บทที่ 599 ทำตัวสนิทสนม

หลี่โม่ไม่เคยมีความสนใจในเรื่องการแสดงต่างๆ และนั่งเฉยๆก็ทนไม่ไหวแล้ว จึงได้ลุกขึ้นและเรียกฟางรั่วเสว่ออกไปรับลมข้างนอกด้วยกัน และคิดว่ารอเวลาที่การประมูลรอบสองใกล้จะเริ่มขึ้นแล้วค่อยกลับมา

เนื่องจากช่วงพักเบรกระหว่างการแข่งขันนั้นทั้งน่าเบื่อและยาวนานเกินไป

ดังนั้นหลี่โม่และฟางรั่วเสว่จึงตัดสินใจออกจากสถานที่ชั่วคราว และมาพักผ่อนที่ร้านกาแฟข้างๆศูนย์กีฬา

สั่งกาแฟมาสองแก้ว แล้วทั้งสองก็นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมหนึ่งตัวและนั่งหันหน้าเข้าหากัน

หลี่โม่นั่งลงบนเก้าอี้ ยกสองแขนขึ้นยืดตัวบิดขี้เกียจ

“โอ๊ย~ ก็ยังเป็นสภาพแวดล้อมแบบที่นี่อิสระและสบาย~”

ฟางรั่วเสว่มองดูหลี่โม่ที่สีหน้าผ่อนคลาย ถามว่า

“คุณหลี่โม่คะ พวกเราจะนั่งกันอยู่ที่ตรงนี้หรอ? เมื่อกี้ฉันเห็นผู้คนในงานต่างก็ใช้เวลาในช่วงพักเบรกแลกเปลี่ยนนามบัตรและทำความรู้จักกัน แต่พวกเรากลับหนีออกมา มันจะเสียโอกาสมากไปมั้ย?”

หลี่ไม่คิดว่าฟางรั่วเสว่จะถามคำถามแบบนี้ จึงทำให้สำลักในทันที แต่ก็ตอบสนองอย่างเร็ว

“แค่กๆ…..วันนี้ฉันไม่ได้เอานามบัตรมา แล้วต่อไปก็ยังมีโอกาสแบบนี้อีก โอกาสมีอยู่มากมาย แล้วอีกอย่างฉันบอกกับเธอแล้วไม่ใช่หรอ วันนี้ฉันออกมาเพื่อผ่อนคลาย ไม่อยากเข้าสังคมอะไรมาก พวกเรานั้นพักผ่อนให้สบาย เตรียมตัวรอดูเรื่องสนุกในการแข่งขันรอบที่สองก็พอ”

“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ที่พูดก็ถูก~”

ฟางรั่วเสว่ฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงไม่ได้ถามอะไรอีก

ที่จริงแล้วในใจหลี่โม่รู้ดี ตามชื่อเสียงและอำนาจของตัวเองในตอนนี้ ไม่มีสิทธิ์มากพอที่จะทำความรู้จักกับผู้คนระดับสูงด้านในนั้น แต่ว่าสักวันตัวเองต้องทำได้แน่นอน!

นั่งเงียบอยู่ในร้านกาแฟสักพัก หลี่โม่กำลังนั่งเหม่อมองบรรยากาศนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามประโยคหนึ่งว่า

“ผมนั่งขอตรงนี้ได้มั้ยครับ?”

หลี่โม่ได้สติกำลังจะพูด คนๆนั้นก็นั่งลงตรงที่นั่งข้างหลี่โม่แล้ว หลี่โม่เองก็ได้เห็นหน้าตาของเขาชัดเจน

ผมสีทองที่สะดุดตา ที่แท้ก็เป็นไอ้หนุ่มชุยเซิ่งจุนนี่เอง

หลังจากที่ชุยเซิ่งจุนนั่งลงแล้วก็ดื่มกาแฟอึกหนึ่ง แล้วหันหน้ามองหลี่โม่และพูดว่า

“หลี่โม่ คุณรู้จักผมมั้ย?”

ปากของชุยเซิ่งจุนพูดชื่อของตัวเขาออกมา หลี่โม่มีความแปลกใจนิดหน่อย ในใจคิดว่าไอ้หนุ่มนี่รู้จักตัวเองด้วย

“ชุยเซิ่งจุนแห่งโรงรับจำนำจู้ติ่ง คุณก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้างในเมืองฮ่าน ผมต้องรู้จักอยู่แล้ว แต่ว่าวันนี้พวกเราเป็นการพบกันครั้งแรก ไม่คิดเลยว่าคุณก็จะรู้จักผมเช่นกัน”

ชุยเซิ่งจุนหัวเราะออกมา

“เดิมทีก็ไม่ได้รู้จัก แต่ว่าผมก็เคยได้ยินเรื่องของคุณที่ศูนย์นิทรรศการและการประชุมในเมืองฮ่านมาบ้าง ดังนั้นจึงพอจำชื่อของคุณได้ และวันนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเคยเจอคุณ….ไ

พูดแล้วก็ยกกาแฟตรงหน้าขึ้นดื่มจนหมด แล้วก็ลุกขึ้น

“ผมก็แค่เข้ามาทักทายคุณเฉยๆ อ้อใช่สิ ถ้าหากว่านายยังรีบร้อนใช้เงินยินดีต้อนรับมาหาผมได้ทุกเมื่อ จี้หนานหงอาเกตนั้นของคุณน่าจะจำนำได้ราคาดี โอเค ผมไปละ”