม่มีอะไรตอบแทน หากต้องการให้ผมช่วยในอนาคต โปรดเอ่ยปากได้ทั่วอย่าง ส่วนสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ผมจะแบ่งกับเสี่ยวโหย่วเอง"

หลังจากพูดจบ ซาควนก็บอกข่าวของโบราณสถานให้เฉินจิ้นฟังโดยตรง

เขาเคยได้ยินเชียวเสวี่ยนพูด เหตุผลที่เฉินจิ้นเต็มใจมาที่พื้นที่สามเหลี่ยมก็คือเธอได้สัญญากับเฉินจิ้นว่าเธอจะแจ้งข่าวเกี่ยวกับสถานที่ทางประวัติศาสตร์ให้เขาทราบ

ซาควนเองก็มีความตั้งใจนี้เช่นกัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉินจิ้นก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ ผมอยากรู้จริงๆว่าโบราณสถานนี้เป็นสถานที่อย่างไรกันแน่!”

เฉินจิ้นกล่าว

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ซาควนก็อธิบายทันที "แม้ว่าสถานที่ทางประวัติศาสตร์จะเรียกรวมกันว่าอนุสรณ์สถาน แต่นี่เป็นเพียงคำทั่วไปเท่านั้น ในความเป็นจริง พวกเขาอาจเป็นสถานที่ในนิกายโบราณ โบราณวัตถุของราชวงศ์และแม้แต่มีถ้ำส่วนตัวของผู้ที่ทรงพลัง .. . …”

แสงเจิดจ้าแวบเข้ามาในดวงตาของเฉินจิ้น "อนุสาวรีย์แบบไหนที่อยู่ในพื้นที่สามเหลี่ยม?"

ซาควนถอนหายใจและกล่าวว่า "ตั้งแต่ผมพบ ผมยังไม่เคยเข้าไปเลย แค่ตั้งค่ายภายนอกเท่านั้น ทำให้ผมคิดหาวิธีต่างๆ ในท้ายที่สุด ผมวางแผนที่จะทำลายค่ายนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าผมจะได้รับบาดเจ็บจากมัน ทิ้งอาการบาดเจ็บที่ซ่อนไว้อย่างรุนแรง โชคดีที่มีเสี่ยวโหย่ว ตอนนี้อาการบาดเจ็บได้หายหมด แม้แต่อาการบาดเจ็บที่ซ่อนอยู่ที่ผมไม่สามารถรักษามานาน ก็ได้ดีขึ้นเช่นกัน "

หลังจากหยุดไปสักครู่ ซาควนพูดต่อ "แม้ว่าผมจะไม่เคยเข้าไป แต่ตามการคาดการณ์ของผม สถานโบราณที่นี่ไม่ใช่มรดกของกองกำลังที่ยิ่งใหญ่หรอก แต่เป็นเหมือนคฤหาสน์ถ้ำของผู้เชี่ยวชาญบางคนมากกว่า ... จากการตั้งค่ายของเขา แม้แต่แดนเสินอันดับสูงสุด หากพลาดก็อาจตกลงไปและมันอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้กระทั่งล้มลง ... ดังนั้น ผมมั่นใจว่า เจ้าของสถานโบราณนี้ต้องเป็นแดนที่สูงกว่าแดนเสิน มีความเป็นไปได้สูงมากคือดินแดนมหัศจรรย์ในตำนาน "

เมื่อพูดถึงดินแดนมหัศจรรย์ สายตาของซาควนเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจหยุดยั้งได้

"ดินแดนมหัศจรรย์?เทียบเท่ากับแดนเสินไห่ไหม?"

ความสงสัยปรากฏขึ้นในใจของเฉินจิ้น

ความอยากรู้อยากเห็นในใจเกี่ยวกับสถานโบราณก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

นอกจากต้องการดูว่าเราจะได้รับประโยชน์จากมันหรือไม่ เรายังต้องการตรวจสอบว่าเคยมีอารยธรรมแห่งความเป็นอมตะบนโลกนี้หรือไม่

...

...

"เสี่ยวโหย่ว นี่คือที่ตั้งของโบราณสถาน"

หลังจากเฉินจิ้นได้เรียนรู้เกี่ยวกับโบราณสถานเล็กน้อยแล้ว พวกเขาก็มาถึงน้ำตกใกล้หมู่บ้านเทพเซียนโดยไม่รอช้า

เมื่อเฉินจิ้นมองไปที่น้ำตก จิตเสินของเขาก็แพร่กระจายออกไปในทันที

ทะลุผ่านน้ำตก.

ด้านหลังน้ำตก มีถ้ำขนาดใหญ่

ในสายตาของคนทั่วไป หลังจากได้เห็นแล้ว พวกเขาก็จะคิดว่าเป็นแค่ถ้ำ

แม้แต่อันดับแข็งแกร่แดนเสิน หากพวกเขาไม่ได้สำรวจอย่างรอบคอบด้วยพลังจิต ก็ยากที่จะพบความผิดปกติที่นี่

แต่ในสายตาของเฉินจิ้น ทุกอย่างในถ้ำก็ปรากฏต่อหน้าต่อตาเขา

เขาเห็นยันต์ที่อยู่ในถ้ำกะพริบตลอดเวลา

ค่ายประสาทหลอนได้ปกปิดทุกสิ่ง

"เสี่ยวโหย่ว คุณพบอะไร?"

ในขณะนี้ ซาควนมองไปที่เฉินจิ้นและถาม

ในตอนแรก ค่ายประสาทหลอนในถ้ำ ทำให้เขาแก้มันไม่ได้มาเกือบครึ่งปี ซึ่งทำให้เขาคิดออกได้เล็กน้อยและใช้เวลาเกือบครึ่งปี ในการถอดรหัสค่ายประสาทหลอนหรือพูดอีกอย่างว่า เขาไม่ได้ทำลายค่ายประสาทหลอนนี้ แต่ใช้เทคนิคการผ่านค่ายประสาทหลอนนี้

“ มันเป็นแค่ค่ายประสาทหลอน ไม่มีอะไร”

เฉินจิ้นกล่าวอย่างใจเย็น

ทันทีที่เฉินจิ้นพูดสิ่งนี้ ซาควนก็ถึงกับผงะและจากนั้นก็มีความตื่นเต้น

เฉินจิ้นเพียงแค่มองไปที่มัน เห็นว่ามีค่ายประสาทหลอนอยู่ในสถานที่แห่งนี้