บทที่ 721 ไม่เหมือนปกติ

หลี่โม่ส่งสายตาให้กับเฉินเสี่ยวถง พูดเสียงเบาว่า “เอาใบรับรองให้ไอ้หลิวดูหน่อย”

เฉินเสี่ยวถงล้วงเอาใบรับรองของตัวเองออกมา แล้วเชิดหน้ายื่นให้กับไอ้หลิว “นายดูใบรับรองของฉันสิ ทีนี้ก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วใช่มั้ยละ”

ไอ้หลิวรับเอาใบรับรองของเฉินเสี่ยวถงมาดู แล้วดวงตาก็เบิกโพลงในทันที พลิกใบรับรองไปมาดูหลายรอบ แล้วสุดท้ายก็ยื่นใบรับรองคืนเฉินเสี่ยวถงด้วยปากแผล็บๆ

“คือ…..ผมโทรไปหาหัวหน้าเพื่อขอคำแนะนำก่อน พวกคุณรอสักครู่ครับ”

ไอ้หลิวพูดจบก็รีบเดินกลับไปที่ห้องรับแขก แล้วหยิบเอาโทรศัพท์บนโต๊ะเพื่อโทรออก

เฉินเสี่ยวถงเก็บใบรับรองกลับ แล้วส่งเสียงหึออกมาทีหนึ่ง เชิดหน้าอย่างกับว่าเป็นดั่งนกยูงซะอย่างนั้น

ไม่นานไอ้หลิวก็วางโทรศัพท์ แล้วเดินออกจากห้องรับแขกอีกครั้ง “ทั้งสองท่าน ผมพาพวกคุณไปพบกับผู้อำนวยการหวาง

“ขอบใจไอ้หลิว” หลี่โม่เอก็รู้สึกขอบใจไอ้หลิวมาก ถ้าหากไม่มีไอ้หลิว อาจจะต้องยุ่งยากมากกว่านี้อีก

ไอ้หลิวพาหลี่โม่และเฉินเสี่ยวถงเดินเข้าไปในเขตการทำงานของโรงงานพิมพ์ธนบัตร ระหว่างทางก็แนะนำสถานการณ์ของโรงงานพิมพ์ธนบัตรง่ายๆ

เมื่อมาถึงหน้าประตูสำนักงานรักษาความปลอดภัยของโรงงานพิมพ์ธนบัตร ไอ้หลิวก็เคาะประตู

“เข้ามา”

ไอ้หลิวดันประตูเปิดเข้าไป “ผู้อำนวยการหวางครับ สองท่านนี้ครับ คุณหลี่โม่หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยของหยุนจงหลันกรุ๊ปและคุณเฉินเสี่ยวถงแผนกหน่วยสืบราชการลับครับ”

ผู้อำนวยการหวางเงยหน้าขึ้น กวาดมองทั้งสองคนทีหนึ่ง “เรื่องของพวกคุณไอ้หลิวบอกกับผมแล้ว เรื่องนี้ก็ให้ไอ้หลิวประสานงานจัดการกับพวกคุณแล้วกัน เมื่อก่อนไอ้หลิวเคยเป็นสายตรวจ เคยมีประสบการณ์ในการทำคดี และก็คุ้นเคยกับโรงงาน แต่ว่าเขตการผลิตของโรงงานพวกคุณห้ามเข้าไป”

ผู้อำนวยการหวางพูดจบแล้วก็มองไอ้หลิว โบกมือเบาๆ แสดงออกว่าให้ไอ้หลิวพาพวกหลี๋โม่ทั้งสองออกไป

“ได้ครับผู้อำนวยการหวาง ผมจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอนครับ เชิญผู้อำนวยการหวางยุ่งเลยครับ พวกผมขอตัวก่อน”

เมื่อพาหลี่โม่และเฉินเสี่ยวถงออกมาจากห้องทำงานแล้ว ไอ้หลิวก็พูดด้วยสีหน้าขมขื่นว่า “เป็นคนดีนี่ยากลำบากจริงๆ พวกคุณว่ามาว่าจะทำยังไงแล้วกันครับ ผมให้ความร่วมมือกับพวกคุณ จะดูกล้องวงจรปิดหรือว่าเดินสำรวจในโรงงานครับ?”

“ไม่ต้องทั้งนั้น หาที่เงียบๆที่หนึ่ง ผมถามคำถามคุณไม่กี่อย่างก็พอแล้ว” หลี่โม่ไม่ได้คิดจะทำให้ยุ่งยากอย่างนั้นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แล้วเวลาเองก็ไม่เป็นใจด้วย

การมาโรงงานพิมพ์ธนบัตรในครั้งนี้ หลี่โม่ทำเพื่อให้คนร้ายตื่นตูม แล้วให้ฆาตกรคนนั้นปรากฏตัวออกมาเอง

ไอ้หลิวมองหลี่โม่อย่างประหลาดใจ แล้วเดินไปยังห้องทำงานที่อยู่ด้านข้าง ล้วงเอากุญแจเปิดประตู “งั้นพวกเราก็มาคุยกันที่นี่แล้วกันครับ นี่คือห้องทำงานของผม แต่ว่าปกติไม่ได้ค่อยได้ใช้”

แต่ว่าปกติไม่ค่อยได้ใช้? หลี่โม่รู้สึกว่าประโยคสุดท้ายของไอ้หลิว ดูจงใจพูดเพื่อปกปิดอยู่สักหน่อย เหมือนว่าไอ้หลิวจงใจอยากจะย้ำอะไรบางอย่าง

ไอ้หลิวเปิดประตูห้องทำงานออก ก้าวเท้าเดินเข้าไป เดินไปที่หน้าต่างก่อน แล้วเปิดผ้าม่านออก จากนั้นก็เปิดประตูหน้าต่าง

“ไม่ได้ใช้ห้องทำงานที่นี่เลย จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีกลิ่นแปลกๆ พวกคุณอย่าได้รังเกียจละ จะให้ผมฉีดสเปรย์ปรับอากาศมั้ยครับ?”

ไอ้หลิวพูดจบไม่ทันรอให้หลี่โม่ตอบรับ ก็หยิบเอาสเปรย์ปรับอากาศขึ้นมาจากบนโต๊ะ แล้วก็เริ่มฉีดไปทั่วห้อง

หลี่โม่มองดูที่วางขวดสเปรย์ปรับอากาศ