บทที่ 695 ตายไปอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ

ใบหน้าของเสวียนอู่เห่อร้อนขึ้นอีกขั้น รู้สึกเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนได้แล้วจริง ๆ เมื่อกี้นี้ยังทำเป็นหยิ่งผยอง กู่ก้องร้องตะโกนว่าจะล้างแค้นให้หลงโปกับหลงห้าวเทียนอยู่แท้ ๆ ผลสุดท้ายยังไม่ทันจะได้ล้างแค้น ก็มาโดนตอกจนหน้าหงายให้ได้อับอายแทนซะอีก

พละกำลังที่แท้จริงของเจ้าหลี่โม่คนนี้แข็งแกร่งเกินไป เสวียนอู่รู้ตัวแล้วว่าไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะเอาชนะเขาได้ เว้นแต่ว่าจะใช้สิ่งนั้น!

ความโกรธเริ่มต้นจากหัวใจ ความชั่วร้ายก่อกำเนิดจากถุงน้ำดี *(เป็นคำเปรียบเปรยของคนที่เวลาโกรธสุดขีด จะเกิดความกล้าจนทำเรื่องชั่วร้ายอะไรก็ได้ทั้งนั้น) เสวียนอู่กัดฟันกรอด ตัดสินใจแสดงความอ่อนแอให้ศัตรูเห็นก่อน เพื่อทำให้หลี่โม่ชะล่าใจไม่ระวังตัว

“คุณหลี่ร้ายกาจจริง ๆ ผมเสวียนอู่ขอยอมแพ้ โปรดละเว้นผมด้วยเถอะ!”

หลี่โม่ยิ้มอย่างเย็นชา ปล่อยมือที่คว้าจับกำปั้นของเสวียนอู่ แล้วตบเข้าที่แก้มแดงเห่อของเสวียนอู่อย่างดูถูก

“แกนี่ก็รู้จักประเมินตัวเองได้ดีทีเดียวนะเนี่ย เมื่อกี้แกยังเย่อหยิ่งอวดดีน่าดูอยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ความอวดดีพวกนั้นไปอยู่ที่ไหนซะแล้วล่ะ ? เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะอุ่นเครื่องเอง แกก็มาอ้อนวอนขอร้องให้ฉันละเว้นแกซะแล้วเนี่ยนะ!”

กู้เจี้ยนกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ หวาดวิตกจนดวงตาเป็นสีแดงก่ำไปแล้ว เมื่อกี้เพิ่งจะปลอบใจตัวเองไปว่า คุณเสวียนอู่ จะต้องมีไม้ตายบางอย่างที่ยังไม่ได้ปล่อยออกมาแน่นอน

แต่ในชั่วพริบตา เสวียนอู่ก็ดันร้องขอความเมตตาขึ้นมาซะเฉย ๆ เมื่อเจอท่าทีที่แตกต่างกันอย่างมหาศาลขนาดนี้ ทำเอากู้เจี้ยนกั๋วออกจะยอมรับไม่ได้ขึ้นมาดื้อ ๆ

“คุณเสวียนอู่ คุณไปร้องขอความเมตตาจากมันทำไม!”

“แม่มึงเหอะ! ถ้ากูไม่ร้องขอความเมตตา จะรอให้ถูกตีจนตายก่อนรึไงวะ! ไม่เห็นเหรอว่าคุณหลี่แข็งแกร่งขนาดไหน? ต่อให้กูขุดพลังโคตรพ่อโคตรแม่โคตรบรรพบุรุษมาใช้จนหมด กูก็ยังไม่ใช่คู่มือของคุณหลี่เลยโว้ย หรือไม่มึงก็มาสู้กับคุณหลี่เองเลยมั้ย!” เสวียนอู่คำรามเสียงดังลั่น

หัวใจของกู้เจี้ยนกั๋วสั่นระทึกแตกตื่น จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าการที่ตัวเองมาเป็นคนนำทางครั้งนี้ ออกจะเป็นเรื่องที่ผิดพลาดไปหน่อยแล้วจริง ๆ

กู้เจี้ยนกั๋วที่ใจคอกระสับกระส่ายฝืนเค้นรอยยิ้มออกมา หันไปมองหลี่โม่อย่างกระอักกระอ่วนแล้วพูดว่า: "พ่อหลานเขย ลุงเป็นแค่คนนำทางมาเฉย ๆ แค่นั้นเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับลุงเลยจริง ๆ นะ! ลุงเองก็จนใจเพราะถูกบังคับมาเหมือนกัน!"

