บทที่ 716 ร้ายกาจจนทำให้คนตกใจกลัว

จู่ ๆ สีหน้าของพี่เสียน ก็ดำคล้ำทะมึนซะยิ่งกว่าก้นหม้อ

แม่งเอ๊ย! นี่มันระดับยอดฝีมือชัด ๆ นี่มันใช้ลมปราณจี้จุดจากระยะไกลรึไงวะเนี่ย นั่นต้องเป็นคนระดับที่มีพลังภายในแข็งแกร่ง แล้วปลดปล่อยพลังนั้นออกมาข้างนอก ถึงจะทำให้เกิดผลลัพธ์แบบนี้ขึ้นมาได้!

คนที่แค่เคยได้ฝึกวิชากังฟูประเภทหมัดมวยภายนอกอย่างพี่เสียน ชั่วขณะนั้นก็ถึงกับมีความคิดที่จะหนีอยู่ในใจแล้วเรียบร้อย เมื่อเผชิญกับความแตกต่างด้านฝีมือที่ห่างชั้นกันไกลขนาดนี้ พี่เสียนก็ไม่มีความกล้าที่จะต่อสู้อีกต่อไป

ถ้ามีความกล้าหาญจริง ๆ ล่ะก็ พี่เสียนไม่มีทางจะยึดครองแค่ภูเขาลูกเดียว แล้วอวดอ้างตั้งตนเป็นใหญ่แบบนี้หรอก

พี่เสียนถอยหลังไปพลาง ปากก็ตะโกนใส่ชายสองคนที่ถือปืนลูกซองอยู่ข้าง ๆ ไปด้วยว่า “ยิงปืนสิวะ ยิงปืนเดี๋ยวนี้!”

ลูกน้องสองคนที่ถือปืนลูกซองในมือมีท่าทางลังเลใจ ข้างหน้ามีแต่พรรคพวกตัวเองทั้งนั้น

ถ้ายิงปืนออกไป ก็ไม่แน่ว่าจะยิงโดนหลี่โม่ แต่เป็นไปได้ว่าจะยิงโดนพวกเดียวกันแน่นอน

ลูกน้องที่อยู่ข้างหน้าได้ยินเสียงของพี่เสียนตะโกนว่าให้ยิงปืน จึงรีบเผ่นหนีกระจัดกระจายโดยแหวกเป็นสองทางทั้งซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว หลายคนที่อยู่ตรงกลางก็นอนราบลงไปกับพื้นโดยตรง เปิดวิสัยทัศน์การยิงออกมาสู่สายตา

วิสัยทัศน์การยิงเปิดออกสู่สายตาของลูกน้องที่ถือปืนทันที แววตาของทั้งสองส่องประกายแสงเย็นวาบ เหนี่ยวไกปืนขึ้นพร้อมกัน

ปืนลูกซองส่งเสียงดังติดต่อกันห้านัด เสียงดังเปรี้ยงปร้างสนั่นลั่นแคมป์ ทั้งสองคนต่างก็ยิงกระสุนหมดทั้งห้านัดพร้อมกัน

กระสุนตะกั่วในปืนลูกซองพุ่งกระจายออกไปในอากาศ เศษเม็ดตะกั่วขนาดเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนก็กระเด็นเซ่นซ่านไปทั่วบริเวณ ระดมยิงใส่หลี่โม่แบบถี่ยิบ

เม็ดตะกั่วขนาดเล็กไม่ได้มีพลังทำลายล้างมากมายนัก แต่ชนะที่ปริมาณที่มากกว่า ถ้าโดนยิงเข้าล่ะก็ จะต้องมีบาดแผลเต็มตัวแน่นอน

สีหน้าของหลี่โม่นั้นสงบมาก ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจกระสุนพวกนี้ที่ยิงตรงมาที่เขาเลย

หลี่โม่ผลักมือทั้งสองข้างไปข้างหน้า โคจรพลังภายใน นำออกมาใช้อย่างสมบูรณ์เต็มที่ ตามด้วยมุมโค้งอย่างจำเพาะที่มือของหลี่โม่ผลักออก ก่อเกิดลมพายุอันรุนแรงพัดตรงไปยังพวกกระสุนตะกั่วที่ถูกยิงมา

กระสุนที่ถูกยิงมาไม่สามารถทะลุผ่านพายุที่รุนแรงนั้นได้เลย แต่กลับถูกพายุพัดหอบจนลอยกลับไปที่เดิมจนหมด

ภาพฉากที่ละเมิดต่อความเข้าใจขั้นพื้นฐานของทุกคนปรากฏขึ้น กระสุนที่ถูกยิงมาพลันพุ่งกลับไปหาคนสองคนที่ยิงปืน ด้วยระดับความเร็วที่เร็วยิ่งกว่าตอนที่ถูกยิงจากรังปืนเสียอีก

ปุ๊! ปุ๊!

