บทที่ 711 ต้องการให้นำทางไหม?

หลี่โม่ส่ายหน้า: "ไม่ต้องหรอก ผมไม่จำเป็นต้องขยายเครือข่ายของตัวเองให้กว้างกว่านี้"

เมื่อต้องเผชิญกับการปฏิเสธอย่างเด็ดขาดของหลี่โม่ ชายผู้สง่าภูมิฐานจึงดูมีท่าทีว้าวุ่นเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรก ที่มีคนปฏิเสธแบล็คการ์ดสำหรับสมาชิกเรือนจิ่วเถิง

คางเหวินซิงพูดอย่างอวดดีว่า “เอาเป็นว่าเช็คบิลเลยเถอะ อย่าคิดว่าบัตรสมาชิกแบล็คการ์ดของพวกคุณมันวิเศษวิโสนักเลย ถ้าอาจารย์ของผมเข้าร่วมเป็นสมาชิกแบล็คการ์ดของพวกคุณ ก็เท่ากับลดฐานะตัวเองแล้วล่ะ เช็คบิลมาเถอะ อย่ากวนใจอาจารย์ของผมอีกเลยน่า”

ชายภูมิฐานถึงกับตกตะลึงไปอย่างสมบูรณ์แล้ว พูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า : "ดูเหมือนว่าผมจะวู่วามไปหน่อยแล้วจริง ๆ อาหารมื้อนี้ถือเสียว่าเป็นการขออภัยจากพวกเรา ขอทุกท่านโปรดรับน้ำใจนี้ด้วยเถอะครับ"

"พวกเราไม่ได้ขาดแคลนเงิน ต้องจ่ายเท่าไหร่ก็จ่ายเท่านั้น อาจารย์ของผมไม่เคยเอาเปรียบใคร"

คางเหวินซิงยืนกรานที่จะจ่ายเงิน ชายภูมิฐานจึงทำได้เพียงสั่งให้ผู้จัดการห้องอาหารไปคิดเงินด้วยรอยยิ้มอันฝืดฝืน

พวกหลี่โม่ทั้งสี่ออกมาจากเรือนจิ่วเถิง เฉินเสี่ยวถงกลอกตาพลางพูดว่า "แค่กินข้าวยังต้องเจอเรื่องอะไรเยอะแยะไปหมด เดิมทีกะแค่ว่าจะออกมาผ่อนคลายซะหน่อย กลายเป็นว่ายิ่งไม่มีความสุขขึ้นกว่าเดิมอีก หรือไม่พวกเราไปเที่ยวที่ภูเขาชิงหลงกันดีกว่ามั้ย?"

กู้หยุนหลันก็ไม่อยากกลับบ้านเร็วนักเหมือนกัน เมื่อได้ยินเฉินเสี่ยวถงพูด ก็พยักหน้าแล้วพูดว่า "ก็ดีนะ งั้นพวกเราไปหย่อนใจที่ภูเขาชิงหลงกันเถอะ ช่วงนี้มีแต่เรื่องมากเกินไปแล้วจริง ๆ ต้องไปผ่อนคลายอารมณ์กันหน่อย

นอกจากนี้ยังได้ยินมาว่า ภูเขาชิงหลงยังเป็นพื้นที่ของยาสมุนไพรจีนที่สำคัญมากด้วย พอดีจะได้แวะดู ๆ ซะหน่อย ถ้าคุณภาพของสมุนไพรที่ภูเขาชิงหลงดี กับผลผลิตคงที่ล่ะก็ วันหลังพวกเราจะได้ซื้อพวกยาจากภูเขาชิงหลง มาใช้เป็นวัตถุดิบในการผลิตได้ "

แม้จะบอกว่าเป็นการผ่อนคลายอารมณ์ แต่ในคำพูดของกู้หยุนหลันนั้นพอฟังไปฟังมา ก็ยังไม่พ้นเพื่อประโยชน์ในหน้าที่การงานอันดี กู้หยุนหลันในตอนนี้ ยิ่งนับวันก็ยิ่งมีออร่าของสาวมั่นแบบ Working women มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

ทั้งสี่ขึ้นรถ แล้วขับตรงไปที่ภูเขาชิงหลงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก

