บทที่ 114 ไม่รู้ก็หุบปาก

ระหว่างคำพูดของนางนั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อเซี่ยจินอานและคุณชายผู้ดี

ส่วนใหญ่เป็นคำที่บอกว่าพวกเขาอาศัยอำนาจรังแกคนอื่น

คุณชายผู้ดีเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องมันจะไปถึงจุดนี้ และยังทำให้คุณชายน้อยต้องมาเดือดร้อนเพราะเขาอีก จึงทำได้เพียงยิ้มขอโทษเขา

เซี่ยจินอานก็ยิ้มกลับ

คุณชายผู้ดีมองดูหญิงสาวคนนี้ มันทำให้เขาอยากจะด่านางอย่างระอุจริงๆเลย!

แต่เพื่อไม่ให้ตระกูลของเขาขายหน้า เขาจึงต้องอดทนไว้

นี่ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทกับเจ้าเก้า จะด่าเช่นไรก็ได้!

คุณชายผู้ดีโมโหมาก!

เซี่ยจินอานหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่านางจะเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ

เธอรีบเดินไปข้างๆเด็กชายคนนั้น หมอบลงและพับแขนเสื้อของเด็กชายตัวน้อย และเมื่อมองไปตรงแขนของเขาก็เห็นแต่รอยฟกช้ำบนแขนที่ขาวและผอม

แค่ดูก็รู้ว่าเกิดจากการถูกทารุณกรรมเป็นเวลานาน

หัวใจของเซี่ยจินอานเต็มไปด้วยความโมโห และหญิงสาวคนนั้นก็เห็นถึงการกระทำของเซี่ยจินอาน ก็รู้สึกกังวล รีบเข้าใกล้และแย่งเด็กชายตัวน้อยกลับเข้าไปในอ้อมแขนของนางทันทีและดึงแขนเสื้อของเขาลง

มองดูเซี่ยจินอานอย่างโหดเหี้ยมแล้วพูดว่า:"กลางวันแสกๆเช่นนี้ เจ้ายังคิดจะขโมยลูกข้าเหรอ!"

เซี่ยจินอานถูกเขาทำจนโกรธและหัวเราะ "หญิงสาวอย่างเจ้านั้นเหรอ ยังสมควรที่จะเป็นแม่!"

บางคนในฝูงชนก็เห็นรอยฟกช้ำบนแขนของเด็ก และถึงกับอึ้ง

"เด็กคนนี้ถูกทารุณกรรมสินะ!"

"โอ้พระเจ้า แผลเป็นนั้นไม่ใช่วันสองวันแล้ว!"

"ในฐานะผู้เป็นแม่ทำลงไปได้อย่างไรกัน!"

ชั่วขณะนั้นการโจมตีต่อคุณชายผู้ดี กลับกลายเป็นการโจมตีต่อหญิงสักแล้ว

เมื่อหญิงนั้นได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ นางก็พูดอย่างโกรธแค้นว่า:"พวกเจ้าจะไปรู้อะไรกัน! เด็กไม่เชื่อฟังและยังไม่สามารถตีได้เหรอ! "

"พวกเจ้าไม่เคยตีลูกตัวเองบ้างเลยเหรอ?มีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาข้า! "

ทุกคนต่างเงียบกันหมด ถ้าเด็กๆในบ้านดื้อขึ้นมาจริง ก็จะตีแน่นอนอยู่แล้ว