บทที่ 719 ระเบิดในพัศดุด่วน

ณ.หยุนหลันกรุ๊ป ในห้องทำงานของประธานบริษัท

หลี่โม่กับกู้หยุนหลันกำลังเปิดถุงด้วยกัน หยิบยาเก่าในถุงมาเรียงตามลำดับ ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยาเก่าที่ชาวบ้านพวกนั้นเอามาใช้แทนคำขอโทษเมื่อวานนี้ทั้งสิ้น

“ที่นี่มียาที่พอจะเป็นวัตถุดิบดี ๆ อยู่บ้าง แต่น่าเสียดายที่มีปริมาณน้อยเกินไป แถมเก็บไว้ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น” กู้หยุนหลันพูดด้วยความรู้สึกค่อนข้างเสียดาย

ในเวลานั้นเอง เจียงไหร เลขาของกู้หยุนหลันก็เดินเข้ามา ในมือถือกล่องพัสดุด่วนเข้ามาด้วย

“ท่านประธานครับ มีพัสดุด่วนของคุณส่งมา ผมวางมันไว้บนโต๊ะนะครับ ต้องการให้ผมเปิดให้คุณด้วยไหมครับ?” เจียงไหรถามอย่างรอบคอบใส่ใจ

“ไม่ต้องหรอก ฉันเปิดเองก็ได้”

กู้หยุนหลันลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะ หยิบกรรไกรบนโต๊ะขึ้นมา เตรียมจะเปิดกล่องพัสดุ

จู่ ๆ หลี่โม่ก็ก้าวขึ้นไปข้างหน้า เหยียดมือออกไปกดกรรไกรในมือของกู้หยุนหลัน

“มีอะไรเหรอ?” กู้หยุนหลันเอียงหัวมามองหลี่โม่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยไม่เข้าใจ

หลี่โม่พลิกข้อมือ ฉวยกรรไกรในมือของกู้หยุนหลันลงมา แล้วเอามาถือไว้ในมือของตัวเอง

"ฉันคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติกับพัสดุด่วนห่อนี้ กล่องที่มีขนาดนี้ มีความเป็นไปได้ว่าอาจบรรจุระเบิดแรงสูง ซึ่งมีพลังทำลายมากพอที่จะระเบิดได้ทั้งออฟฟิศเราเลยก็ได้นะ"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่โม่ เจียงไหรก็รู้สึกถึงความหนาวเยือกสายหนึ่ง ที่ผุดขึ้นมาจากกระดูกสันหลังส่วนหางของเขา แล้วค่อย ๆ แล่นปราดไปทั้งตัวในชั่วอึดใจ: "พี่หลี่ คุณดูหนังมากเกินไปแล้วมั้งครับ? ผมดูยังไง มันก็เหมือนกับกล่องพัสดุธรรมดา ๆ เองนะ"

หลี่โม่ไม่สนใจเจียงไหร แต่ก้มหน้าลงมองกล่องบนโต๊ะอย่างละเอียดถี่ถ้วน: “ทุกคนดูจุดผนึกบนปากกล่องใบนี้สิ สังเกตเห็นส่วนที่ยื่นออกมาทั้งสองที่นี้รึเปล่า?

นี่คือเซ็นเซอร์อิเล็กทรอนิกส์ เมื่อเซ็นเซอร์รับรู้ถึงแรงเหนี่ยวนำขณะที่กล่องถูกเปิด จะก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าส่งผ่านไปยังอุปกรณ์จุดชนวนภายในกล่อง ทุกคนลองดูตรงนี้อีกครั้งสิที่รอยยุบตัวด้านข้างของกล่อง

มีผงสีเทาเกาะติดอยู่บนเทปปิดกล่องนิดหน่อย นี่คือผงดินปืนที่มีประสิทธิภาพทำให้เกิดระเบิดแรงสูง ดังนั้น แค่สองประเด็นนี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้แล้วว่า นี่เป็นระเบิดทำเองแบบง่าย ๆ ที่ส่งมาในรูปของพัศดุด่วน!”

