บทที่ 324 คุกเข่าขอร้องเหล่าพี่ชายด้วยเรื่องท่านยู่

จากการปลอบประโลมของเธอ อารมณ์ของจี้ยู่ถิงดีขึ้นมาก

เขากุมมือเธอ คล้ายกับหาแหล่งพึ่งพิงทางใจได้สำเร็จ

“เซิงเซิง อย่าไปหาหนิงเฉิงซู่นะ！อย่ายอมรับเงื่อนไขของเขา”

เซิงเกอเริ่มลังเล

“เซิงเซิง！คุณรับปากผมสิ！พวกเราคุยกันไว้แล้ว”

จี้ยู่ถิงจับมือเธอแน่น ถึงแม้จะแน่น แต่ก็ไม่เห็นรอยแดงจากการบีบจับแล้ว

“ฉันรับปากคุณว่าจะไม่แต่งงานกับเขาเด็ดขาด แต่...ขอโทษด้วย”

เสี้ยววินาทีที่สิ้นเสียง มือที่เว้นว่างอีกข้างของเธอยกขึ้นแล้วใช้แรงทุบท้ายทอยเขาเต็มแรง

เธอรับตัวเขามากอด ใบหน้าเล็กแนบติดหน้าผากของเขา จากนั้นก็ถูไถเบา ๆ

หยาดน้ำตาไหลรินจากหางตา จากนั้นก็หายลับเข้าเส้นผมอย่างไร้ร่องรอย

เธอพึมพำ“นอนเถอะพี่ยู่ เรื่องที่เหลือก็มอบให้ฉันจัดการเถอะ”

ซื่อเหนียนวิ่งขึ้นมาด้วยความเร่งรีบ เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงมุมตู้เสื้อผ้า เขาก็ต้องช็อค“คุณเซิงเกอ บอสเขา...？”

เซิงเกอไม่มีเวลาอธิบาย พูดเพียงว่า“มาแบกเขาไปที่ห้องวิจัย”

ซื่อเหนียนไม่อิดออด รีบย่อตัวรับจี้ยู่ถิงในสภาพหมดสติมาจากเซิงเกอ

หลังจากมาถึงห้องวิจัยด้วยความเร็วแสงแล้ว ยี่จื่อหมิงก็รีบตรวจร่างกายจี้ยู่ถิงทันที

บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดเหลือแสน

ยี่จื่อหมิงขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ถอนหายใจไม่หยุดหย่อน“อาการพี่ยู่ไม่ดีเลย บูลโพชันไม่มีผลต่อการระงับเชื้อไวรัสแล้ว แถมยังมีผลข้างเคียงอีก โดยจะทำให้เชื้อไวรัสแผ่กระจายเร็วกว่าเดิม”

“ถ้าไม่รีบใช้บูลโพชันชุดต่อไป หรือหาวิธีรักษาให้หายขาดไม่ได้ ร่างกายพี่ยู่ก็จะอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน”

ซื่อเหนียนหน้าถอดสี“อะไรนะ！หนึ่งเดือนก็ไม่มีแล้วหรือ？”

บรรยากาศอันหนักอึ้งนี้ เซิงเกอแลดูสุขุมที่สุด

ทว่าไม่มีคนรู้ว่ามือใต้แขนเสื้อกำลังใช้เล็บจิบฝ่ามือ เพื่อพยายามให้ตัวเองตั้งสติและรักษาน้ำเสียงให้มั่นคง“พวกคุณสองคนดูแลพี่ยู่ไปก่อน ฉันต้องออกไปข้างนอก”

หลังจากออกจากห้องวิจัย เธอก็ขึ้นรถ จากนั้นก็เป็นฝ่ายโทรหาหนิงเฉิงซู่เอง

ระดับเสียงหนิงเฉิงซู่ยกสูงด้วยความดีใจ“อุ๊ย! ไม่คิดว่าน้องเซิงจะโทรหาผมเร็วขนาดนี้ ให้ผมทายนะ ยาชุดนั้นไม่มีผลทางการรักษาแล้วใช่ไหม？”

ดวงตาเซิงเกอทอประกายแสงเย็นเยียบ ข่มเพลิงโทสะในใจไว้

“หนิงเฉิงซู่ คุณต่ำช้ามาก”

“ผมต่ำช้าตรงไหน? ผมเคยบอกน้องเซิงแล้วว่าต้องตัดสินใจเร็ว ๆ ตอนนี้เกิดเรื่องร้าย ผมไม่รับผิดชอบด้วยหรอก”

น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา เซิงเกอโทรหาเขา เห็นทีอาการของจี้ยู่ถิงคงหนักเอาการ

งั้นอารมณ์เขาก็ต้องตรงกันข้าม คือดีเป็นพิเศษ

เซิงเกอระงับความอยากปลิดชีวิตเขา“ยาอยู่ไหน？”

“ดังนั้นคุณรับปากผมแล้วใช่ไหม?”

เธอพูดอย่างไม่ให้อีกฝ่ายมีสิทธิ์เจรจาต่อรอง ย้อนถามว่า“แม้แต่ชื่อยารักษาคุณยังไม่กล้าบอกฉันเลย แล้วฉันจะเชื่อได้ไงว่าคุณรู้จริง? ฉันต้องแน่ใจก่อนว่าคุณไม่ได้หลอกฉัน แล้วฉันจะพิจารณาว่าจะรับปากไหม”

“ได้ ผมบอกคุณได้อยู่แล้ว เพราะถึงยังไง หากไม่มีผม คุณก็เอาไม่ได้อยู่ดี”

เขาตอบอย่างรวดเร็ว“ตอนนี้ยาในท้องตลาดที่สามารถรักษาS404 ไวรัสชีวเคมีได้มีเพียงหนึ่งชนิด และมีแต่ในประเทศUAเท่านั้น...”

เซิงเกอหนี่ตา จำชื่อยาเงียบ ๆ

หนิงเฉิงซู่พูดต่อไปว่า“ถ้าคุณยอมรับเงื่อนไขผมได้แล้วก็มาหาผมที่ประเทศUA ผมจะจัดงานวิวาห์ต่างแดนที่ให้”

“แต่ผมต้องเตือนคุณก่อนนะ คุณต้องมาคนเดียว ถ้ารู้ว่าลู่เชิน ลู่โม่มาด้วย ถ้ากล้ามาก็ต้องกล้ารับสิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วย”

ยิ่งพูดมาถึงประโยคท้าย น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งโหดเหี้ยมเชิงข่มขู่

เซิงเกออดกลั้นความโกรธ“รอให้ฉันตรวจสอบจนแน่ใจว่าคุณพูดจริงก่อน แล้วฉันจะติดต่อหาคุณอีกครั้ง”

“ได้ ผมจะรอสายจากคุณ น้องเซิง ไว้เจอกันนะ”

ทันทีที่วางสาย เซิงเกอก็รีบติดต่อพี่รอง ลู่โม่ทันที