มียาสมุนไพรจีนหลากหลายชนิดในภูเขาชิงหลง ทั้งหมดเป็นสมุนไพรป่า และประสิทธิภาพของยาสมุนไพรเหล่านั้น เหนือกว่ายาสมุนไพรจีนที่เพาะปลูกกันอยู่มาก

ทุกปีมีร้านขายยารายใหญ่ รวมถึงคนจากบริษัทยาจีนมาที่นี่เพื่อเก็บรวบรวมวัตถุดิบ และการเก็บยาก็ได้กลายเป็นอาชีพหลักของชาวบ้านจำนวนมาก ที่อาศัยกันอยู่ตามเชิงเขา

ถนนสิ้นสุดลงที่ทางเข้าหมู่บ้านชิงหลงที่บริเวณเชิงเขา ถ้าจะเดินหน้าต่อไป ก็ต้องเดินเท้าขึ้นไปตามถนนบนภูเขาเท่านั้น

มีที่จอดรถตรงทางเข้าหน้าหมู่บ้านชิงหลง มีรถยนต์ที่มีป้ายทะเบียนต่างถิ่นจอดอยู่ในที่จอดรถเป็นจำนวนมาก ซึ่งเป็นรถที่บรรดาผู้คนในธุรกิจยาและเวชภัณฑ์ต่าง ๆ ขับมานั่นเอง

หลังจากจอดรถในลานจอดรถแล้ว พวกหลี่โม่ กับกู้หยุนหลันก็เดินตรงไปที่หมู่บ้าน

บ้านในหมู่บ้านชิงหลงล้วนเก่าแก่มาก การก่อสร้างจะผสมผสานระหว่างสถาปัตยกรรมหินและไม้ ดูแล้วให้ความรู้สึกค่อนข้างโบราณ

สองข้างทางของถนนที่ไม่กว้างนักในหมู่บ้าน ชาวบ้านตั้งแผงขายของทอดต่อกันยาวเหยียด ซึ่งดูเหมือนตลาดนัดมากเลยทีเดียว

ยาที่ถูกเก็บมาทุกชนิด ล้วนถูกจัดวางอยู่บนแผงขายเหล่านั้น มีคนจากธุรกิจยาจำนวนมากที่เดินไปดูไป พลางต่อรองราคากับเจ้าของแผงขายเป็นระยะ ๆ

กู้หยุนหลันมองไปรอบ ๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ เธอไม่ได้เห็นภาพฉากนี้มานานมากแล้ว เพราะช่วงนี้กู้หยุนหลันที่ต้องยุ่งวุ่นวายอยู่ในบริษัทหยุนจงกรุ๊ป ไม่มีเวลาได้ออกมาเดินเที่ยวตลาดแบบนี้มาพักใหญ่ ๆ แล้ว

“รู้สึกว่าไม่เลวเลยเนอะ ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว รู้สึกผ่อนคลายสบายใจมากเลย”

"เธอทำงานหนักมาทั้งวัน ต้องพักผ่อนให้อารมณ์ได้ผ่อนคลายบ้าง ไม่งั้นจะป่วยจากการทำงานหนักจนเกินไปนะ"

ตอนที่หลี่โม่พูด มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งอยู่ข้างหน้ากู้หยุนหลัน จู่ ๆ ก็ถอยหลังแบบกะทันหันอย่างไม่ทราบสาเหตุ

หลี่โม่รีบเอาแขนไปโอบไหล่อันหอมกรุ่นของกู้หยุนหลัน โอบเธอเข้ามาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง

ชายร่างใหญ่ก้าวโซเซถอยมาข้างหลังสองก้าว แล้วไปชนใส่คนที่ยืนอยู่ข้างหลังของกู้หยุนหลันเมื่อกี้แบบเต็ม ๆ

“แกมีตารึเปล่าวะ? จะถอยหลังก็ไม่รู้จักเหลียวมาดูข้างหลังเลยว่ามีใครอยู่รึเปล่า” คนที่ถูกชนใส่โกรธจนแผดเสียงตะคอกด่าดังลั่น

ชายร่างใหญ่เกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน พูดขอโทษไม่หยุด