บทที่ 720 กระดาษพิมพ์ธนบัตร

“ใครว่าฉันทำเรื่องบ้า ๆ ล่ะ ฉันก็แค่เบื่อแทบตายแล้ว เลยอยากมาคุยเล่นกับคุณแค่นั้นเอง ยังไงคุณก็แค่เล่นเกมอยู่ในออฟฟิศแค่นั้นเองไม่ใช่รึไงเล่า!” เฉินเสี่ยวถงพูดพลางทำปากยู่

หลี่โม่ลูบหน้าผากพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยพูดขึ้นว่า "ฉันจะต้องไปตรวจสอบเรื่องหนึ่ง เธอขับรถมาที่นี่หน่อย อีกเดี๋ยวช่วยร่วมมือกับฉันหน่อยนะ"

เฉินเสี่ยวถงเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมาทันที พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงยินดีว่า "โอ้วเย! พี่หลี่โม่รอฉันแป๊บนึงนะ ฉันจะรีบขับรถไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ รับรองเลยว่าแค่แป๊บเดียวไปถึงแน่นอน!"

“ไม่ต้องรีบหรอก ขับช้า ๆ ก็ได้ อย่าขับรถจนกลายเป็นนักฆ่าบนท้องถนนไปซะล่ะ”

หลี่โม่วางสาย แล้วโทรหาหัวหน้าจางอีกครั้ง สั่งให้หัวหน้าจางเตรียมเอกสารปลอมสองฉบับสำหรับตัวเองและเฉินเสี่ยวถง

หลังจากโทรหาหัวหน้าจาง หลี่โม่ก็เขย่า ๆ กระดาษใบที่นำออกมาจากระเบิดอีกครั้ง กระดาษใบนั้นส่งเสียงที่คมชัดออกมา พร้อม ๆ กับจังหวะแรงสั่นจากการเขย่า

"เสียงที่ใสไพเราะติดหูแบบนี้ เหมือนกับเสียงสั่นของธนบัตรใหม่ เต็มไปด้วยกลิ่นของธนบัตรจริง ๆ"

หลี่โม่บ่นพึมพำกับตัวเองไปประโยคหนึ่ง ในใจเกิดความรู้สึกมั่นใจอย่างหนักแน่นเลยว่า เบาะแสนั้นต้องอยู่ในโรงพิมพ์ธนบัตรอย่างแน่นอน เพราะนอกจากโรงพิมพ์ธนบัตรในเมืองฮ่านแล้ว นับเป็นเรื่องยากยิ่ง ที่จะหากระดาษที่มีลักษณะพิเศษแบบนี้ได้จากที่อื่น

ตามการคาดการณ์ของหลี่โม่ อีกฝ่ายอาจใช้กระดาษพิมพ์ธนบัตรนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้น จึงมีความเป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายอาจซ่อนตัวอยู่ในโรงพิมพ์ธนบัตร

เพียงไม่นาน หัวหน้าจางก็มาถึงอย่างรีบร้อน หยิบใบอนุญาตทำงานออกมาสองฉบับ แล้วยื่นให้กับหลี่โม่

“คุณหลี่ครับ นี่คือใบอนุญาตทำงานที่คุณต้องการ ใบรับรองนี้ผมไปหาคนที่มีคอนเนคชั่นพิเศษกับฝ่ายตรวจสอบเอกสารโดยตรงช่วยทำให้ ถ้ามีคนพยายามจะตรวจสอบให้ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวการถูกตรวจสอบเลยล่ะครับ”

“ขอบคุณครับ” หลี่โม่พูดอย่างสุภาพขณะรับใบรับรองนั้นมา

หัวหน้าจางพูดอย่างร่าเริงว่า : "คุณจะต้องเกรงใจผมทำไมล่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณต้องการตรวจสอบอะไรเหรอครับ? ต้องการให้ผมช่วยมั้ย?"

