บทที่ 665 จับผิด

ตอนนี้กู้เจี้ยนหมินไม่ดูถูกหลี่โม่แล้ว แต่คิดว่าหลี่โม่คือยอดฝีมือที่เข้าใจในสายวิชาชีพนี้

คางเหวินซิงลากหลี่โม่เดินลัดเลาะซ้ายขวาหนึ่งรอบ ในที่สุดก็ลัดเลาะมาจนถึงบูธที่อยู่ด้านหน้า

ตอนนี้ในบูธมีคนล้อมรอบอยู่ไม่น้อย คนพวกนั้นมองดุหยกอย่างละเอียด แล้วคุยเจรจากันไปด้วย กู้เจี้ยนหมินกับท่านแปดปะปนอยู่ในนั้นด้วย

คางเหวินซิงลากหลี่โม่แทรกเข้าไปในบูธ แล้วชี้ไปที่หยกที่รูปร่างลักษณะเหมือนเนินเขาพลางพูดขึ้นมาว่า“นายรีบดูสิ หยกพวกนี้เป็นยังไงบ้าง？”

หยกเหอเถียนที่ถูกเรียงรายเป็นรูปเนินเขามีขนาดไม่ใหญ่มาก โดยทั่วไปมีขนาดหนาประมาณสองนิ้ว ความยาวสุดแค่นิ้วโป้ง เป็นหยกชิ้นเล็กทั้งหมด

หยกเนื้อทองปาง เนื้อแดงเลือดหมู เนื้อเลือดอ่อนต่างผสมปนเปอยู่ด้านใน บวกกับความขาวของเนื้อหยกไม่เลวเลย ดูไปแล้วสะดุดตาเป็นอย่างมาก

ชายหญิงที่อยู่ข้างๆบูธต่างพากันจับหยกขึ้นมาเล่น พูดคุยกันไม่หยุด

“ความมันวาวของหยกนี่ไม่เลวเลยนะ พอจับปุ๊บก็รู้สึกได้ถึงความมันวาวเลย หยกชิ้นนี้ให้สัมผัสมือที่ดีจริงๆ ไม่เลว”

“ฉันก็คิดว่าสัมผัสมือไม่เลวเลย ดูรูขุมขนด้านบน ละเอียดและสม่ำเสมอ หยกน่าจะไม่มีปัญหา เป็นหยกแท้แน่นอน”

“สิ่งที่ดีที่สุดคือสีของพื้นผิว ตอนนี้หยกเนื้อทองปางกับ หยกเนื้อเหลืองอ่อนราคาแพงมาก ที่นี่สามารถเลือกได้อย่างสบายๆ ฉันจะเลือกอันสวยๆสักสองสามอัน”

กู้เจี้ยนหมินกับท่านแปดเห็นหลี่โม่เดินเข้ามา จึงขยับเข้าไปประชิดตัวหลี่โม่

กู้เจี้ยนหมินนำหยกขนาดมะม่วงเขียนอันหนึ่งยื่นส่งให้กับหลี่โม่ ราวกับสมบัติล้ำค่า

“หลี่โม่นายดูนี่สิ ชิ้นนี้ฉันดูมานานแล้ว คิดว่ามันไม่มีปัญหาเลย หยกชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ความขาวก็เพียงพอ กลับไปขอให้ใครมาแกะสลักมัน จะเป็นของประดับที่ดีมากเลยล่ะ”

กู้เจี้ยนหมินกล่าวอย่างพึงพอใจ

หลี่โม่หยิบหยกในมือของกู้เจี้ยนหมินขึ้นมาดู หลังจากนั้นก็ยื่นหยกคืนให้กับกู้เจี้ยนหมินไป

กู้เจี้ยนพูดพลางเกาหัวแกรกๆ“ลูกเขยของฉัน คือนาย……”

“คืนให้กับคนอื่นเถอะครับ”

หลี่โม่พูดอย่างเรียบเฉย แล้วก้มศีรษะลงหยิบหยกชิ้นเล็กชิ้นน้อยขึ้นมาดู

“รูขุมขนเกิดจากการพ่นทราย สีทำมาจากหนัง ตัวหยกยังถือว่าทำได้ดี ของพวกนี้เป็นหยกเกรดเอของหยกเกาหลี ราคาหยกเกาหลีพวกนี้อยู่ที่หนึ่งหมื่นห้าพันหยวนต่อตัน หลังจากที่กลับมาแล้วทำการตัดแล้วกลิ้งไปมาในถัง ของสูญเสียไปร้อยละสามสิบถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ พวกคุณทำของปลอมไม่ง่ายเลยนะ”

จากคำพูดของหลี่โม่ คนสองสามคนกำลังแสร้งทำเป็นเลือกของอยู่ หยุดการเคลื่อนไหวของพวกเขา แล้วใช้สายตาไม่เป็นมิตรมองไปที่หลี่โม่ ดูเหมือนพวกเขาเตรียมอยากจะฆ่าเขาเต็มทีแล้ว

เจ้าของร้านจ้องมองหลี่โม่อย่างเคียดแค้น ดีดก้นบุหรี่ในมือไปที่พื้น แล้วใช้เท้าเหยียบอย่างแรง

“ไอ้หนุ่ม อย่าพูดอะไรมั่วๆนะ ไม่ซื้อก็ไปซะ อย่ามาวุ่นวายที่นี่นะ ถ้าถ่วงเวลาทำมาหากินของกู เดี๋ยวเจอดีกับกูแน่！”

“พาลนี่หว่า หน้าม้าพวกนี้การแสดงถือว่าใช้ได้ แต่บทพูดดูจงใจไปหน่อยนะ ถ้าเดาไม่ผิดล่ะก็ คงจะเรียกราคาหยกพวกนี้อันละหนึ่งพัน ถ้าต่อรองราคาก็จะจบที่หกถึงแปดร้อย”

หลี่โม่พูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย