บทที่ 327 พี่สามจะบ้าตาย น้องเขยจอมเคี่ยวเข็ญ

ลู่โม่ไม่พูด เก็บความหัวเสียไว้ในใจ

เขาไม่รู้เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองฟาง ทว่าเขารู้ว่าน้องสาวของตนแต่งเข้าบ้านตระกูลเฟิงสามปี เจอแต่ความลำบากต่าง ๆ นา ๆ

เมื่อรู้ว่าจี้ยู่ถิงก็คือสามีเก่าของน้องสาว เขาจึงคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้ ถึงแม้น้องสาวจะให้จี้ยู่ถิงชดใช้แล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่ชอบน้องเขยผู้นี้อยู่ดี

เพราะเห็นแก่หน้าน้องสาว และไม่อยากให้น้องสาวเสียใจ เขาจึงยินดีอยู่รักษาดวงตาของจี้ยู่ถิง

ถึงแม้จะรู้สึกไม่ชอบใจ ทว่าลู่โม่เป็นคนสุขุม ไม่ชอบพูดจา หมุนกายแล้วเดินออกไป

อีกหลายนาทีต่อมา เขานำยาเม็ดและยาแคปซูลในสูตรปรับของตัวเองวางบนหัวเตียง จากนั้นก็ช่วยริมน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว แล้วเดินออกไป

ลู่ฮั๋วมองแผ่นหลังเย็นชาของพี่รองก็ต้องทอดถอนใจ เพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นคนแบบนี้

เพราะถึงเวลากินยา ลู่ฮั๋วจึงต้องปลุกจี้ยู่ถิงให้ตื่น

“เซิงเซิง！”

จี้ยู่ถิงที่สะดุ้งตื่น ยังไม่ได้รู้สึกตัวเต็มที่ ทว่าปากก็ร้องเรียกหาแต่เซิงเซิงซ้ำ ๆ

ลู่ฮั๋วรู้สึกปลื้มใจ ตาคนนี้มันรักน้องสาวเข้ากระดูกเลยหรือ

“จี้ยู่ถิง ถึงเวลากินยาแล้ว” ลู่ฮั๋วเอาเสียงเบาๆ พลางยกแก้วน้ำให้

จะว่าไปแล้ว จี้ยู่ถิงมีอายุมากกว่าเขาสามปี ทว่าใครใช้ให้น้องสาวชอบล่ะ? ต่อไปอีกฝ่ายก็คือน้องเขยเขาแล้ว ตอนนี้เรียกชื่อเขาถือว่าเป็นการยอมรับอีกฝ่ายแล้ว

จี้ยู่ถิงพยายามลุกขึ้นนั่ง แต่พบว่าตัวเองถูกมัดมือมัดขา ใบหน้าเย็นเยียบก็ปรี๊ดแตก

“ปล่อยผม ผมจะไปหาเซิงเซิง！” น้ำเสียงเขาดึงดัน เจือรังสีสังหารไว้ในที

ลู่ฮั๋วถอนหายใจ“ผมบอกแล้วว่าน้องผมไม่อยู่ นายกินยาดี ๆ ไม่ได้หรือ？นายอย่าขยับสิ พี่รองมัดแน่นมาก นายยิ่งดิ้นก็จะยิ่งเจ็บนะ！”

จี้ยู่ถิงไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น

ดวงตาสีนิลจุดประกายความโกรธขึ้ง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูนโปน ข้อมือและข้อเท้าเสียดสีจนเกิดรอยแดงอย่างรวดเร็ว

ลู่ฮั๋วเห็นความบ้าคลั่งของเขา เอามือเท้าคางแล้วเอ่ยว่า“เป็นหมาบ้าหรือไง？เอะอะอยู่ได้ ขืนนายทำตัวอย่างนี้ต่อไป ฉันคงหมดความอดทนแน่ ฉันจะเรียกพี่รองให้มายัดยาใส่ปากนาย นายเชื่อไหม！”

“คุณโทรหาเซิงเซิงแล้วเปิดลำโพงด้วย ผมจะฟังด้วยตัวเอง”

โทรหรือ？

ลู่ฮั๋วมองดูนาฬิกา ตอนนี้น้องสาวยังอยู่บนเครื่องบิน โทรไม่ติดหรอก

“ถ้าไม่เจอเซิงเซิง ถึงผมตายก็จะไม่ยอมกินยา”

จี้ยู่ถิงตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราด ข้อมือโดนถูจนเกิดเลือด เชือกก็เปื้อนเลือดด้วยเช่นกัน

ลู่ฮั๋วเห็นเลือดไหลที่ข้อมือเขาก็สูดลมหายใจเข้าด้วยความหดหู่ใจ

แค่เริ่มก็ต่อต้านขนาดนี้ แล้วจะให้มัดแบบนี้ทุกวันหรือ อีกอย่างน้องสาวกลับมาเห็นแผลของจี้ยู่ถิง……

เขายอมกับคนนี้จริง ๆ ลูบหน้าอกตัวเองเพื่อเป็นการเคลื่อนคลายอารมณ์

ตานี้เคี่ยวเข็ญจัง！สุดยอดเลย！

“แม่ง จี้ยู่ถิง！ตอนนี้น้องสาวฉันอยู่บนเครื่อง ฉันจะโทรไปได้ยังไง？แล้วนายทำตัวเองเจ็บแบบนี้ น้องสาวฉันต้องปวดใจแน่ ฉันเรียกนายว่าพี่ เรียกนายว่า บรรพบุรุษ นายอยู่เฉย ๆ หน่อยจะได้ไหม”

“ทำไมเซิงเซิงถึงอยู่บนเครื่งบิน? เธอจะไปไหน?”

“นายอยากรู้มากจริง ๆ หรือ?” ลู่ฮั๋วเกิดความคิดหนึ่งขึ้น“ถ้านายไม่ดิ้น ฉันจะช่วยนายแก้มัด แล้วบอกว่าน้องสาวไปไหนด้วย ว่าไง?”

ผู้ชายคลุ้มคลั่งบนเตียงเงียบทันที หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงแรง ๆ ชี้ให้เห็นถึงการเคลื่อนไหวอันบ้าคลั่งของเขาเมื่อครู่

ลู่ฮั๋วโล่งอก

ต้องใช้น้องสาวมาอ้างถึงจะสยบตาคนนี้ได้

“อย่าขยับ อย่าขยับเชียวนะ ฉันจะช่วยนายแก้มัด ถ้าแก้เชือกได้แล้วนายอาละวาด หรือทำร้ายฉัน ฉันจะไม่บอกว่าน้องสาวไปไหน”

เจอคำข่มขู่นี้เข้าไป จี้ยู่ถิงก็อยู่ในโอวาทจริง ๆ