“ไม่ต้องหรอก ฉันจะตรวจสอบเรื่องนี้เอง แต่การเก็บงานช่วงสุดท้ายคงต้องรบกวนคุณอีกที กลับไปรอโทรศัพท์จากฉันก็แล้วกัน”

“ได้ครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับ ” หัวหน้าจางไม่มัวยืดเยื้อ ทุกอย่างล้วนทำตามที่หลี่โม่สั่ง

หลังจากที่หัวหน้าจางไปได้ไม่ถึงสองนาที รถเมอร์เซเดส-เบนซ์ก็มาจอดอยู่ไม่ไกล หน้าต่างฝั่งที่นั่งคนขับถูกลดระดับลง เฉินเสี่ยวถงเอาหน้าวางพาดอยู่บนหน้าต่างรถ พลางผิวปากหวือไปให้หลี่โม่

“สุดหล่อ อยากให้พี่สาวคนนี้พาไปขับรถเล่นไหมจ๊ะ?” เฉินเสี่ยวถงพูดจบ ก็อดยกมือกุมท้องแล้วระเบิดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอชื่นชอบช่วงเวลาที่ได้เล่นมุกเสี่ยว ๆ เพื่อเต๊าะจีบหลี่โม่แบบนี้ที่สุดแล้ว

หลี่โม่กลอกตามองบนด้วยสีหน้าจนใจ เดินไปเปิดประตูฝั่งข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่งในรถ

เมื่อดีดเข้าที่กลางหน้าผากของเฉินเสี่ยวถงไปหนึ่งที หลี่โม่ก็จ้องหน้าเธอแล้วพูดว่า " ท่าทางของเธอตอนนี้ เหมือนไปเรียนมาจากพวกผู้หญิงหื่น ๆ ลามก ๆ เลยนะ"

“ฮิ ๆ ก็คุณไม่ใจเต้นกับคนอื่นเค้ามั่งเลยนี่นา คนเค้าก็เลยทำได้แค่ต้องเป็นฝ่ายรุกเข้าหาแทนน่ะสิ รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่โดนเต๊าะจีบน่ะ? ฮะ ๆ ๆ ” เฉินเสี่ยวถงหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว

“ก็ไม่ยังไง ถ้ายังซนไม่เลิก ฉันจะเอาเธอไปโยนทิ้งที่ใต้ภูเขา”

หลังจากหลี่โม่พูดจบ ก็หยิบใบอนุญาตทำงานออกมา แล้วโยนมันเข้าไปในอ้อมแขนของเฉินเสี่ยวถง: "เก็บไว้ให้ดี รอเดี๋ยวพอถึงเวลาจำเป็นก็แสดงมันเป็นหลักฐานซะ"

“อะไรเหรอ?” เฉินเสี่ยวถงเปิดใบอนุญาตทำงานออกดูอย่างสงสัย จากนั้นจึงพูดด้วยความตกตะลึงว่า: “ไม่จริงน่า! พี่หลี่โม่ นี่พี่ทำใบอนุญาตปลอมงั้นเหรอ?”

“นี่ไม่ใช่ของปลอมหรอก เป็นเอกสารที่ยังไงก็ไม่ต้องกลัวการตรวจสอบเลยล่ะ รีบขับรถไปที่โรงงานพิมพ์ธนบัตรเถอะ” หลี่โม่พูดอย่างเย็นชา

เฉินเสี่ยวถงมองหลี่โม่ด้วยสายตาสับสนงุนงง จู่ ๆ ก็คาดเดาอะไรส่งเดชขึ้นมาว่า หลี่โม่คิดจะไปปล้นโรงงานพิมพ์ธนบัตรหรือเปล่า?

“คุณ... หรือว่าเงินค่าขนมที่พี่หยุนหลันให้มาไม่พอใช้แล้วงั้นเหรอ? ถึงอย่างนั้นคุณก็ไปปล้นโรงพิมพ์ธนบัตรไม่ได้หรอกนะ ฉันพอมีเงินเก็บส่วนตัวอยู่บ้าง ฉันเอาออกมาให้คุณใช้ทั้งหมดเลยก็ได้นะ ดีมั้ย? ”

“พูดเรื่องไร้สาระอะไรของเธอน่ะ ฉันจะไปโรงพิมพ์ธนบัตรเพื่อจับคนร้ายต่างหาก สมองเธอคิดบ้าบออะไรอยู่? ” หลี่โม่กลอกตามองบนอีกรอบ เอนหลังพิงเก้าอี้ เกิดความรู้สึกหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก