บทที่ 664 คนเข้าใจผิดกันเพราะไม่รู้จักกัน

เฉาต้าหว่างเหลือบมองไปที่หลี่โม่อย่างสงสัย และรับโทรศัพท์อย่างน่าสงสัย

“ฮัลโหล ประธานหวงเหรอครับ？”

“ผมเอง เฉาต้าหว่างคุณทำอะไรน่ะ ทำไมถึงไปมีปัญหากับคุณหลี่ได้！คุณหลี่เป็นถึงคนใหญ่คนโต！คุณรีบซื้อหยกชิ้นนั้นแล้วมอบให้คุณหลี่ซะ ถือว่าเป็นการขอโทษคุณหลี่”

ประธานหวงพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว เขาจะผิดใจกับหลี่โม่ไม่ได้เด็ดขาด ทำได้เพียงแค่เสียเรือเพื่อรักษาขุน โยนเฉาต้าหว่างออกไปเสี่ยง

เฉาต้าหว่างหน้าแตกในทันที เขาขมวดคิ้วมองไปที่หลี่โม่อย่างขมขื่น แล้วพูดเสียงเบาออกมาว่า“คุณภาพของพลาสติกไม่เลวเลย ผมอยากจะเอามาแกะสลักให้คุณ คุณไม่ได้จะเอามามอบให้บุคคลสำคัญเหรอครับ”

“ของที่ผมจะให้คุณไม่ต้องสนใจหรอก รีบทำตามที่ผมบอกเถอะ ไม่อย่างนั้นผมจะให้คนไปทำลายที่ทำงานของคุณซะ แล้วค่อยหักขาทั้งสามข้างของคุณ！”

พอได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของประธานหวงแล้ว เฉาต้าหว่างถึงกับตัวสั้น รีบพยักหน้าพูดว่า“เอ่อ คุณวางใจเถอะ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ”

หลังจากวางสายไป มือทั้งสองข้างของเฉาต้าหว่างจับโทรศัพท์มือถือไว้อย่างเจ็บปวดใจ แล้วยื่นมือถือคืนให้หลี่โม่ด้วยความเคารพ

“คนเข้าใจผิดกันเพราะไม่รู้จักกัน ดูสิทะเลาะกันจนมีปัญหาเลย ถ้าอย่างนั้น หยกชิ้นนี้ผมไม่เอาแล้ว”

หลังจากที่เฉาต้าหว่างพูดจบ ก็มองไปที่เจ้าของร้านว่า“ราคาที่พวกคุณเจรจากันคือหนึ่งล้านห้าแสนใช่ไหม？ราคานี้สูงไปหน่อย ผมว่าคุณขายหยกชิ้นนี้ให้คุณหลี่หนึ่งล้านไปเถอะ”

พนักงานตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของเฉาต้าหว่าง แล้วมองไปที่หลี่โม่อย่างมึนงง กำลังเดาตัวตนฐานะของหลี่โม่อยู่

รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียว ยังมีผู้หญิงที่สวยเหมือนดาราสองคนขนาบข้างอีก หรือท่านนี้จะเป็นคุณชายของตระกูลที่มีอิทธิพล？

พนักงานยังไม่ทันได้รู้สึกตัว เจ้าของร้านก็ไม่พอใจแล้ว เดิมทีทั้งสองคนกำลังแย่งกันอยู่ เขายังอยากได้เงินมากกว่านี้อีกหน่อย แต่ไม่ทันไรเฉาต้าหว่างก็ขี้ขลาดตาขาวแล้ว ยังหันกลับมาช่วยกดราคาอีก

“คุณตั้งใจมาสร้างเรื่องใช่ไหม ไม่มีปัญญาก็ไม่ต้องมาเสนอราคากับผมมั่วๆ นี่มันทำให้ผมเสียเวลานะ หนึ่งล้านอย่าฝันไปเลย ตอนนี้ถ้าไม่ได้สองล้านผมไม่ขาย”

เจ้าของร้านพูดด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เฉาต้าหว่างพูดด้วยใบหน้าขมขื่น“ผมเป็นถึงปรมาจารย์แกะสลัก คุณขายหยกหนึ่งล้านให้เขาเถอะ หลังจากนี้ผมจะแนะนำธุรกิจดีๆให้กับคุณนะ รับรองว่าคุณจะไม่ถูกเอาเปรียบอย่างแน่นอน”

“เหอะๆ สัญญาที่ไม่มีผลอะไรของคุณผมไม่กล้ารับไว้หรอกครับ ถ้ามีปัญญาก็ควักเงินออกมาซื้อของไปซะ หลังจากนี้คุณจะขายให้น้องชายคนนี้เท่าไรก็ได้ ถึงยังไงถ้าน้อยกว่าสองล้านผมไม่ขาย”

ท่าทีของเจ้าของร้านแข็งกร้าวมาก จะเอาราคานี้ท่าเดียว พวกคุณไม่อยากซื้อก็ไม่ต้องซื้อ ท่าทีไม่ซื้อก็ช่างสิ

เฉินเสี่ยงถงพูดอย่างหงุดหงิด“เพราะไอ้ปรมาจารย์เส็งเคร็งอย่างคุณ ตอนแรกเรากำลังเจรจากันว่าถ้าราคาหนึ่งล้านสองแสนเราจะซื้อ เพราะคุณมาวุ่นวายที่นี่ ตอนนี้เจ้าของร้านจะเอาสองล้าน”

“ผม……เอ่อ คือ……”

ในใจของเฉาต้าหว่างรู้สึกหงุดหงิดมาก เรื่องในตอนนี้เกินกว่าที่เขาคาดการณ์คิดไว้ไกลมาก

ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์แกะสลัก แต่ปรมาจารย์กะสลักอย่างเฉาต้าหว่างใช้กลอุบายเพื่อหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง และเพื่อให้ได้ชื่อเสียงนี้มา ทรัพย์สินของครอบครัวเฉาต้าหว่างเกือบจะเทหน้าตักเข้าไปทั้งหมด

มาวันนี้เฉาต้าหว่างใช้ชื่อเสียงของปรมาจารย์แกะสลักเพื่อหาเงิน อยากจะให้เฉาต้าหว่างใช้เงินสองล้านซื้อหยกมอบให้หลี่โม่ เป็นสิ่งที่เฉาต้าหว่างไม่มีทางยินยอมอย่างแน่นอน

เฉาต้าหว่างมองดูพนักงานที่อยู่ข้างๆ และส่งสัญญาณให้เขาเข้าไปคุยเจรจากับเจ้าของร้าน

“อะแฮ่ม”

พนักงานทำเสียงไอหนึ่งครั้ง แล้วใช้สายมองไปที่เจ้าของร้าน