บทที่ 78 เก็บศพให้คุณ

บทที่ 78 เก็บศพให้คุณ

ซากศพและเลือดของลูกหลานตระกูลต้วน กำลังบอกเขาอย่างชัดเจนว่าทั้งหมดนี้เป็นความจริง

ไม่เพียงแค่ต้วนอูเย้นที่บ้า แม้แต่ต้วนอู๋จี้ก็บ้าคลั่งเช่นกัน

สมาชิกในครอบครัวเหล่านั้นของพวกเขา เสียชีวิตโดยไม่ได้ส่งเสียงกรี๊ดร้องออกมาเลยสักคำ?

"เฉินจิ้น ผมจะสับคุณเป็นพันๆท่อน บดกระดูกของคุณเป็นผุยผง!"

ทันใดนั้น ต้วนอูเย้นหน้าตาดุร้ายมาก ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

เมื่อเทียบกับต้วนอูเย้นและต้วนอู๋จี้ที่ถูกกระตุ้นจนแทบบ้า ทูตผีแห่งดินฟ้านั้นมีสติกว่าพวกเขามาก

ทั้งสองคนมองหน้ากัน

ในดวงตามีแต่ความรู้สึกตกตะลึง! ในพริบตา สามารถกวาดล้างทั้งตระกูล ความสามารถนี้ แม้แต่เจิ้งตงหยางเจ้านายของพวกเขา ซึ่งเป็นปรมาจารย์แล้วก็ไม่สามารถทำได้

อายุของเฉินจิ้นนั้นอ่อนกว่าเจิ้งตงหยางหลายปี ดังนั้น ทูตผีแห่งดินฟ้าจึงไม่เคยคิดว่าเฉินจิ้นจะเป็นบุคคลระดับปรมาจารย์ เพราะว่า เจิ้งตงหยางเจ้านายของพวกเขาเป็นปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดในเย้นเซี่ย ดังนั้น อย่างมากเฉินจิ้นก็เป็นเพียงปรมาจารย์จ่วยเท่านั้น

แต่ในขณะนี้ ทูตผีแห่งดินฟ้าเริ่มสงสัยแล้ว!

"วิ่ง!"

ทูตผีแห่งดินฟ้าได้ฉายความคิดนี้ในใจพร้อม ๆ กัน

ไม่ว่าเฉินจิ้นจะเป็นปรมาจารย์หรือไม่ก็ตาม พวกเขาทั้งสอง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอย่างแน่นอน

ต้องรีบหนีไปแล้วบอกนาย!

“ ต้วนอูเย้น ต้วนอู๋จี้เราร่วมมือฆ่าเขาด้วยกันเถอะ!”

ชุยเทียนกล่าวกับต้วนอูเย้นทันที

“ ได้ ขอให้พี่ชุยไว้ชีวิตเขาด้วย ผมไม่สามารถปล่อยให้เขาตายง่ายๆ ผมจะให้เขาร้องขอความตายก็ไม่ได้ร้องขออยู่ต่อก็ไม่ได้!”

ต้วนอูเย้นกัดฟัน

"ไม่มีปัญหา พวกเราลงมือพร้อมกันเถอะ!"

ชุยเทียนตอบทันที

จากนั้น กำลังจะลงมือ

ต้วนอูเย้นและต้วนอู๋จี้ ตอนนี้ทั้งคู่ค่อนข้างบ้าคลั่ง ไม่ได้สนใจอะไรมาก เมื่อเห็นชุยเทียนชุยตี้จะลงมือ พวกเขาก็รีบพุ่งเข้าไปที่เฉินจิ้นโดยตรง

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าหาเฉินจิ้น ชุยเทียนชุยตี้ ทั้งสองก็หันกลับมาและวิ่งหนีไป

ทั้งสองมีเพียงความคิดเดียว หวังว่าสองพี่น้องตระกูลต้วนจะสามารถยื้อเฉินจิ้นได้สักพัก

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ชุยเทียนชุยตี้กำลังวิ่งหนี ก็มีเสียงดังขึ้นในหู "พวกคุณหนีรอดเหรอ?"

จากนั้น ทั้งสองรู้สึกว่ามีเงาแวบผ่านตา ทั้งสองคนที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็วก็บินกลับมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่า

เมื่อพวกเขากระแทกพื้น ทั้งสองคนก็กระอักเลือดออกมา

ต้วนอูเย้นและต้วนอู๋จี้แทบจะตะลึง

ทูตผีแห่งดินฟ้ากลับวิ่งหนี

ประเด็นสำคัญคือ ก่อนที่เขาจะวิ่งหนี ก็โดนเฉินจิ้นลากกลับมาและยังได้รับบาดเจ็บสาหัส?

ในขณะนี้ ต้วนอูเย้นก็เริ่มมีสติขึ้นมาเล็กน้อย

เมื่อนึกถึงฝีมือของเฉินจิ้น ในตอนนี้เขาก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัว

คราวนี้ ถึงคิวต้วนอูเย้นและต้วนอู๋จี้วิ่งหนีแล้ว

อย่างไรก็ตาม ชะตากรรมของทั้งสอง เลวร้ายยิ่งกว่าทูตผีแห่งดินฟ้า

เมื่อพวกเขาบินกลับ ขาทั้งของพวกเขาก็โดนหัก

ในขณะนี้ สายตาของปรมาจารย์จ่วยทั้งสี่คนที่มองไปที่เฉินจิ้นนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“ คุณคือปรมาจารย์!”

ทูตผีแห่งดินฟ้าตกตะลึง

คราวนี้ พวกเขาแน่ใจอย่างสมบูรณ์

สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?

นั่นหมายความว่า เจิ้งตงหยางนายของพวกเขา ปรมาจารย์ที่ได้รับการยอมรับจากแวดวงบูโดแห่งเย้นเซี่ย ว่าเป็นคนแรกที่ทะลุเป็นปรมาจารย์ในรอบร้อยปีและเป็นปรมาจารย์บูโดที่อายุน้อยที่สุดใน ชื่อเสียงของเขาไม่เป็นความจริง

เพราะที่นี่ยังมีเฉินจิ้น เขาก็เป็นปรมาจารย์ ซึ่งอายุน้อยกว่าเจิ้งตงหยาง

หากข่าวของเฉินจิ้นถูกแพร่กระจายออกไป รัศมีที่เจิ้งตงหยางสวมอยู่ตอนนี้จะกลายเป็นเรื่องตลก!

"พวกคุณ ไปตายได้แล้ว!"

เฉินจิ้นมองไปที่พวกเขาและพูดอย่างเย็นชา

จากนั้น แพร่มนต์ดำออกมาสี่เส้น เข้าสู่ร่างกายของแต่ละคน

ทันใดนั้น ทั้งสี่ก็กรีดร้องอย่างทรมาน

มันเหมือนกับการถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยม

หากมีคนที่รู้ฝึกกำลังภายในอยู่ที่นี่ ต้องดูออกแน่นอนว่า วิญญาณของพวกเขาทั้งสี่ซึ่งเป็นจิตวิญญาณที่คนทั่วไปเข้าใจ ได้รับความทรมานอย่างรุนแรงและล่มสลายทีละน้อยในขณะนี้

ดูเหมือนว่าวิญญาณจะถูกแล่เนื้อเถือหนัง

ถูกมีดเฉือนเนื้อออกทีละชิ้นทีละชิ้น

เมื่อได้ยินร้องโหยหวนของพวกเขา เสิ่นหรัวที่ตามหลังเฉินจิ้นมา สีหน้าดูซีดเซียวมาก

สายตาที่มองเฉินจิ้น เปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีก

จำได้ว่าเดือนที่แล้ว เธอบุกเข้าไปในห้องของเฉินจิ้นกลางดึก ขู่เฉินจิ้นให้รับเธอเป็นศิษย์ จากนั้นมองไปที่ความสยองขวัญราวกับนรกของตระกูลต้วน ความน่าสังเวชของปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่ที่เมื่อก่อนเธอรู้สึกเคารพนับถือ เสิ่นหรัวก็สั่นสะเทือนไปทั้งตัว

ในขณะนี้ มีคำพูดหนึ่งผุออกมาจากความคิดของเธอ

ผู้ไม่รู้ ย่อมกล้า!

เสิ่นเสี้ยงหรุง เว่ยอูซินและคนอื่นๆ เห็นสภาพยับเยินของทูตผีแห่งดินฟ้าและพี่น้องทั้งสองของตระกูลต้วน ในเวลานี้ก็ตกใจเช่นกัน ซึ่งรุนแรงกว่าความเจ็บปวดที่พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม ในใจของเฉินจิ้น ไม่มีความผันผวนแม้แต่น้อยไม่มีความเมตตาแม้แต่น้อย

คนที่กล้าแตะต้องคนของเขา มีแต่เลวร้ายที่กว่าไม่มีเลวร้ายที่สุด

เฉินจิ้นเดินไปหาเสิ่นเสี้ยงหรุงและคนอื่นๆ ยื่นมือออกไป ทันใดนั้นโซ่ที่ล่ามพวกเขาไว้ก็แตกสลายจนหมด ตะขอเหล็กที่งัดกระดูกท่อไว้ก็กลายเป็นผุยผง

เฉินจิ้นหยุดอาการบาดเจ็บทีละคนเสร็จ จากนั้นก็กลับมาหาทั้งสี่รวมถึงทูตผีแห่งดินฟ้า

“ ปรมาจารย์จ่วยทั้งสี่นั้นเทียบเท่ากับแดนเหนี่ยวนำ ทิ้งไว้สูญเปล่าไม่ได้” เฉินจิ้นพูดจางๆ“ ถ้าเป็นเช่นนี้ ผมจะมอบเกียรติศักดิ์แห่งการเป็นทาสรับใช้ปีศาจละกัน”

ท่ามกลางเสียงกรีดร้องครวญคราง เฉินจิ้นโบกมือทั้งสอง ทันใดนั้น อักษรยันต์ก็บินออกจากมือของเขาและตกลงมาที่คนทั้งสี่

เสียงกรีดร้องของทั้งสี่หยุดลงทันที

ดวงตาของพวกพวกเขาก็มีสีดำล้อมรอบ

จากนั้น ทั้งสี่คนก็ยืนขึ้นพร้อมกัน

การเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเรียบร้อยและสม่ำเสมอ

เมื่อมองไปที่เฉินจิ้นเขาส่งเสียงเหมือนหุ่นยนต์ "คารวะนายท่าน!"

……

……

หลังจากที่เจิ้งตงหยางต่อสู้สูสีกับเวินหงอี้ทางตอนใต้ในเจียงหนาน ผู้คนในแดนบูโดให้ความสนใจกับการเดินทางไปทางใต้ของเจิ้งตงหยางอย่างมาก คิดว่า คราวนี้เจิ้งตงหยางควรกลับไปที่เมืองหลวงแล้วมั้ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งปรมาจารย์บางคนในภาคใต้ กลัวว่าเจิ้งตงหยางจะมาท้าทายทางใต้ต่อไป

แม้ว่าเวินหงอี้ที่อยู่ชั้นกลางปรมาจารย์ยังไม่สามารถเอาชนะเจิ้งตงหยางได้ เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของเจิ้งตงหยางแล้ว

แพ้ให้เจิ้งตงหยางไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่ถ้าถูกเขาท้าทายมาถึงบ้านและแพ้ให้กับเขา ยังไงมันก็รู้สึกเสียหน้าเหมือนกัน