บทที่ 326 ท่านยู่ตื่นแล้วก็เริ่มอาละวาดอย่างหนัก

เขาจำเป็นต้องเดินเข้าไปเอ่ยเสียงบางเบา“คุณเซิงเกอครับ ตื่นเร็วครับ พวกเราต้องออกเดินทางกันแล้วครับ”

ท่านอนนี้ไม่ค่อยสบายตัวมากนัก เซิงเกอที่นอนไม่สบาย เมื่อได้ยินเสียงซื่อเหนียนก็ตื่นทันที

เธอนวดแขนและเอวอันเมื่อยล้า ลงจากเตียงด้วยความระมัดระวัง ซื่อเหนียนเห็นภาพนี้ก็รีบเข้าไปพยุง

เซิงเกอพึ่งในรองเท้าแตะแล้วยืนมั่นคง เธอก็พบว่าจี้ยู่ถิงดึงชายเสื้อเธอไว้

อีกอย่าง จี้ยู่ถิงที่เธอขยับให้เขานอนบนหมอน ตอนนี้ขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง พลางส่งเสียงเบาๆด้วยความกังวลใจ

ซื่อเหนียนเห็นบอสตัวเองเป็นแบบนี้ก็ถอนหายใจยาว ๆ รู้สึกปวดร้าวตรงหัวใจยิ่ง

เซิงเกอยิ่งรู้สึกอาลัยอาวรณ์ อยากจะกอดเขา จูบเขา ปลอบใจเขา อยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา

แต่สายแล้ว เธอกับซื่อเหนียนต้องรีบไปเช็คอินที่สนามบิน

เธอลองดึงมือจี้ยู่ถิงออก พยายามถึงสองครั้งก็ยังแกะมือเขาไม่ออกเสียที

จี้ยู่ถิงจับชายเสื้อเธอแน่นมาก

“เซิงเซิง ไม่ต้องไปหาเขา ไม่ต้องไป...”

คล้ายกับเป็นสิ่งที่ฝังใจ ละเมอพูดคำนี้ซ้ำ ๆ ซาก ๆ

นิ้วเซิงเกอสั่นระริก เธอข่มน้ำตาไว้ ไม่กล้าแกะมือเขาออก ด้วยเกรงว่าจะทำเขาตื่น

ลู่ฮั๋วเดินเข้ามาเตือนกะทันหัน“ถ้าน้องยังไม่ไปก็จะสายแล้วนะ พี่กับพี่รองอยู่ เขาไม่เป็นอะไรหรอก”

เซิงเกอทำใจแข็ง ปรับน้ำเสียงให้คงที่ ลองพูดกับผู้ชายที่หลับอยู่ว่า“พี่ยู่เด็กดี ฉันไม่ไปหรอก ฉันแค่จะเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวฉันก็กลับมา”

สิ้นเสียง เธอก็ก้มหน้าจูบริมฝีปากบางของจี้ยู่ถิง เพื่อปลอบใจเขา โดยไม่สนใจว่าใครจะอยู่ด้วย

ความรักอบอวลไปทั่วห้อง

ซื่อเหนียนชะงัก เกาจมูกด้วยความประหม่า พลางปรายตามองลู่ฮั๋วที่อยู่ด้านข้าง

ลู่ฮั๋วเลิกคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ทว่าก็ไม่ได้ตำหนิอะไร

จูบเสร็จ จี้ยู่ถิงก็รู้สึกดีขึ้นแรงจับชายเสื้อก็อ่อนลง

เซิงเกอดึงเสื้อตัวเองมา จากนั้นก็ดึงลู่ฮั๋วมา ให้จี้ยู่ถิงจับชายเสื้อสูทของผู้เป็นพี่ชายแทน

“น้อง...？”

เซิงเกอวางนิ้วชี้บนริมฝีปาก ส่งเสียง“ชู่ว์”เบา ๆ

ลู่ฮั๋วจนปัญญา นั่งลงด้วยหน้าบูดหน้าเบี้ยว ปล่อยให้จี้ยู่ถิงที่เข้าสู่นิทราดึงเสื้อตัวเอง

ก่อนเดินออกไป เซิงเกอมองผู้ชายหล่อที่เธอรักสุดหัวใจอีกครั้ง

เธอจะเอายากลับมาให้ได้ภายในครึ่งเดือน！พี่ยู่ต้องรอเธอกลับมา！

เธอเก็บความคิดตัวเอง แล้วเดินออกจากศูนย์วิจัยกับซื่อเหนียน

ระหว่างทางจากเมืองSแห่งประเทศฮั๋วไปยังจังหวัดจิงหย้าแห่งประเทศUAคือ15336กิโลเมตร ถือว่าไกลมาก ต้องใช้เวลาบินกว่าสิบสามชั่วโมง

เซิงเกอจึงต้องนอนบนเครื่อง ซื่อเหนียนก็นอนด้วย

……

เมื่อจี้ยู่ถิงตื่นขึ้นมา เซิงเกอก็ออกเดินทางไปสามชั่วโมงแล้ว

“เซิงเซิง”

เขาลืมตากะทันหัน ตรงหน้ายังคงมืดมน ไม่เห็นอะไรเลย เขาจับเสื้อแน่นด้วยจิตใต้สำนึก

แต่เขาสัมผัสได้ว่าไม่ใช่เสื้อของเซิงเกอ แต่คล้ายกับเป็นเสื้อสูทของผู้ชาย

เขารีบชักมือกลับพร้อมกับถามว่า“ใคร？”

“ลู่ฮั๋ว”

ผู้ชายที่นั่งข้างเตียงเปล่งเสียงโดยไม่เจือความรู้สึกใด ๆ

“คุณมาได้ยังไง? เธอบอกเรื่องผมป่วยให้พวกคุณแล้วหรือ?”

จี้ยู่ถิงดันตัวเองลุกขึ้นมาพิงหัวเตียง

เขาใช้มือจับเตียงสองข้าง พบว่าเป็นเตียงขนาดเล็ก นี่ไม่ได้อยู่รังรักยู่เซิง เหมือนเป็นเตียงคนไข้ในศูนย์วิจัย

ลู่ฮั๋วไม่โกหก ตอบตามตรงว่า“อืม”หนึ่งเสียง

จี้ยู่ถิงพูดเสียงดังขึ้น รีบถามว่า“แล้วเซิงเซิงล่ะ？”

“เธอ...”

ลู่ฮั๋วคิดดูแล้วจึงบอกว่า“เธอมีธุระส่วนตัวต้องไปทำหลายวัน”