ตามคำชี้นำของหลี่โม่ สายตาของกู้หยุนหลันกับเจียงไหรที่มองไปที่กล่องพัศดุด่วนใบนั้น ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ร่างกายของเจียงไหรสั่นสะท้านเล็กน้อย ก้าวถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว: "คุณพูดจริงเหรอ? ท่านประธานครับ หรือว่าพวกเราจะแจ้งความ แล้วให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการกำจัดระเบิดมาดูหน่อยดีกว่ามั้ยครับ?"

ในใจของกู้หยุนหลันก็ไม่สงบเช่นกัน ลมหายใจเริ่มกระชั้นถี่ขึ้น ในอกเกิดความปั่นป่วนว้าวุ่นอย่างมาก: "หลี่โม่ คุณจัดการได้จริง ๆ เหรอ? ยังไงพวกเราแจ้งความกันเถอะ แล้วให้ผู้เชี่ยวชาญมาเปิดกล่องพัศดุให้ดีกว่านะ"

หลี่โม่ยักไหล่ พูดด้วยสีหน้าไม่ยี่หระว่า “ แค่เรื่องเล็กกระจิดริดแค่นี้ แก้ได้ง่าย ๆ เลยล่ะ เมื่อก่อนฉันเคยเล่นของกิ๊กก๊อกพวกนี้เป็นของเล่นเลยด้วยซ้ำ”

ทันทีที่สิ้นเสียง กรรไกรในมือของหลี่โม่ ก็ถูกสอดเข้าไปในเทปที่ปิดผนึกฝากล่องแล้ว

กรรไกรขยับอย่างคล่องแคล่วตามช่องว่างของกล่องพัศดุ ทั้งกู้หยุนหลันและเจียงไหรต่างพากันกลั้นหายใจ จ้องมองไปที่มือของหลี่โม่ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“กล่องระเบิดแบบง่ายนี้สร้างขึ้นมา 80 % ก็เพื่อใช้ทดสอบความสามารถด้านการรักษาความปลอดภัยของฝ่ายคุณ ดังนั้นเบาะแสที่อีกฝ่ายจงใจทิ้งไว้จึงชัดเจนมาก นี่เป็นคำเตือนแล้วก็ถือได้ว่าเป็นคำขาดครั้งสุดท้าย ฉันคิดว่าเริ่มมีบางคนที่ทนไม่ไหวแล้วล่ะ”

การเคลื่อนไหวของมือหลี่โม่นั้นรวดเร็วมาก ในขณะที่พูดไปไม่กี่ประโยค การเชื่อมต่อของเซ็นเซอร์ก็ถูกตัดออกไปแล้วเรียบร้อย

หลังจากตัดเสร็จ หลี่โม่ก็วางกรรไกรลงบนโต๊ะแล้วยิ้มให้กู้หยุนหลัน: "เธออยากเป็นคนมาเปิดกล่องนี่มั้ย? ได้ยินมาว่าคนเราจะอารมณ์ดีในช่วงเวลาที่ได้เปิดกล่องนะ"

กู้หยุนหลันมองหลี่โม่แวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าช้า ๆ ในเวลาแบบนี้ เธอไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับเรื่องอันตรายขนาดนี้หรอก

หลี่โม่เปิดกล่องอย่างคล่องแคล่ว มีถุงปิดผนึกสีดำใบหนึ่งวางอยู่ในกล่อง รวมถึงอุปกรณ์จุดชนวนอีกชิ้นหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนถุงปิดผนึก

บนอุปกรณ์จุดระเบิดมีเลขอารบิกเลข 1 แสดงอยู่ สัญญาณไฟสีแดงยังกะพริบอยู่ตลอดเวลา

เจียงไหรมองไปที่ระเบิด ทั้งเนื้อทั้งตัวสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง ลนลานก้าวถอยหลังไปจนถึงกำแพง ถึงค่อยหยุดฝีเท้าลงในที่สุด