บทที่ 718 คำขอโทษของชาวบ้าน

พวกชาวบ้านที่ถูกหลี่โม่ตีจนได้รับบาดเจ็บ ต่างก็ชะโงกหัวเยี่ยม ๆ มอง ๆ เข้ามา ในตอนที่พวกเขาเห็นร่างของหลี่โม่ พวกชาวบ้านเหล่านั้นก็ถึงกับตัวสั่นงันงก

“แก! ทำไมแกถึงไม่เป็นไรเลยล่ะ ? ทำไมแกถึงออกจากภูเขามาได้? ไอ้ลิง แกไปบอกอะไรพวกนี้ใช่มั้ย ? แกบอกให้พวกนี้ไปที่ภูเขาลูกอื่นสินะ?”

หลี่โม่แค่นยิ้มเย็นชาพลางลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ประตูลานบ้าน: "ทำไม? พวกแกคิดว่าฉันจะออกจากภูเขาไม่ได้งั้นเหรอ? ดูเหมือนว่าเมื่อกี้ฉันจะเบามือไปหน่อยใช่มั้ย ? พวกแกยังไม่รู้จักสำนึก ไม่คิดจะกลับตัวใหม่อย่างนั้นสินะ?"

พวกชาวบ้านหลายคนรีบถอยหลังไปอย่างลนลาน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

“ไม่...ไม่! ไม่ใช่! พี่ชายคุณเข้าใจผิด! คุณเข้าใจผิดแล้ว พวกเราเห็นว่าคุณสบายดี พวกเราก็วางใจแล้ว”

“ใช่เลย ๆ ที่พวกเรามาก็เพราะเป็นห่วงว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่ชายต่างหาก ในเมื่อพี่ชายไม่เป็นไร พวกเราก็ขอตัวก่อนล่ะนะ”

ชาวบ้านหลายคนพูดจบก็เตรียมเผ่น สาเหตุเพราะเมื่อกี้ถูกหลี่โม่ซ้อมจนมีสภาพชวนอเนจอนาถสุด ๆ มาตอนนี้พอได้เห็นหลี่โม่อีก จึงไม่มีความคิดต่อต้านใด ๆ ในสมองเลยแม้แต่น้อย

หลี่โม่แค่นเสียงเย็นชาขึ้นมาเสียงหนึ่ง แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันให้พวกแกไปได้แล้วเหรอ? ฉันกำลังคิดว่าจะสอนบทเรียนดี ๆ ให้พวกแกอยู่พอดี คิดไม่ถึงว่าพวกแกจะเอาตัวเองมาส่งให้ถึงหน้าประตูแบบนี้นะเนี่ย!"

พวกชาวบ้านหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น

“พี่ชาย พวกเรา... พวกเราไตร่ตรองดีแล้ว พวกเราขอน้อมรับความผิด พวกเราทำเรื่องชั่วช้ากันทุกคน ขอพี่ชายโปรดยกโทษให้พวกเราด้วยเถอะ ถือซะว่าพวกเราเป็นแค่ตดเน่า ๆ ที่ต้องปล่อยไปให้พ้น ๆ ก็ได้”

“คือว่า...พวกเรายังมีของขวัญแทนคำขอโทษด้วย พวกเราเก็บยาสมุนไพรไว้เยอะมากเลย ทั้งหมดเป็นยาสมุนไพรที่งอกตามธรรมชาติในป่าบนภูเขา มีแต่ของคุณภาพดีที่สุดทั้งนั้น ขอมอบให้พี่ชายเป็นของขวัญแทนคำขอโทษละกัน”

ชาวบ้านพวกนั้นพากันขอร้องอ้อนวอนหลี่โม่ทีละคน ๆ ทุกคนต่างจ้องมองหลี่โม่อย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะเผลอทำอะไรให้หลี่โม่ไม่พอใจขึ้นมา

หลี่โม่จ้องมองชาวบ้านทั้งหลายด้วยสายตาเย็นชา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

