ตอนที่ 173
บทที่ 173 ประกาศไปทั้งเมือง
October 31, 2026
โจ่ถิงฟางนำสินสอดมาสู่ขอ ทำเอาตระกูลนิ่งประหลาดใจ
ทั้งสุขและทุกข์
ดีใจที่ถูกตระกูลโจ่ชื่นชอบ นี่เป็นถึงตระกูลชั้นสองที่แข็งแกร่งในเมืองหลวง กำลังจะเลื่อนชั้นเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง อาจกล่าวได้ว่าเจ้าถิ่นใหญ่โต
ตระกูลนิ่งมีตระกูลโจ่เป็นที่หนุนหลัง แบบนี้ก็จะค่อยๆกลายเป็นใหญ่ในฉู่โจว
แน่นอนว่า นี่ก็ยังมีความกังวลด้วยเช่นกัน
นั่นก็คือ ท่านนิ่งนิ่งจื่อซวน ก่อนหน้านี้คาดหวังไว้ว่านิ่งจื่อโหรวจะสามารถคอยติดตามโล่เฉิน นิ่งจื่อโหรวเองก็มีความคิดนี้เช่นกัน แต่ตอนนี้...
หรือจะให้ปฏิเสธการสู่ขอของตระกูลโจ่?
แบบนั้นเท่ากับเป็นการทำให้ตระกูลโจ่โกรธเคือง
ในห้องประชุมลับของตระกูลนิ่ง ทั้งครอบครัวกำลังนั่งอยู่โดยรอบ
“ฉันจะให้ความเห็นก่อน การแต่งงานครั้งนี้สามารถรับปากได้ สถานะของโจ่ถิงฟาง รูปลักษณ์และความสามารถ ล้วนไร้ที่ติ เป็นมังกรท่ามกลางผู้คน จื่อโหรวมีสามีเช่นนี้ ถือเป็นโชคดีของตระกูลของเราจริงๆ”
ใบหน้าของพ่อนิ่งจริงจังอย่างมาก อีกทั้งยังแฝงกับความตื่นเต้นและโล่งใจ
“โล่เฉินแข็งแกร่งมาก แต่ว่าเขามีภรรยาแล้ว หรือจะให้จื่อโหรวไปเป็นนางสนมของเขาจริงๆ? ในฐานะคนเป็นพ่อ ฉันไม่อาจเห็นด้วย”
"ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือโจ่ถิงฟาง ทุกคนคิดอย่างไร?"
ท่านนิ่งนิ่งเงียบไม่พูดจา ส่วน คุณหญิงนิ่งและนิ่งจื่อซวนพูดขึ้นพร้อมกัน “การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ให้จื่อโหรวตัดสินใจเองเถอะ”
สายตาของพวกเขาเคลื่อนย้ายไป
นิ่งจื่อโหรวกัดริมฝีปากสีแดงของเธอ มือดึงที่มุมเสื้อของตน
ในใจของเธอสับสนวุ่นวายอย่างยิ่ง ด้านหนึ่งเธอยังคงมีความรู้สึกต่อโล่เฉิน ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง เธอก็ไม่อยากพลาดโจ่ถิงฟาง
หลังจากรอเกือบสิบนาที นิ่งจื่อโหรวก็พูดว่า "ฉันเหมือนกับแม่ ฉันอยากแต่งงานกับคนที่ตนเองรัก และเขาก็รักฉันด้วย"
ท่านนิ่งถอนหายใจ “เธอยังเลือกโล่เฉินอยู่”
"ไม่ใช่ ไม่ใช่" นิ่งจื่อโหรวส่ายหัวของเธอ “หลังจากทำความรู้จักมาสองวัน รวมทั้งได้พูดคุยเปิดใจกับหยู่ถิง ฉันพบว่าพี่เฉินนั้นจงรักภักดีกับภรรยาอย่างยิ่ง ฉันไม่มีความหวังแล้ว”
“ฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นลูกสาวของฉัน ฉลาดรู้ความ รู้ว่าควรเลือกโจ่ถิงฟาง” พ่อนิ่งหัวเราะ
“คุณพ่อ ยังเร็วเกินไปที่จะพูด”
"โอ้?"
“เมื่อครู่ฉันเพิ่งชี้แจงไว้แล้ว เรื่องการแต่งงานของฉันทั้งสองฝ่ายจะต้องมีใจให้กัน โจ่ถิงฟางเป็นมังกรในหมู่คนก็จริง แต่ฉันกับเขาเพิ่งเคยเจอกันแค่สองครั้ง ยังไม่รู้จักกัน หากต้องตกลงรับคำแต่งงานโดยพลการเช่นนี้ ฉันไม่เห็นด้วย"
คุณหญิงนิ่งถามว่า “โหรวโหรว ลูกอย่างเรียนรู้กันไปก่อนสักพักหนึ่งใช่ไหม?”
