บทที่ 113 เจอคนที่แกล้งมาหลอกลวงผู้อื่น

เพราะเรื่องที่นางทำในครั้งนี้นั้น ไม่อาจให้ผู้อื่นรู้มากเกินไป ดังนั้นนางจึงไม่บอกให้ผู้ใดทราบเลย จึงแอบออกจากจวนเซ่อเจิ้งหวางเอง

หลังจากออกมาข้างนอกเซี่ยจินอานก็แอบเข้าไปในร้านค้าขายเสื้อผ้า ซื้อเสื้อผ้าผู้ชายสีม่วงตัวหนึ่งให้กับตัวเองและเปลี่ยนทรงผม

หลังจากออกจากร้านค้าขายเสื้อผ้า นางก็จับใบหน้าของตัวเองและก็รู้สึกว่าใบหน้าของนางนั้นยังคงเหมือนหญิงสาวอยู่

กำลังหาวิธีปกปิดอยู่ ก็เหลือบมองเห็นแผงขายหน้ากากข้างถนนทางเดินที่เคยซื้อเมื่อครั้งที่แล้ว จึงเดินเข้าไปทันที

เลือกหน้ากากที่ปิดได้หน้าครึ่งหนึ่งและใส่มันปิดใบหน้าของตัวเอง

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เซี่ยจินอานเองก็ไม่เร่งรีบ จึงเดินไปรอบ ๆ ข้างถนน แต่กลับได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมา

เซี่ยจินอานก็มองไปตามทิศทางที่เสียงส่งมา แต่กลับพบเห็นฝูงชนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล เหมือนกำลังดูอะไรอยู่อย่างครื้นเครง เซี่ยจินอานก็เดินเข้าไป

เมื่อเดินเข้าไป จึงค่อยได้ยินการสนทนาของผู้คน

"ชนคนอื่นแล้วก็อยากจะหนีไป มันจะไปมีเรื่องง่ายเช่นนี้เหรอ!"

"นั่นสิ นั้นสิ เด็กคนนี้ดูอายุเพียงห้าขวบ จะไปทนต่อผลกระทบจากการชนของรถม้าของเจ้าได้อย่างไรกัน! ต้องชดใช้! "

"เจ้าดูสิ แม่เด็กร้องไห้น่าสงสารแค่ไหน เวรกรรมจริงๆเลย!"

หลังจากก้าวเข้ามาใกล้เซี่ยจินอานจึงเห็นอย่างชัดเจนว่า ท่ามกลางฝูงชนนั้นมีชายคนหนึ่งที่แต่งตัวอย่างหรูหรา ซึ่งหน้าแดงภายใต้การวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนและถูกหญิงสาวที่สวมผ้าหยาบปิดกั้นทางเดินเอาไว้

และข้างๆหญิงสาวนั้น มีเด็กผอมแห้ง หน้าขาวซีดอายุประมาณห้าขวบนอนอยู่ข้างๆ

คุณชายผู้ดีนั้นรู้สึกอายมาก แต่ก็ยังคงอธิบายกับการกระทำของตัวเองอยู่: "ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่ข้าชน! เป็นเขาเองที่สลบไปเอง! "

แต่คนรอบข้างกลับไม่มีผู้ใดเชื่อเลย แม่ของเด็กก็ร้องไห้อย่างโศกเศร้าและกล่าวหาว่า: "เจ้าพูดไปมั่ว เจ้านั่นแหละที่เป็นคนชน! ไม่งั้นเขาจะเป็นลมต่อหน้ารถม้าของเจ้าได้อย่างไร!"

คุณชายผู้ดีก็เริ่มวิตกกังวลและกล่าวอย่างโกรธแค้นว่า:"ทำไมเจ้าถึงเป็นหญิงไร้เหตุผลเช่นนี้!ข้าบอกไม่ได้ชนก็ไม่ได้ชน!ลูกชายเจ้านะมันป่วยชัดๆเลย!"