สายตาที่เย็นชานั้น สร้างแรงกดดันให้กับพวกชาวบ้านเหล่านั้นไม่น้อย บนหน้าผากของแต่ละคนปรากฏเม็ดเหงื่อผุดพรายออกมาไม่หยุด ลมเย็น ๆ บนภูเขาโชยพัด ทำให้พวกนั้นรู้สึกว่าหนาวเหน็บจนเกินบรรยายแล้วจริง ๆ

พวกชาวบ้านที่รู้สึกถึงความกดดันอันใหญ่หลวง เมื่อได้เห็นแววตาที่แสนเย็นชาของหลี่โม่ แต่ละคนก็รู้สึกว่า ตัวเองถูกทำให้ตกใจจนฉี่แทบจะราดออกมาอยู่แล้ว

“พี่ชายครับ! ที่บ้านผมยังมียาเก่าแก่ที่คนในครอบครัวเหลือทิ้งไว้ให้ ล้วนเป็นยาเก่าแก่ที่ใช้กันมานานนับสิบปีไปจนถึงร้อยปีทั้งนั้น ผมจะเอาออกมาเป็นของแทนคำขอโทษหมดเลยครับ!”

“ใช่เลย ๆ ยาเก่าแก่ของบ้านฉันก็จะเอาให้พี่ชายหมดเหมือนกัน พวกเรารู้ตัวแล้วว่าพวกเราทำผิดจริง ๆ ครั้งนี้พี่ชายโปรดละเว้นพวกเราซักครั้งเถอะนะ”

ชาวบ้านทั้งหลายพากันร้องขอความเมตตาครั้งแล้วครั้งเล่า หลี่โม่โบกมืออย่างเย็นชา ปากก็พูดคำหนึ่งออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า: “ไสหัวไป!”

“โอ้ ! พวกเราจะรีบไสหัวกลับกันเดี๋ยวนี้แหล่ะ ไสหัวกลับเดี๋ยวนี้เลย!” ชาวบ้านทั้งหลายตอบรับไปพลาง ขาก็วิ่งหนีเผ่นแนบไปพลาง

รอจนเลี้ยวโค้งที่หัวมุมถนนจนมองไม่เห็นหลี่โม่อีกต่อไปแล้ว พวกชาวบ้านถึงค่อยหยุดวิ่ง แล้วหอบหายใจเอาลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ๆ

“พ่อแก้วแม่แก้วเอ๊ย! แววตาของไอ้หมอนี่น่ากลัวฉิบหาย ตอนที่สายตานั่นมองมา เกือบทำกูตกใจจนหัวใจกระเด็นออกมาข้างนอกแล้ว!”

“เฮ้อ กูก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกันว่ะ รู้สึกเหมือนกับว่าตามันเหมือนมีดที่เจาะเข้ามาในหัวใจกูตรง ๆ ได้ยังไงยังงั้นเลย”

“พวกมึงจะพูดพล่ามบ้าบออะไรกับมันนักวะ? เดี๋ยวกูจะโทรหาพี่เสียน เชิญให้พี่เสียนลงจากภูเขามาจัดการไอ้เด็กเวรนี่ซะ ยังไงจะยอมให้มันเอาเปรียบฟรี ๆ ยังงี้ไม่ได้หรอกโว้ย”

ชาวบ้านคนหนึ่งพูดพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดเบอร์ของพี่เสียนโทรออกทันที

“ ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด . …”

สายโทรติดแต่ไม่มีคนรับสาย ชาวบ้านที่โทรไปถึงกับขมวดคิ้ว: “พี่เสียนไม่รับสาย บางทีเขาอาจจะกำลังยุ่ง ๆ อยู่ เดี๋ยวกูโทรหาพี่หัวล้านดีกว่า”

ชาวบ้านคนนั้นกดโทรศัพท์อีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีคนรับสายเหมือนเดิม

ในเวลานี้ พวกชาวบ้านต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดจนแทบดูไม่ได้ ต่างพากันแอบคาดเดาผลลัพธ์ที่ไม่ดีมาก ๆ อยู่ในใจ