นิ่งจื่อโหรวพยักหน้า “ความคิดของฉันคือ สินสอดเจ้าสาวให้วางไว้ที่บ้านก่อน ฉันกับโจ่ถิงฟางลองรู้จักพูดคุยกันสักระยะ หากมีความรู้สึกดีๆเกินขึ้นอย่างนั้นค่อยคบหากัน”
“เรื่องการแต่งงานไม่ต้องรีบร้อน ฉันเพิ่งอยู่ปีสอง ถ้าหากฉันและเขาเข้ากันได้ดี อย่างนั้นทุกคนก็จะมีความสุข แต่ถ้าไม่ อย่างนั้นก็แค่ตระกูลนิ่งของเราไม่อาจเอื้อม”
"ฉันเห็นด้วย" นิ่งจื่อซวนเป็นคนแรกที่เห็นด้วย
“ฉันเองก็คิดว่าโหรวโหรวคิดได้รอบคอบมาก” คุณหญิงนิ่งตอบ
ท่านนิ่งและพ่อนิ่งมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าและพูดว่า “อย่างนั้นก็ดี ฉันจะแจ้งโจ่ถิงฟางให้ ส่วนทางโล่เฉิน พวกเธอยังต้องรักษาความสัมพันธ์ที่ดีไว้”
“พ่อ การเคลื่อนไหวของตระกูลโจ่ครั้งนี้ย่อมทำให้ตระกูลซูคับข้องใจแน่ พวกเรากับตระกูลซูเป็นศัตรูคู่แค้นกันไปแล้ว” ใบหน้าของพ่อนิ่งเคร่งขรึม
“เหอะเหอะ กลัวอะไร!”
ท่านนิ่งเต็มไปด้วยความมั่นใจ "ด้านหนึ่งมีตระกูลโจ่ อีกด้านมีโล่เฉิน อย่าว่าแต่ตระกูลซูในฉู่โจวเลย ต่อให้เป็นตระกูลซูในเมืองหลวง จะกล้าแตะต้องเราหรือไง!"
“พูดไปแล้วก็ใช่ ตระกูลนิ่งของเราสุดท้ายก็เจริญรุ่งเรืองได้ในที่สุด”
“การเดินเข้าสู่จีนหลิง อยู่ใกล้แค่เอื้อม”
……
ฉู่โจว โรงน้ำชาแห่งหนึ่ง
โจ่ถิงฟางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ด้านหนึ่งจิบชา อีกด้านมองดูการจราจรด้านล่าง รวมถึงเว็ตแลนด์ปาร์คที่อยู่ไกลออกไป
ปานเหิงที่อยู่ด้านหนึ่งเอ่ยรายงานว่า “คุณชาย จากการตรวจสอบตลอดทั้งคืน ในที่สุดก็ได้ข่าวแล้ว เริ่มจากหานหยู่ถิงเป็นจุดเริ่มต้น เราสืบพบว่าจิ่งเทียนจริง ๆ แล้วมีชื่อว่าโล่เฉิน เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านตระกูลหานซึ่งเป็นตระกูลปลายแถวในเมืองเจียง "
"อะไรนะ?"
“คุณชาย ผมเองก็ยังแปลกใจที่รู้แบบนี้ แต่ว่าสิ่งที่น่าตกใจที่สุดยังไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นการที่โล่เฉินอยู่ในตระกูลหานต้องได้รับความอัปยศอดสูทุกรูปแบบมานานเป็นเวลาสามปี จนมีชื่อเสียงเป็นไอ้ขยะของเมืองเจียง”
โจ่ถิงฟางอยู่ไม่นิ่งแล้ว เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “คนข้างล่างทำงานยังไงกัน สืบมามั่วซั่ว ข้อมูลพวกนี้จะต้องสร้างขึ้นมามั่วซั่วแน่”
“คุณชาย มันเป็นเรื่องจริง”
"เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน"
โจ่ถิงฟางไม่เชื่อเลยสักนิด ผู้ฝืนชะตาสวรรค์ ฝึกบู๊และเวทย์พร้อมกัน แถมยังรู้จักตระกูลลู่ จะเป็นไอ้ขยะไปได้ยังไงกัน!
จะได้รับความอัปยศอดสูได้ยังไง
อีกทั้งยังแบกรับการถูกรังแกมาเป็นเวลาสามปีแล้ว แบบนี้นิสัยออกจะดีเกินไปหน่อยมั้ง!
ปานเหิงยิ้มอย่างขมขื่น “คุณชาย ผมนำข้อมูลไปพบคุณลู่ตั้งแต่เช้าเพื่อตรวจสอบ คำตอบคือใช่ ทุกอย่างถูกต้อง”
"อะไรนะ!"
ในขณะนี้ ใบหน้าของโจ่ถิงฟางดูมีสีสันเป็นพิเศษ
ปานเหิงกล่าวต่อ "คุณชาย ผมกลับคิดว่าโล่เฉินแต่งเข้าตระกูลไปสามปี ทนรับความอัปยศอดสู นี่ถือเป็นการฝึกฝนจิตใจของตนอย่างหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเขาอายุเพิ่งจะยี่สิบสี่ จะสามารถฝึกฝนจนแข็งแกร่งขนาดนั้นได้อย่างไร"
“ใช่ คุณพูดมีเหตุผล”