บทที่ 267

“พวกเจ้าสองคนออกมาเสียที”

ซุนอู่บีบจมูกเดินเข้ามา ช่วยดึงพวกเขาทั้งสองออกจากทางใต้ดิน

“ข้าทรมานชาวบ้านเหล่านี้อย่างหนักสอบสวนแล้วหนึ่งรอบ หัวหน้าหมู่บ้านคนนั้นปากแข็งไม่ยอมพูด เจ้ารองกลับจัดการได้อย่างเรียบร้อยหมดจด

เจ้าเดาดูเถอะว่าเป็นเช่นไร คนเหล่านี้ถึงขั้นมิใช่คนในหมู่บ้านแห่งนี้”

ที่แท้คนเหล่านี้ก็คือโจรบนภูเขา บังเอิญรู้ว่าใต้หมู่บ้านแห่งนี้ฝัง ‘ถ้ำสมบัติ’ เอาไว้ นี่จึงจับชาวบ้านในหมู่บ้านทั้งหมดไว้แล้ว

ฆ่าเด็กและผู้หญิง ผู้ชายเก็บไว้ขุดถ้ำ

ยังแสร้งเป็นคนในหมู่บ้าน หลอกคาราวานพ่อค้าคนผ่านทางมาขุดถ้ำ

ก่อนหน้าพวกเขา มีผู้ถูกทำร้ายห้าถึงหกกลุ่มแล้ว

กู้หว่านเยว่เองก็คิดไม่ถึง ‘ชาวบ้าน’ สิบกว่าคนนี้ถึงขั้นเป็นโจร

กระนั้นนี่ก็เพียงพอให้อธิบายเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ชาวบ้านทั่วไปไม่สามารถทำเรื่องโหดร้ายเพียงนี้ได้

“ในเมื่อเดิมทีพวกเขาก็เป็นโจรเคยก่อคดีมาก่อน เรื่องนี้ก็มอบให้ทางการจัดการเถอะ”

ด้านล่างมีศพมากเพียงนั้น ต้องมีคำชี้แจงอย่างหนึ่ง

“ข้าให้จางเอ้อร์ขี่ม้าเร็วไปแจ้งจวนผู้ว่าการอำเภอที่ใกล้ที่สุดแล้ว อีกราวครึ่งวันก็น่าจะมาถึง”

ซุนอู่พูดไป ก็สั่งให้คนมัด ‘ชาวบ้าน’ เหล่านี้ที่ต้นพุทราใหญ่ ป้องกันพวกเขาหนี

ผิดกับกู้หว่านเยว่ที่กำลังแปลกใจ ทีแรกนางคิดว่าซุนอู่ได้ยินว่าข้างล่างมีถ้ำสมบัติ จะพาลงไปตรวจสอบ

แต่คิดไม่ถึง รอจนกระทั่งพวกเขาทั้งสองขึ้นมาแล้ว จะสั่งให้คนปิดหลุมทางเข้าไว้

ซูจิ่งสิงกระซิบข้างโสตนางเสียงเบา “ซุนอู่เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง เรื่องที่อาจทำให้ตนเองเดือดร้อน เขาไม่มีวันทำ”

ไอร้อนรดผ่านหู กู้หว่านเยว่ขยับถอยหลังเกร็งร่างกาย “จะพูดก็พูดสิ ไฉนต้องเข้าใกล้ข้าเพียงนี้...”

ซูจิ่งสิงถูจมูกอย่างไร้เดียงสา นี่เขามิใช่กังวลจะมีคนได้ยินหรือ

ทันใดนั้นเสียงเอะอะโวยวายพลันดังขึ้นอย่างกะทันหันภายในเรือน