ตอนที่ 13
บทที่ 13 คนของตระกูลเหลยมาแล้ว
October 22, 2026
“พวก...พวกแกไม่รู้เลยสินะว่าตระกูลเหลยนั้นเปรียบเสมือนอะไร....” เหลยเสี่ยวกวงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดต่อไป
“ฉัน...ฉันรับรองได้เลยว่า พวกแกจะต้องเสียใจในภายหลังอย่างแน่นอน....”
“ที่...ที่หยุนเฉิงแห่งนี้ยังไม่เคยมีใครกล้ายั่วยุตระกูลเหลยเช่นนี้มาก่อน......”
“ไม่เพียงแต่พวกแกสองคน รวมทั้งครอบครัวของฉินหยู่ซินก็จะต้องถูกฝังตามพวกแกไปด้วยอย่างแน่นอน....”
“แกนี่มันโง่เลยจริงๆ!” ลู่เยว่ตอบกลับหนึ่งประโยคแบบหมดคำพูด
ในสมองของเขาอดไม่ได้ที่จะปรากฏฉากในสนามรบฉากหนึ่งออกมา
ท่านจอมพลหนึ่งคน ถือมีดกระบี่อยู่ในมือ ท้องฟ้าดูเยือกเย็น ซากศพกองเกลื่อนกลาดเหมือนกับนรก!
ความสามารถในด้านการรบระดับนั้นใช่ว่าตระกูลเล็กๆ อย่างตระกูลเหลยจะสามารถต้านทานได้ไหว!
คนที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ไม่รู้จักกลัวเลยจริงๆ !
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!
ไม่นานเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของหลิงห้าวก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าหยู่ซินโทรเข้ามา
“หยู่ซิน!” หลังจากรับสายโทรศัพท์แล้ว หลิงห้าวก็เอ่ยปากพูดด้วยเสียงอ่อนโยน
“ตอนนี้พวกคุณอยู่ที่ไหน? ได้ข่าวของหรุ่ยหรุ่ยแล้วหรือยัง?” น้ำเสียงร้อนใจของหยู่ซินดังลอยมาจากในโทรศัพท์
“หยู่ซิน คุณไม่ต้องห่วง หรุ่ยหรุ่ยปลอดภัยแล้ว!” หลิงห้าวตอบกลับ
“คุณตามหาหรุ่ยหรุ่ยเจอแล้ว?” หยู่ซินตื่นเต้นผิดปกติ
“อืม!” หลิงห้าวเอ่ยปากพูดอีกครั้ง: “หยู่ซินคุณรอผมอยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวผมจะพาหรุ่ยหรุ่ยกลับมา”
“หมายความว่าอะไร?” หยู่ซินอึ้งไปเล็กน้อย: “หรุ่ยหรุ่ยยังไม่พ้นขีดอันตรายใช่ไหม?”
“หยู่ซิน คุณอย่ากังวลจนเกินไป ผมรับรองว่าหรุ่ยหรุ่ยจะต้องไม่เป็นอะไร!”
“ใครกันแน่ที่ลักพาตัวของหรุ่ยหรุ่ยไป?”
“หยู่ซิน ผมทางนี้มีธุระนิดหน่อย วางก่อนนะ เดี๋ยวกลับไปผมจะบอกคุณ” หลิงห้าวพูดจบก็วางสายโทรศัพท์ลง
อธิบายกับหยู่ซินเยอะเกินไป นอกจากเพิ่มความกังวลของเธอแล้วก็ไร้ประโยชน์อื่นๆ สู้รอให้ช่วยหรุ่ยหรุ่ยกลับมาได้แล้วกลับไปค่อยอธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียดดีกว่า
เวลาผ่านไปเร็วมากๆ พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว
“ตระกูลเหลยคงจะส่งคนมาแล้ว!” ไม่นานนัก ลู่เยว่จิบน้ำชาแล้วก็เอ่ยปากพูด
“เป็นอย่างที่คิดไว้อยู่แล้ว เหลยหงคุนไม่สามารถปล่อยให้ลูกชายตัวเองตกอยู่ในมือพวกเราสามชั่วโมงแบบไม่สนใจหรอก” หลิงห้าวพูดอย่างเรียบเฉย
ตึง! ตึง! ตึง!
สิ้นเสียงคำพูดของหลิงห้าว กลุ่มคนแบบมืดฟ้ามัวดินพุ่งถลาเข้ามาตรงประตูทางเข้าโรงน้ำชา
คนที่เป็นหัวหน้าเป็นผู้หญิงอายุราวสามสิบห้าสามสิบหกปี หน้าตาปานกลาง ใส่เครื่องประดับเต็มตัว บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าแบบไม่มีใครที่จะเหมาะสมไปมากกว่าฉันแล้ว
นอกจากเธอแล้ว คนอื่นๆ สวมใส่เครื่องแบบแบบเดียวกันหมด ตรงหน้าอกยังมีตราคำว่า “หน่วยรักษาความปลอดภัยเหลยเจิ้น” ติดไว้
ผู้ชายสิบคนที่ติดตามมาด้านหลังของผู้หญิง แต่ละคนถือ อินทรีทะเลทราย ไว้ในมือ ส่วนในมือของคนอื่นๆ ก็เป็นอาวุธเย็นนานาชนิด
นอกจากคนจำนวนสี่ห้าสิบคนที่พุ่งเข้ามาในโรงน้ำชา ด้านนอกโรงน้ำชาก็มีคนเกือบสองร้อยคนล้อมรอบอยู่ ซึ่งก็สวมใส่ชุดเครื่องแบบบริษัทรักษาความปลอดภัยสีเดียวและแบบเดียวกัน
“พี่สาว....ช่วยผมด้วย....” หลังจากเห็นผู้หญิงคนนี้ เหลยเสี่ยวกวงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นเหมือนสุนัขตัวหนึ่งก็ตะโกนร้องเสียงดังขึ้นมา
“หืม!?” หลังจากได้เห็นสภาพอันน่าเวทนาของเหลยเสี่ยวกวงแล้ว กลิ่นอายความโกรธแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งตัวของ เหลยหยุนลี่
จากนั้นก็มองไปยังหลิงห้าวพร้อมพูดทีละคำว่า: “หนุ่มน้อย เก่งนิ!”
“แกถือว่าเป็นคนแรกและก็จะเป็นคนสุดท้ายที่กล้าทำร้ายคนของตระกูลเหลยเราถึงขนาดนี้บนพื้นที่สามเอเคอร์ของหยุนเฉิงแห่งนี้!”
“เหอะเหอะ!” หลิงห้าวหัวเราะเบาๆ : “ก่อนหน้านี้จะมีหรือไม่ฉันไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้คือต่อจากนี้จะไม่มีแล้วอย่างแน่นอน!”
“เพราะว่า นับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป หยุนเฉิงจะไม่มีตระกูลเหลยอีกต่อไป!”
“ฮ่าๆ.....” เหลยหยุนลี่ หัวเราะเสียงดัง: “แกไม่เพียงแต่เก่ง แถมยังอารมณ์ขันอีกด้วยนะ!”
เมื่อพูดจบ ประกายแห่งความเย็นยะเยือกก็ปรากฏในแววตา น้ำเสียงจริงจัง
“แกคิดว่าแกฆ่าต้วนซื่อไห่ได้ ก็มีคู่ควรที่จะมาท้าทายกับตระกูลเหลยพวกเราได้แล้วงั้นเหรอ?”
“ไม่ได้เหรอ?” หลิงห้าวพูดอย่างเรียบเฉย