บทที่ 663 ให้คุณรับสาย

หลี่โม่เข้าใจความหมายของเจ้าของร้านดี และเสนอราคาขายสูงเพื่อโกงคนอื่น ถ้าหากเป็นคนที่ไม่เข้าใจวิชาชีพนี้ จะโดนโกงได้ง่ายมากๆ ถึงจะต่อราคาหรืออะไรก็ตาม เจ้าของร้านไม่มีทางยอมลดราคาให้แน่ๆ สุดท้ายก็จะถูกโกง

ถ้าหากเจอเข้ากับคนที่เข้าใจวิชาชีพนี้ ผู้ขายที่เสนอราคาสูงต้องขายในราคาต่ำให้ผู้ซื้อ ทั้งสองฝ่ายเจรจากันอยู่ครู่หนึ่งต่างฝ่ายต่างไม่ยอม สุดท้ายก็ได้ในราคาที่ทั้งสองฝ่ายพอใจ

ตอนนี้เจ้าของร้านรู้แล้วว่าหลี่โม่คือคนที่เข้าใจวิชาชีพนี้ แน่นอนว่าไม่มีความคิดที่จะโกงเงินอะไรอีก

“หยกชิ้นนี้สามารถทำของออกมาได้ก็จริง แต่การแปรรูปก็ใช้เงินไม่น้อยเหมือนกัน ดังนั้นผมให้คุณได้มากสุดหนึ่งร้อยอัน คุณว่าเป็นไง”

หนึ่งร้อยอันคือหนึ่งล้านหยวน ในความหมายของ ในร้านขายของเก่า มีหลายคนที่แสดงราคา จากหลักหมื่นเป็นหนึ่งในราคานั้น

ยังมีบางคนใช้เล็กกลางใหญ่มาระบุช่วงราคา ยกตัวอย่างเช่นเสี่ยวอู่ เสี่ยวคือตัวเลขหนึ่งถึงสาม อู่คือห้าหลัก เสี่ยวอู่จึงหมายถึงช่วงราคาหนึ่งหมื่นถึงสามหมื่นกว่า

แต่เดิมเป็นภาษาลับในการค้าขายในสมัยโบราณ มาวันนี้มันจึงค่อยๆกลายเป็นคำศัพท์ที่ทันสมัยสำหรับการเจรจาต่อรอง

“หนึ่งร้อยอันเองเหรอ นี่เพื่อน ราคาที่นายว่ามาโหดเกินไปรึเปล่า”

เจ้าของร้านดูดฟัน ทำท่าทำทางเหมือนเจ็บปวด

หลี่โม่ส่ายหัวแล้วพูดว่า“ราคานี้ไม่น้อยเลยนะ ของพวกนี้เมื่อทำเป็นของสำเร็จรูป เมื่อทำเสร็จแล้วก็น่าจะขายได้สักสามล้าน ถ้าเกิดอุบัติเหตุแม้แต่น้อยระหว่างแปรรูป งั้นก็อาจขายได้แค่สองล้าน เมื่อลบค่าแปรรูปออกไปแล้ว ค่าธรรมเนียมการตลาด ไม่แน่ผมอาจจะขาดทุนก็ได้”

“นี่ มองโลกในแง่ร้ายเกินไปรึเปล่า หยกของผมเป็นถึงหยกรัสเซียชั้นดี คุณสามารถแปรรูปอะไรออกมาก็ได้ เอาแบบนี้นะ หนึ่งร้อยห้าสิบอัน ของจะเป็นของคุณเลย”

ระหว่างที่เจ้าของร้านพูดถึงราคาอยู่นั้น ก็มีชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบดำเดินเข้ามาดู ส่ายหัวไปมาแล้วพูดว่า“ชิ้นนี้หนึ่งร้อยห้าสิบอันเหรอ？”

หลี่โม่กลอกตาใส่อีกฝ่าย แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า“เรากำลังคุยเรื่องราคาของหยกชิ้นนี้อยู่ คุณไปดูหยกชิ้นอื่นก่อนเถอะครับ”

“มีสิทธิ์อะไร？”

ชายวัยกลางคนพูดอย่างไม่พอใจ

เฉินเสี่ยวถงทนไม่ไหว จึงพูดด้วยใบหน้าเย็นชาว่า“สิทธิ์ของการมาก่อนหลังไง ไม่เห็นเหรอว่าเรากำลังคุยราคากันอยู่ คุณพูดแทรกทำไม”

“เหอะๆ คุยเรื่องราคางั้นก็แสดงว่าพวกคุณยังไม่ได้ซื้อสินะ งั้นผมเสนอราคาแล้วกัน พวกคุณไม่มีปัญญาควักเงินหนึ่งล้านห้าแสนใช่ไหมล่ะ？ผมมีปัญญาควักจ่าย ชิ้นนี้หนึ่งหกแสน ผมเฉาต้าหว่างขอซื้อเลย”

เจ้าของร้านตกตะลึง หลังจากนั้นก็เผยให้เห็นรอยยิ้ม“คุณเฉียบขาดรวดเร็วจริงๆ หนึ่งล้านหกแสน ผมสามารถ……”

คำพูดด้านหลังของเจ้าของร้านยังพูดไม่ทันจบ ก็ใช้สายตามองไปที่หลี่โม่ ด้วยแววตาถามไถ่ เหมือนกับจะถามหลี่โม่ว่าจะเพิ่มราคาไห่ม

เมื่อพบเจอเหตุการณ์การแย่งสินค้า เป็นเรื่องที่เจ้าของร้านชอบมาก ขอเพียงแค่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ ต้องขายได้เงินไม่น้อยแน่ๆ

ไม่รอให้หลี่โม่เสนอราคา กู้หยุนหลันที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมาว่า“คุณมีเงินแค่คนเดียวงั้นเหรอ เงินเล็กน้อยแค่นี้ไม่อยู่ในสายตาเราหรอกนะ หนึ่งล้านแปดแสน！”

“หนึ่งล้านแปดแสน”

เฉาต้าหว่างถลึงตาใส่กู้หยุนหลันด้วยใบหน้าเคร่งขรึม หลังจากนั้นก็มองไปที่หลี่โม่พลางพูดขึ้นมาว่า“ดูแลผู้หญิงของคุณให้ดี พูดจาไม่คิดระวังจะมีเรื่องนะ”

“จะเกิดเรื่องอะไรได้ล่ะ？คุณไม่สนใจกฎกติกาก่อน ในเมื่อคุณสามารถเสนอราคาได้ แน่นอนว่าเราก็สามารถเสนอราคาได้เช่นกัน”