บทที่ 323 ถึงจะเจอเรื่องร้าย แต่ต่อไปจะยิ่งดีขึ้นกว่าเดิม

วันถัดมา

หน้าต่างภายในห้องนอนเปิดออก

เช้าในฤดูหนาวมีหมอกหนาแน่น เมื่อกระแสลมพัดผ่าน เซิงเกอพลันรู้สึกหนาวจับใจ

เธอพลิกกายไปกอดจี้ยู่ถิงที่นอนข้างกายแนบแน่น

เมื่อคืนยังคงต้องผ่านช่วงแห่งพิศวาสดุจเดิม เธอเหนื่อยล้าเป็นพิเศษ ตอนนี้ไม่มีทีท่าจะตื่นแต่อย่างใด

นาฬิกาปลุกหัวเตียงดังขึ้น

เนื่องจากวันนี้เป็นวันปิดกล้องของโจวเสี่ยวฉิง เซิงเกอจึงต้องตื่นเช้านำของขวัญไปอวยพรสักหน่อย

เธอพาร่างกายเพลียเข้าห้องอาบน้ำ

จี้ยู่ถิงก็ตื่นตาม ขนตาเรียวยาวของเขาสั่นนิดๆ จากนั้นก็ลืมตาแล้วย่นคิ้ว

ตรงหน้าเขามีแต่ความมืดมิด ไม่เห็นแสงสว่างเพียงเศษเสี้ยว

เขาตอบสนองไม่ทัน“เซิงเซิงปิดหน้าต่างหรือ？ห้องมืดไปหน่อย”

เซิงเกอกำลังทาครีมหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เมื่อได้ยินประโยคนี้ มือเธอก็ชะงักค้าง

เธอหันไปมองหน้าต่างทรงยาวก็รู้สึกแปลกใจ“ไม่นี่ หน้าต่างก็เปิดอยู่ ทำไมเหรอ？”

หัวใจจี้ยู่ถิงหนักอึ้งในบัดดล

มองไม่เห็นอีกแล้วใช่ไหม……

ไม่รู้ว่าครั้งนี้ต้องใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะกลับเป็นปกติ？

น้ำเสียงเขาสุขุม ตอบอย่างไม่ลุกลนสักนิด“ไม่มีอะไร เมื่อคืนคงเหนื่อยไปหน่อย ผมยังนอนไม่อิ่ม จะนอนต่ออีกแป๊บหนึ่ง”

เขาหลับตา มุดเข้าใต้ผ้าห่มอย่างแนบเนียน

เซิงเกอหัวเราะคิกคัก เดินไปนั่งข้างเตียง จากนั้นก็เอาฝ่ามือลูบแก้มของเขา“เอาล่ะสิ ชอบกินฉันดีนัก จอมมารก็เหนื่อยเป็นกับเขาเหมือนกันนะเนี่ย”

จี้ยู่ถิงยกมุมปากขึ้นยิ้ม ทว่าไม่ได้ลืมตาเลย“คุณไปทำงานเลย ไม่ต้องเก็บอาหารเช้าให้ผมหรอก เดี๋ยวผมจะตื่นไปทำกินเอง”

“โอเค ลำบากคุณแล้ว สองวันต่อจากนี้คุณต้องพักผ่อนฟื้นฟูกำลังนะ อย่าเอาแต่กินฉันท่าเดียว”

จี้ยู่ถิงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“รับทราบ”

เซิงเกอจับแก้มเขาพร้อมกับจุมพิตหนึ่งครั้ง ก่อนจะลุกไปแต่งหน้าต่อ

การแต่งหน้าทั่วไป แค่สิบนาทีเซิงเกอก็เสร็จแล้ว

เธอเตรียมตัวเสร็จแล้ว แต่จี้ยู่ถิงยังคงนอนอยู่ คล้ายกับนอนหลับลึกเสียด้วย เธอไม่อยากรบกวนเขา จึงเดินออกจากห้องเบาๆ

ระหว่างทางที่เดินออกจากรังรักยู่เซิง เซิงเกอนำลู่ฉืออีมาถึงลานจอดรถ ทว่าเธอก็ต้องหยุดสาวเท้ากะทันหัน

“มีอะไรหรือครับคุณหนู?” ลู่ฉืออีสงสัย

สีหน้าเซิงเกอหนักอึ้ง คำพูดจี้ยู่ถิงตอนตื่นนอนผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง“เขาไม่ปกติ”

“ใครไม่ปกติครับคุณหนู?”

เซิงเกอมัวแต่สนทนากับลูกน้องไม่ได้ หันหน้าวิ่งพรวดกลับไปยังรังรักยู่เซิง

“พี่ยู่”

เธอวิ่งมาถึงชั้นบนก็ผลักประตูห้องเข้าไป

ไม่เห็นจี้ยู่ถิงนอนบนเตียงอีกแล้ว ห้องนอนว่างเปล่า ไม่เหมือนมีคนอยู่

เซิงเกอรู้สึกงุนงง เธอพึ่งออกไปไม่นาน จี้ยู่ถิงก็ตื่นแล้วหรือ？

“พี่ยู่?”

เธอขานเรียกไปพลาง ใช้มือจับเตียงพลาง พบว่าเตียงยังอุ่นอยู่ แสดงว่าพึ่งจะลุกลงเตียง

ทว่าทั่วทั้งคฤหาสน์เงียบกริบ ไม่มีคนตอบรับสักคน

เซิงเกอเดินค้นทุกห้อง ทว่าก็ไม่เห็นเงาของจี้ยู่ถิงเลย

เขาออกจากบ้านเร็วขนาดนี้เชียวหรือ？

ทำไมตอนเธอเดินกลับถึงไม่เห็นเขาล่ะ？

เธอรีบโทรหาซื่อเหนียน“พี่ยู่ไปทำงานแล้วหรือ？”

ซื่อเหนียนรู้สึกฉงนสนเท่ห์“ไม่นี่ครับ ผมกำลังเดินมาที่รังรักยู่เซิง”

ทันใดนั้นเซิงเกอรู้สึกกระวนกระวายใจสุดแสน รู้สึกร้อนรุ่มกลุ้มใจสุดแสน

ซื่อเหนียนไม่ได้ยินเสียงเธอก็เริ่มใจหาย“มีอะไรหรือครับคุณเซิงเกอ？”

“พี่ยู่เขา...เหมือนจะหายตัวไปแล้ว...”