ภาคสองบทที่163 มีเท่าไหร่ เอาออกมาให้หมด!

คำพูดของฝ่ายตรงข้ามทำให้คังหลินและโซเฟียหน้าเปลี่ยนสีในทันที แค่มองดูเพียงอย่างเดียว ก็สามารถบ่งบอกที่มาของพวกเขาได้ชัดเจน สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายแตกต่างจากศัตรูก่อนหน้านี้

“ คุณเป็นใคร ” คังหลินถามขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาลอบส่งสัญญาณบางอย่างให้พวกเฉินจิ้งเตรียมตัวใช้ชุดรบล่องหนเมื่อเกิดการต่อสู้ขึ้น

“ ฉัน งั้นเหรอ ” หยวนเทียนหลงยิ้มเล็กน้อย แล้วจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเฉยชา

“ ชื่อของฉันคือ…หยวนเทียนหลง ผู้ก่อตั้งตำหนักเทวะและเป็นเจ้าของที่แท้จริงของโลกใบนี้ยังไงล่ะ ”

!!

“ ผู้ก่อตั้ง… ” คังหลินหันไปสบตากับโซเฟียด้วยความหนักใจ พวกเขาเข้าใจความหมายของฝ่ายตรงข้ามดี

เพราะตำหนักเทวะถูกก่อตั้งมาตั้งแต่หนึ่งหมื่นปีก่อน โดยทายาทของเทพโลกาซึ่งเป็นเจ้าของโลกใบนี้ นั่นก็หมายความว่า ศัตรูในคราวนี้ถึงกับเป็นคนที่เคยอยู่ในยุคสมัยรุ่งเรืองของนิกายจูเซียนอย่างแท้จริง

“ คุณมองเห็นขอบเขตฝึกตนของเขาไหม ” คังหลินถามเสียงเบา

“ ไม่ได้…พลังมันแตกต่างกันเกินไป แต่คงยังไม่ถึงขอบเขตเทพโลกกาแน่นอน ” โซเฟียตอบอย่างมั่นใจ ถ้าอีกฝ่ายเป็นเทพโลกาจริงๆคงขึ้นไปยังโลกที่อยู่สูงกว่าแล้ว ไม่น่าจะมาเสียเวลายุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้

“ นี่พวกแกปรึกษากันพอหรือยัง ฉันจะให้ทางเลือกแค่เพียงสองทาง หนึ่งส่งตัวลูกหลานทั้งสี่คนของฉัน พร้อมกับชายที่ชื่อว่าจ้าวเทียนมาซะ จากนั้นก็สาบานด้วยจิตวิญญาณว่าจะจงรักภักดีต่อฉัน ”

“ ส่วนอีกทางหนึ่งก็คือ…พวกแกทั้งหมดตายอยู่ที่นี่ ” หยวนเทียนหลงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเย็นชา

มีโอกาสน้อยมากที่จะค้นพบผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล และเผ่าพันธุ์แห่งแสงสว่างในโลกระดับต่ำแบบนี้ ทำให้เขาเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา

“ ห๊ะ…จะให้ฉันเป็นลูกน้องของแกงั้นเหรอ ” คังหลินรู้สึกหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออก เจ้าเด็กน้อยนี่ ต้องการให้เทพโลกาหกชั้นฟ้าอย่างเขาเป็นลูกน้องเนี่ยนะ

‘ ถ้าแกได้รู้ตัวตนที่แท้จริงของฉัน อยากรู้นักว่ายังจะปากดีแบบนี้ได้อีกหรือเปล่า ’

“ ใช่แล้ว…จงภูมิใจเสียเถอะ ที่ผู้ฝึกตนระดับต่ำแบบเจ้าจะได้เข้าร่วมกับตำหนักเทวะ แม้แต่ห้ายอดฝีมือแห่งยุคยังไม่มีโอกาสนี้เลย ” หยวนเทียนหลงพูดความจริง มีคนมากมายต้องการเข้าร่วมเป็นผู้ติดตามของเขา แต่ก็ถูกปฏิเสธจนหมด

