บทที่ 722 อย่าได้ตกหลุมรักพี่ละ

“เช็ดน้ำตาสักหน่อยเถอะ คุณก็ทำเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง ถูกกดดันจนหมดหนทาง เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็อย่าได้ใส่ใจมากนักเลย” หลี่โม่ยื่นทิชชูไปให้

ไอ้หลิวคลายมือที่กุมไว้แน่นออก รับเอาทิชชูที่หลี่โม่ยื่นมาให้ แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “พูดเยอะไปก็ล้วนเป็นน้ำตาทั้งนั้น หลายปีมานี้เวลานอนตอนกลางคืนก็หลับไม่สบาย รู้สึกผิดต่อเขา ผมเสียมารยาทไปหน่อยแล้ว พวกคุณอย่าได้ถือสาเลยนะครับ ให้ผมสงบสติอารมณ์สักครู่”

ไอ้หลิวยื่นมือกุมหัวไว้ เงียบไปสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้

หลี่โม่เห็นว่าไอ้หลิวสงบสติอารมณ์ได้แล้ว จึงได้เอ่ยปากถาม “คนในโรงงานพิมพ์ธนบัตรสามารถเข้าหาได้ง่ายๆมั้ย?”

“นั่นต้องไม่ได้อยู่แล้วครับ การขนส่งธนบัตรมีขั้นตอนที่เคร่งครัด ตามหลักทฤษฎีแล้วธนบัตรทุกใบจะไม่มีการรั่วไหลออกไป”

ไอ้หลิวเหลือบมองดูหลี่โม่ ในขณะที่พูดคำว่าตามหลักทฤษฎี ไอ้หลิวเน้นย้ำน้ำเสียง

หลี่โม่พยักหน้า “งั้นก็หมายความว่า มีช่องโหว่ของการรั่วไหลออกไปงั้นสิ? ไม่ทราบว่าคุณรับรู้พวกช่องโหว่พวกนี้มั้ย?”

ไอ้หลิวบิดฝาขวดน้ำเปล่าออกดื่มหนึ่งอึก แล้วก็ส่ายหัวเบาๆ “ผมจะไปรู้ได้ยังไงละครับ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่ว่าในสังคมมนุษย์ ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดข้อบกพร่อง ทุกระบบก็ล้วนเป็นคนที่จัดการให้สำเร็จ มีมนุษย์อยู่ก็จะมีข้อบกพร่อง”

คำพูดของไอ้หลิวพูดได้ดูเป็นกลาง เป็นกลางถึงขั้นที่ว่าไร้ที่ติเลยทีเดียว

“งั้นมีใครพวกไหนบ้างที่สามารถเข้าใกล้ธนบัตรได้?” หลี่โม่ถามต่อไป

ไอ้หลิวขมวดคิ้วนึกคิดสักพัก แล้วค่อยๆพูดว่า “คนที่สามารถเข้าใกล้ธนบัตรได้ก็มี รปภ. มีพนักงานขนส่ง พนักงานสายการพิมพ์ในช่วงขั้นต้น ก็มีแค่คนพวกนี้ครับ”

หลี่โม่นั่งพิงพนักเก้าอี้ไปทั้งตัว มองไปที่ไอ้หลิวด้วยสายตาดุร้าย เหมือนกับว่ากำลังสอบสวนคนร้ายซะอย่างนั้น “รปภ.รับผิดชอบขั้นตอนไหนของในส่วนนั้นบ้าง?”

ไอ้หลิวมองดูหลี่โม่ที่ดูมีความน่าเกรงขาม มีความหวั่นกลัวไปชั่วขณะหนึ่ง เมื่อได้สติสายตาของไอ้หลิวก็มีความแปลกประหลาดอยู่นิดหน่อย แล้วก็ค่อยๆก้มหน้าลง

“รปภ.รับผิดชอบดูแลการนำเข้าคลัง และการขอนำออกจากคลังครับ”

“รปภ.ที่รับผิดชอบดูแลการนำเข้าคลัง และการขอนำออกจากคลังมีใครบ้าง?”

ไอ้หลิวหัวเราะเยาะทีหนึ่ง เงยหน้าขึ้นเหลือบมองหลี่โม่ “คุณสงสัยคนในแผนกพนักงานรักษาความปลอดภัยของพวกผม?”

“จะพูดว่าสงสัยได้ยังไงกัน ผมนี่คือการคาดเดา และตรวจสอบอย่างระมัดระวังต่างหาก” หลี่โม่พูดอย่างจริงจัง

ไอ้หลิวส่ายหัวอย่างเอือมระอา แล้วลุกขึ้นหยิบเอากระดาษจดหมายของโรงงานพิมพ์ธนบัตรออกมาหนึ่งปึก แล้วเริ่มเขียนชื่อคนเข้าไป

เมื่อเขียนเสร็จแล้วไอ้หลิวก็ฉีกกระดาษจดหมายออก แล้วยื่นให้หลี่โม่ “นี่คือรายชื่อรปภ.ทุกคนที่รับผิดชอบคอยเฝ้าดูคลังธนบัตร ถ้าหากว่าคุณต้องการจะตรวจสอบพวกเขาทุกคน ผมสามารถช่วยพวกคุณติดต่อได้”

หลี่โม่มองดูรายชื่อคนในกระดาษจดหมายหลายสิบคน แล้วก็โบกมือให้ไอ้หลิว “ไม่รบกวนนายติดต่อแล้วละ พวกผมไปตรวจสอบเองก็ได้แล้ว วันนี้ขอบใจคุณด้วยที่ให้ความร่วมมือกับพวกผม”

หลี่โม่เก็บเอากระดาษจดหมายที่เขียนรายชื่อผู้คนไว้ แล้วก็ลุกขึ้นยืนพูดกับไอ้หลิวว่า “พวกผมขอตัวก่อนละ ถ้าหากว่ามีความจำเป็น ก็จะต้องมารบกวนคุณอีก”

ไอ้หลิวรีบลุกขึ้นยืน “เรื่องแค่นี้เอง หัวหน้าเองก็รับสั่งมาแล้ว ผมก็ต้องให้ความร่วมมือกับพวกคุณอย่างเต็มที่ หากมีเรื่องที่จะให้ช่วยเหลือ พวกคุณมาหาผมก็ได้แล้วครับ”

ไอ้หลิวส่งหลี่โม่และเฉินเสี่ยวถงออกไป มองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่ไกลออกไป ในดวงตาของไอ้หลิวก็มีความโหดร้ายแวบเข้ามา

ปิดประตูห้องทำงาน ไอ้หลิวก็หยิบเอาแผงวงจรแผงหนึ่งขึ้นมา พูดอุบอิบเสียงเบาว่า “น่าสนใจ คนของแผนกหน่วยสืบราชการลับเองก็มาแล้ว แต่ว่าเกมแบบนี้สิถึงจะน่าสนุก หลี่โม่นะหลี่โม่ ครั้งนี้นายถือว่าติดเบ็ดแล้วละ”

ไอ้หลิวที่สีหน้าปรากฏรอยยิ้มโหดร้าย หยิบเอาโทรศัพท์ที่มีหน้าตาแปลกประหลาดออกจากในลิ้นชัก

ที่บอกว่าหน้าตาแปลกประหลาดก็เพราะว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นไม่เหมือนกับโทรศัพท์ที่ขายในทั่วไปเลยสักนิด แต่กลับเป็นโทรศัพท์ที่ใช้แผงวงจรผลิตขึ้นเอง