บทที่ 302 ไม่มีไรก็ไสหัวออกไปซะ

สำหรับเซี่ยจินอานแล้ว นี่ไม่ใช้ประสบการณ์ที่ดีเลย

เพราะนางมีกลิ่นที่เฉียบคม โดยเฉพาะเครื่องยา!

มันเกือบทำให้นางสำลักจนเป็นลมไป!

เซี่ยจินอานขมวดคิ้ว มองดูหน้าต่างที่ปิดไว้อย่างแน่แล้วสั่งว่า!"เปิดหน้าต่าง"

"แต่อากาศมันหนาว ข้าเกรงว่าภรรยาข้าจะเป็นหวัด"

"สิ่งที่ผู้ป่วยต้องการคือสภาพแวดล้อมที่สบายและรักษาอารมณ์ให้มีความสุข! ทุกๆวันเหมือนนอนอยู่ในกระถางใส่ยา ซึ่งจะส่งผลต่ออารมณ์ของผู้ป่วยและไม่เอื้อต่อการรักษา"

เนื่องจากฉีเซียวเซียวเป็นผู้หญิง ดังนั้นจึงเดินตามเข้ามาในห้องด้านใน และได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเซี่ยจินอานแล้วก็พูดอย่างประชดประชันว่า!"รักษาโรคจะไปถือสาอะไรเยอะเช่นนี้"

"นั่นเป็นเพราะเจ้าเห็นมาน้อย" เซี่ยจินอานตอบกลับ จากนั้นก็เปิดหน้าต่าง

จากนั้นก็ใช้ระบบสแกนฮูหยินเหรินทั้งตัว เป็นโรคปอดอักเสบจริงด้วย และในช่องทรวงอกก็มีน้ำมากมาย

เซี่ยจินอานนั่งลงข้างเตียงและฟังเสียงหายใจของฮูหยินเหริน หายใจถี่ และมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในลำคอ

มีอาการหน้าแดง ปากแห้ง และเป็นไข้ เซี่ยจินอานเอื้อมมือไปวัดหน้าผากของนาง ประมาณสามสิบเก้าองศา

เซี่ยจินอานเปิดผ้าห่มขึ้น แก้เสื้อผ้าของฮูหยินเหรินออกแล้วฝังเข็มที่บริเวณหน้าอก เข็มที่เธอเลือกในครั้งนี้ยาวกว่าเข็มเงินธรรมดา

หลักๆคือกำจัดน้ำในเยื่อหุ้มปอด

หากอยู่ในยุคปัจจุบันทำเพียงแค่จิ้มแตกก็พอแล้ว แต่ตอนนี้ไม่มีวิธีที่จะจิ้มมันแตกถึงต้องใช้ค่ายเข็มนำทางน้ำที่สะสมไวในเยื่อหุ้มปอด และค่อยๆ ระบายออกมาจากศูนย์กลางค่าย

เมื่อฉีเซียวเซียวเห็นเซี่ยจินอานเอาเข็มออก สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป!

ผู้ชายคนนี้ทำการฝังเข็มเป็นได้อย่างไร! นางเรียนกับท่านพ่อมาหลายปีก็ยังทำไม่เป็นเลย!

เป็นไปไม่ได้! ผู้ชายคนนี้ต้องแกล้งทำเหมือนเป็นแน่นอน เขาไม่รู้จักการฝังเข็มหรอก!