เพราะ…ตำหนักเทวะจะรับเฉพาะคนในตระกูลหยวนเท่านั้น

ตอนนี้ทุกคนได้เตรียมตัวที่จะต่อสู้แล้ว รอเพียงสัญญาณจากคังหลินเท่านั้น เพราะพวกเขาไม่มีทางส่งตัวจ้าวเทียนออกไปแน่นอน

โดยเฉพาะลี่เหยาเหยา เธอถึงกับถอดชุดรบล่องหนมาสวมให้กับจ้าวเทียนแทน และกำชับให้เฉินจิ้งเป็นคนพาหนี เพราะเขาบินได้เร็วที่สุด

ทันใดนั้นเอง

“ ถ้าอยากให้เราเป็นผู้ติดตามก็ไม่มีปัญหา แต่คุณก็ต้องพิสูจน์ให้เราเห็นก่อนว่าคุณแข็งแกร่งขนาดไหน ” โซเฟียพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้คนอื่นๆหันมามองกันด้วยความตกใจ

“ ท่านอาจารย์…เรื่องนี้ ” ออโรร่าพยายามจะพูดบางอย่าง แต่ก็ถูกโซเฟียห้ามเอาไว้

‘ โซเฟีย จะต้องมีแผนการบางอย่างแน่นอน ด้วยนิสัยของเธอไม่ใช่เป็นคนที่ยอมใครง่ายๆแบบนี้ ’

ต้วนมู่เฉียนคิดกับตัวเองเงียบๆ พร้อมกับปรายตาบอกคนอื่น ให้รอดูสถานการณ์ไปก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรวู่วาม

“ เป็นผู้หญิงที่น่าสนใจดีนี่…ให้ฉันแสดงความแข็งแกร่งออกมาก่อนงั้นเหรอ ” หยวนเทียนหลงจ้องมองโซเฟียและออโรร่าด้วยแววตาเป็นประกาย ผมสีทองตาสีฟ้าแบบนี้เขาไม่พบเห็นมาเป็นหมื่นปีแล้ว

สมัยก่อนตอนที่เขายังอยู่บนแดนสวรรค์ เขาเคยได้ยินพวกศิษย์พี่ในนิกายจูเซียนบอกว่า รสชาติของสาวงามเผ่าแห่งแสงสว่างนั้นจัดเป็นอันดับต้นๆในเก้าท้องฟ้าสิบแผ่นดิน

หากได้หลับนอนกับพวกเธอด้วยความเต็มใจ นอกจะช่วยชะล้างจิตวิญญาณให้ฝึกฝนวิชาได้อย่างรวดเร็วแล้ว ออร่าศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเธอปลดปล่อยออกมา ยังช่วยเพิ่มพูนความแข็งแกร่งให้ร่างกายอีกด้วย

หากไม่ใช่เพราะโลกทิพย์แห่งแสงนั้น มีขุมกำลังชั้นยอดแห่งแดนสวรรค์คอยปกป้องอยู่ ผู้หญิงในเผ่าพันธุ์นี้ คงถูกกวาดต้อนมาเป็นทาสบำเรอกามนานแล้ว

วูป!

กระบี่มังกรสวรรค์เมฆาปรากฏขึ้นในมือของหยวนเทียนหลง จากนั้นเขาก็ฟันเข้าใส่ค่ายกลและม่านพลังที่ขวางกั้นอยู่ในพริบตา

“ ทลายเมฆาสวรรค์! ”

ภาพลวงตาของกระบี่ขนาดยักษ์ยาวนับพันเมตร ฟาดฟันลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน จนทะเลเมฆที่ลอยอยู่แตกกระจาย สลายหายไปจนหมดสิ้น

เปรี้ยงงง! ตูมมม!