บทที่ 320 หนิงเฉิงซู่ออกนอกประเทศ เซิงเกอเร่งตรวจสอบ

บูลโพชันที่หนิงเฉิงซู่ให้……

“พี่ยู่กำลังคิดอะไรอยู่?”

เซิงเกอที่กำลังสะลึมสะลือดึงชายเสื้อเขา ฉุดเขาออกจากภวังค์แห่งความคิด

เขาหมุนกายจับมือ พลางพูดลวกๆ“ไม่มีอะไร ผมกำลังคิดเมนูให้คุณอยู่”

“ตอนอยู่เมืองฟางฉันเคยชี้แนะคุณแล้ว ตอนนี้คุณทำอะไร ฉันก็ชอบกินทั้งนั้น”

เธอพึมพำพร้อมกับยกมุมปากขึ้น“จะว่าไป สัญญาว่าจ้างฉบับนั้นยังไม่ครบกำหนดเลยนะ”

จี้ยู่ถิงหน้าเจื่อนเล็กน้อย

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องสัญญาว่าจ้างในวันวาน เขาก็พลิกผ้าห่ม จากนั้นก็คร่อมร่างเซิงเกอ“เซิงเซิงอยากใช้ผมเหมือนคนใช้ต่ออีกหรือ？”

เซิงเกอที่กำลังงัวเงียหัวเราะคิกคัก“ไม่แล้ว ในสัญญาเป็นชื่อเฟิงยู่เหนียน ไม่เกี่ยวกับคุณ”

อีกอย่าง ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอต่างจากเมื่อก่อน ตอนนี้เธอไม่อยากข่มเหงรังแกเขา

ตอนนี้เธออยากรักษาร่างกายที่มีเชื้อไวรัสของเขาให้หายขาด จากนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขด้วยร่างกายที่แข็งแรง

จี้ยู่ถิงจูบหน้าผากเธอ“นอนต่ออีกหน่อยสิ ทำกับข้าวเสร็จแล้วผมจะมาปลุก”จากนั้นเขาก็ลงจากเตียงไปทำอาหารที่ห้องครัว

ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปสองวัน

จวบจนวันที่สาม

ช่วงบ่าย เซิงเกอกำลังยุ่งกับงานในมือที่ห้องทำงาน จากนั้นก็มีสายเรียกเข้าจากต่างประเทศ

เธอมองดูหมายเลขก็รู้ว่าเป็นหนิงเฉิงซู่ สายเรียกเข้านี้ทำอารมณ์เบิกบานใจของเธอพังทลาย

เซิงเกอรับด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร“มีธุระอะไร？”

หนิงเฉิงซู่ในสายยิ้มเบาๆ“ไม่เจอกันหลายวัน น้องเซิงไม่คิดถึงผมหรือ？”

เซิงเกอรู้สึกสะอิดสะเอียน“ถ้าไม่มีธุระอะไรก็วางแล้วนะ”

“อย่าพึ่งสิ ผมก็แค่ถามดู เงื่อนไขสองข้อที่เหลือของผม คุณพิจารณาดูแล้วหรือยัง？”

เซิงเกอนิ่งเงียบไปสักพัก“ยัง ฉันยังต้องคิดดูก่อน”

“ยังต้องการคิดดูก่อน?” หนิงเฉิงซู่รู้สึกไม่สบอารมณ์“น้องเซิงอย่าคิดว่าผมเป็นลิงหลอกง่ายสิ！”

น้ำเสียงเซิงเกอเย็นเยียบ“คุณก็น่าจะรู้ว่าถ้าฉันกับจี้ยู่ถิงถอนหมั้นจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ฉันต้องคิดหาวิธีลดความเสียหายของลู่ซื่อกรุ๊ปให้น้อยที่สุด”

“ได้ ไม่ว่าคุณจะหลอกผมหรือกำลังถ่วงเวลา แต่ยังไงผมก็ไม่กลัว เพราะคุณต้องมาหาผมอยู่วันยังค่ำ”

ประโยคสุดท้ายของเขากดเสียงต่ำลง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความบีบคั้น

เซิงเกอไม่พอใจอย่างยิ่งยวด รอให้รักษาจี้ยู่ถิงหายดีเมื่อไหร่ เธอจะไม่ปล่อยหนิงเฉิงซู่ไปแน่ เธอจะให้หนิงเฉิงซู่ทรมานกว่าจี้ยู่ถิงพันเท่าหมื่นเท่า！

เธอเตรียมจะวางสาย ทว่าจู่ๆก็นึกถึงหมายเลขโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา จึงเอ่ยถามว่า

“หนิงเฉิงซู่ คุณไปต่างประเทศหรือ?”

“ใช่ หมาข้างกายคุณคิดแต่จะจับตัวผม ครั้งที่แล้วผมถูกทุบตีจนเหลือแค่ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ต้องรักษาตัวอยู่นาน เพื่อใช้ร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เข้าพิธีวิวาห์กับคุณ ดังนั้นผมจึงออกมาเที่ยวซะหน่อย”

เขาไอสองครั้ง น้ำเสียงเอ้อระเหยยิ่ง

เซิงเกอขบฟันกราม เอ่ยอย่างไม่เกรงใจว่า“ถ้าเขาเป็นหมา งั้นคุณก็สู้หมาไม่ได้สิน่ะ？หนิงเฉิงซู่ คิดไม่ถึงว่าอยู่ในคุกครึ่งปี คุณจะกลายเป็นคนด้อยค่าแบบนี้”

“ได้ ได้ ได้ ต้องบอกว่าท่านยู่ ผมพูดผิดไปแล้ว น้องเซิงอย่าโกรธเลยนะ?”

เซิงเกอระงับความโกรธ ถามหยั่งเชิงต่อว่า“คุณไปประเทศไหน?ประเทศUA？”

หนิงเฉิงซู่รู้สึกปลื้มปีติ“ได้ยินคำห่วงใยของคุณแล้วผมดีใจมากเลย แต่อันนี้เป็นความลับ ผมต้องรอคำตอบจากคุณก่อน！”

ไม่ยอมบอก งั้นก็ไม่มีอะไรต้องเสวนาต่อแล้ว

เซิงเกอรีบวางสาย พลางเรียกลู่ฉืออีเข้ามา