กระสุนตะกั่วระเบิดเสื้อผ้าจนกระจุย เกิดเป็นเสียงเล็ก ๆ ของกระสุนที่เจาะเข้าไปในร่างกายดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สองคนที่ถือปืนลูกซองก็ก้มหน้าลงด้วยสีหน้าหวาดกลัว แล้วจ้องมองร่างกายตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

เลือดไหลออกมาช้า ๆ มีจุดเลือดเล็ก ๆ กระจายบนเสื้อผ้า ความเจ็บปวดก็แล่นปราดตามขึ้นมาทันที สองคนที่ยิงปืน ต่างก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดผสมกับความหวาดกลัวเต็มหัวใจ

มือของทั้งคู่ไม่สามารถถือปืนลูกซองได้อีกต่อไป ในตอนที่ปืนลูกซองตกลงสู่พื้น ทั้งสองก็ส่งเสียงร้องคร่ำครวญแล้วล้มลงไปกับพื้น บิดตัวด้วยความเจ็บปวด ทำท่าเหมือนกับว่าพยายามจะสลัดพวกกระสุนตะกั่วพวกนั้นออกไปจากร่างกายให้ได้ยังไงยังงั้น

ลูกน้องกลุ่มหนึ่งมองไปที่มือปืนทั้งสอง รู้สึกว่ามุมมองทั้งสามที่เป็นสามัญสำนึกขั้นพื้นฐาน ถูกล้มล้างไปจนหมดแล้ว เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากระสุนพวกนั้นยิงไปใส่หลี่โม่แท้ ๆ แต่มันย้อนกลับมาโดนมือปืนสองคนนั้นได้ยังไง ? นี่มันเป็นเรื่องที่โคตรไม่วิทยาศาสตร์สุด ๆ

ความหวังสุดท้ายอันริบหรี่ในหัวใจแตกสลายลงทันที พี่เสียนตัดสินใจละทิ้งลูกน้องของตัวเองทั้งหมด หันหลังแล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่ลังเล โกยแน่บเร็วจี๋ราวเหาะได้เข้าไปในภูเขา

ปากเล็กๆ ที่อ้าค้างด้วยความประหลาดใจของกู้หยุนหลัน เวลานี้ไม่สามารถหุบได้แล้วโดยปริยาย ตอนที่ปืนถูกยิงออกมาเธอกังวลใจแทบตาย แต่ผลสุดท้ายกลับกลายเป็นว่า เธอต้องตกตะลึงจนตาแทบจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้ว

สรุปว่าหลี่โม่ทำได้ยังไงกันแน่ ? หรือว่าหลี่โม่จะมีเวทมนตร์ ? หรือว่าหลี่โม่จะฝึกวิชาเซียน ? กู้หยุนหลันยิ่งคิด ก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่โม่อยู่เหนือจากจินตนาการของตัวเองไกลออกไปขึ้นทุกที ราวกับว่ามันค่อย ๆ กลายเป็นปริศนาลึกลับข้อหนึ่ง ที่ตัวเธอเองต้องค่อย ๆ ไปค้นหาให้พบด้วยตัวเองทีละเล็กละน้อย

เมื่อพวกลูกน้องที่กระจัดกระจายอยู่รอบ ๆ เห็นว่าพี่เสียนเผ่นหนีไปอย่างกับถูกไฟลนก้น ทั้งหมดต่างก็หนีกระเจิดกระเจิงไม่ต่างจากพวกนกหนูแตกรัง ไม่กล้าเผชิญหน้ากับหลี่โม่อีกต่อไป

หลายคนที่นอนอยู่บนพื้นก่อนการยิง ในเวลานี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกเสียใจภายหลังว่าทำไมตัวเองต้องนอนลงด้วยนะ? การลุกขึ้นจากพื้นเพื่อวิ่งหนี เป็นอะไรที่สิ้นเปลืองเวลาสิ้นดี ช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย จุดสำคัญคือความเร็ว ขอแค่หนีได้เร็วกว่าคนข้าง ๆ ความเป็นไปได้ที่จะหลบหนีเอาชีวิตรอดได้ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากทีเดียว