บทที่ 325 ถ้าเขาตาย หัวใจน้องก็ตายตามแล้ว

แต่ตอนนี้เซิงเกอบอกพวกเขาแล้ว นอกจากโน้มน้าวเหล่าผู้เป็นพี่ชาย เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่น！

เธอกัดริมฝีปาก น้ำตาที่ไม่เอาไหนก็ไหลพราก พลางโต้แย้งด้วยเสียงสะอื้น

“ชีวิตของน้องสำคัญ แล้วชีวิตจี้ยู่ถิงไม่สำคัญหรือ? เขากลายเป็นแบบนี้ก็เพราะน้อง ถ้าตอนนั้นเขาไม่ช่วยน้องไว้ คนที่นอนบนเตียงตอนนี้ก็คือน้อง พวกพี่จะไร้ความปรานีกับเขาไม่ได้นะ”

พี่ชายทั้งสามคนจมดิ่งกับความเงียบ

ลู่ฮั๋วรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองฟางดี และตอนงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของฟู่อิน เขาเคยคุยกับจี้ยู่ถิงแล้ว รู้สึกชอบความเปิดเผยและจริงใจของอีกฝ่ายมาก

เขารู้สึกละอายใจ ลุกขึ้นไปดึงตัวเซิงเกอ“น้องลุกขึ้นก่อน น้องต้องให้เวลาพี่ใหญ่กับพี่รองพิจารณาด้วยสิ”

เซิงเกอปฏเสธการพยุงของเขา

เวลาของพี่ใหญ่กับพี่รองยังเหลือเฟือ ทว่าจี้ยู่ถิงมีเวลาไม่มากแล้ว

ท่าทางเธอแข็งกร้าว คุกเข่าไปยังลู่เชินสองก้าว

“จี้ยู่ถิงเสียพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก มีท่านปู่จี้เลี้ยงดูจนโต เขาเติบโตมาจากความเดียวดาย เขาไม่เหมือนน้องที่มีพี่ๆและพ่อแม่รักใคร่เอ็นดู ไม่ถูกตามใจและทะนุถนอมเหมือนน้อง”

“ดังนั้นเขาจะรักษาความรักที่ได้จากคนรอบข้าง เขายอมทุ่มเทเพื่อน้องทุกอย่าง กลัวว่าน้องจะไม่คบกับเขาแล้ว”

“เขารู้ตัวว่าอยู่ได้ไม่นาน แต่ก็ไม่ใช้ความรักและหนี้บุญคุณให้น้องอยู่ด้วย แต่กลัวว่าน้องจะเสียใจ เลยคิดจะแอบไปตายเงียบๆ ถ้าน้องไม่สังเกตเห็นเอง น้องก็จะไม่รู้เรื่องนี้เลย”

“พี่！ชาตินี้น้องคงหาผู้ชายที่รักน้องจนหมดใจไม่ได้แล้ว ถ้าเขาตาย หัวใจของน้องก็จะตายตาม ตอนนี้เขาล้มป่วย พวกพี่ยอมรับเขา ช่วยเหลือเขา มันถึงจะเป็นการรักน้องสาวคนนี้”

“พวกพี่โปรดเชื่อมั่นในตัวน้องสักครั้งเถอะ น้องไม่ใช่เด็กแล้ว น้องจะปกป้องตัวเอง จะเอายากลับมาอย่างปลอดภัย พวกพี่ถือซะว่าน้องไปฝึกประสบการณ์ น้องไม่เป็นอะไรหรอก”

ลู่โม่กับลู่ฮั๋วถอนหายใจ เพราะเริ่มใจอ่อนแล้ว พวกเขาสองคนมองไปยังพี่ใหญ่ ลู่เชิน ผู้ที่เป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้ายของเรื่องนี้

ลู่เชินหลุบตาลง สีหน้าเคร่งขรึมเผยความซับซ้อน ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ยอมตอบสักที

“พี่ ฉันขอร้องละ”

เซิงเกอพูดหนักแน่น ใบหน้าที่มีคราบน้ำตา ปกปิดความเศร้าโศกไม่ได้เลย

เห็นลู่เชินยังคงลังเล เธอก้มหน้าหมายจะโขกหัว

ลู่เชินรีบประคองเธอขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่ให้เธอโขกหัว

น้องสาวที่ตนเอ็นดู ประคบประหงมหลายสิบปี ตอนนี้น้ำตาไหลดั่งสายน้ำ ทั้งยังขอร้อง คุกเข่า โขกหัว ถ้าบอกว่าไม่ใจอ่อนก็คงเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ

ลู่เชินยอมประนีประนอม“พี่รับปากน้องก็ได้ น้องอยากทำอะไรก็ไปทำเถอะ พวกพี่จะปกป้องน้องเอง น้องไม่ต้องกังวลทางนี้ แต่ต้องบอกไว้ก่อนนะ ถ้าน้องเอายาไม่ได้ น้องต้องกลับมา ห้ามทำอะไรผลีผลามเด็ดขาด ต้องยึดความปลอดภัยเป็นที่ตั้ง”

“พี่……”

เซิงเกอกอดเขา จากนั้นก็ร้องไห้ในอ้อมแขนเขาเต็มที่ เผยความอ่อนแออย่างไม่ปิดบังสักนิด

เธอร้องไห้อย่างเจ็บปวด พวกพี่ชายเห็นแล้วหัวใจจะแหลกสลาย ต่างตาแดงกันเป็นแถว

……

หลังจากร้องไห้หนัก ๆ เสร็จ เซิงเกอก็ดึงสติกลับมา แจกแจงง่ายให้พี่ชายแต่ละคน

ลู่ฮั๋วเรียนรู้วิธีดูแลจี้ยู่ถิงในห้องคนไข้

ลู่โม่ไปหายี่จื่อหมิง จากนั้นก็อ่านบันทึกการรักษาตัวของจี้ยู่ถิง จากนั้นก็ช่วยกันคิดหาวิธีรักษาดวงตาของเขา

ส่วนลู่เชินนั้นจัดคนไปเฝ้ารักษาความปลอดภัยรอบบ้านรังรักยู่เซิงเงียบ ๆ

เซิงเกอเช็ดน้ำตา จากนั้นก็เติมแป้งแล้วเดินออกจากห้องรับแขกไปหาซื่อเหนียน

ถึงแม้การแต่งหน้าของเธอจะละเมียดละไมเพียงใด ทว่าซื่อเหนียนก็ยังคงเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอ เห็นได้ชัดว่าผ่านการร้องไห้มาแล้ว