กู้เจี้ยนกั๋วพูดไปพลาง ก็ก้าวถอยหลังไปพลาง พูดตรง ๆ คือไม่กล้าพอที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป

ขนาดเสวียนอู่ยังร้องขอความเมตตาแล้ว รอให้หลี่โม่มือไม้ว่างขึ้นมา คนที่จะโดนจัดการคนต่อไปก็คือตัวเองแน่นอน ซึ่งในจุดนี้เป็นอะไรที่กู้เจี้ยนกั๋วมั่นใจมาก

หลี่โม่แค่นยิ้มเย็นชาขณะจ้องมองกู้เจี้ยนกั๋วที่ก้าวถอยหลังห่างออกไป : "ลุงอย่ารีบไปนักสิ ฉันยังมีเรื่องที่ต้องคุยกับลุงแบบละเอียด ๆ อีกเพียบเลยเชียวล่ะ ระหว่างพวกเรามีบัญชีคั่งค้างที่มันสะสมรวมกันไม่น้อยเลยนะ ในเมื่อวันนี้ได้โอกาสเหมาะพอดี พวกเราก็ควรจะชำระสะสางกันให้หมดซักทีก็ดีเหมือนกัน"

เมื่อเห็นว่าความสนใจของหลี่โม่ไม่ได้อยู่ที่ตัวเองแล้ว เสวียนอู่ก็แอบหัวเราะในใจ

ช่างเป็นโอกาสที่สวรรค์เป็นใจมาก มีไอ้โง่สมองหมูอย่างกู้เจี้ยนกั๋วมาช่วยดึงดูดความสนใจของหลี่โม่ไว้ก็ไม่เลว แค่นี้ก็สามารถใช้อาวุธลับที่ซ่อนไว้ที่ด้านล่างของกล่องอาวุธ ไปจัดการกับหลี่โม่ได้แล้ว!

มือขวาของเสวียนอู่ถูกทำลายไปแล้ว ไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป ชั่วขณะนั้นจึงทำได้แค่ใช้มือซ้ายแตะเข้าที่ช่วงเอว

กล่องเล็ก ๆ ที่มีรูปทรงกลม ถูกเสวียนอู่ใช้มือซ้ายดึงออกจากเข็มขัดแบบเงียบ ๆ สัมผัสอันเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากกล่องใบเล็กนั้น ส่งผลให้เสวียนอู่รู้สึกได้เลยว่า เวลาตายของหลี่โม่ได้มาถึงแล้ว

นิ้วหัวแม่มือเลื่อนลงไปที่ด้านล่างของกล่อง มีเสียงคลิ๊กเบา ๆ ดังขึ้น ปรากฏเข็มสีดำขนาดเล็กเท่าขนวัวจำนวนมาก พุ่งทะยานออกไปในอากาศ

นั่นคืออาวุธลับแบบโบราณ ที่เสวียนอู่ได้ออกแบบและสร้างมันขึ้นมาเอง

แม้ว่าจะเป็นแบบโบราณ แต่ก็มีการใช้เทคโนโลยีขั้นสูงล่าสุดมากมายมาสร้างขึ้น อีกทั้งพลังของการยิงในระยะประชิด ก็มีความแข็งแกร่งกว่าอาวุธปืนอยู่มากทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น เข็มสั้นขนาดเท่าขนวัวล้วนถูกเคลือบด้วยยาพิษร้ายแรง ขอแค่พวกมันถากผิวหนังได้แค่เพียงเล็กน้อย ก็สามารถฆ่าคนให้ตายได้อย่างง่ายดาย

ฮะๆ หลี่โม่เอ๋ย แกเตรียมตัวตายซะเถอะ ! นี่คืออาวุธลับที่สามารถเจาะทะลุเกราะได้! ต่อให้แกมีการป้องกันมันก็กันไม่อยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าแกไม่ได้เตรียมการป้องกันเลยด้วยซ้ำ ครั้งนี้แกได้ตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่! ศักดิ์ศรีของฉันเสวียนอู่คนนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาลบหลู่ได้ง่าย ๆ นะโว้ย! เสวียนอู่คิดในใจด้วยความลำพอง

ในขณะที่เสวียนอู่แอบนึกลำพองใจอยู่นั่นเอง เข็มสั้นที่มีขนาดเท่าขนวัวเหล่านั้น ก็ปกคลุมหลี่โม่ราวกับหมอกควัน

จู่ๆ หลี่โม่ก็หันไปมองเสวียนอู่ มุมปากผุดรอยยิ้มอันน่าหลงใหล ราวกับว่าทุกอย่างล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา