บทที่ 328 เขาคือเชื้อกษัตริย์นอกสมรสหรือ？

จี้ยู่ถิงไม่สบอารมณ์ เอ่ยเสียงแยกเขี้ยวยิงฟัน“ลู่ฮั๋ว ผมไม่ชอบโดนขู่！”

“ฉันก็ไม่ได้คิดจะขู่นายเหมือนกัน แค่แลกเปลี่ยนกันเท่านั้น ถ้านายไม่อยากรู้เรื่องน้องสาวฉัน ฉันก็ส่งข้าวเช้าเข้ามา ส่วนนายก็ไม่ต้องกิน”

ใครใช้ให้น้องสาวคือชีวิตของจี้ยู่ถิงล่ะ? เมื่อลู่ฮั๋วได้แอบอ้างน้องสาวก็รู้สึกอารมณ์ดีมาก

เสียงอันน่าหลงใหลของเขาสูงขึ้น

“แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะไม่บอกเรื่องน้องสาวเด็ดขาด ถ้านายอยากรู้ก็ต้องเชื่อฟังฉัน ถ้านายกินได้ทุกอย่าง ฉันจะสั่งแทนนายให้”

จี้ยู่ถิงไม่ตอบ

ลู่ฮั๋วเลิกคิ้ว“นายไม่ปฏิเสธ ฉันก็ถือว่านายตกลง”

แสบแค่นี้！เขาเอาอยู่

“โตขนาดนี้แล้ว ฉันเคยดูแลน้องสาวคนเดียว นายก็พลอยได้ส่วนบุญไปด้วย”

เมื่อได้ยินเสียงประตูปิด จี้ยู่ถิงนอนขดตัว แม้แต่หัวก็หลบอยู่ใต้ผ้าห่ม เข้าสู่ห้วงความเศร้าโศกคนเดียว

……

ลู่ฮั่วเดินออกจากห้องคนไข้ก็ได้รับสายจากโจวเสี่ยวฉิง

ตอนรับสายเสียงทุ้มต่ำของเขากลายเป็นอ่อนนุ่มทันที“คิดถึงผมหรือ？วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอ？”

“อืม เมื่อคืนคุณไม่อยู่ ฉันนอนไม่หลับเลย ฉันอยากเจอหน้าคุณก่อนไปทำงาน”

น้ำเสียงโจวเสี่ยวฉิงหมองหม่น ถามด้วยความเป็นห่วงว่า“คุณเป็นยังไงบ้าง？ตอนนี้ฉันอยู่หน้าศูนย์วิจัยแล้ว แต่รปภ.ไม่ให้ฉันเข้าไป”

“ผมจะออกไปรับคุณเอง”

เท้ายาวของลู่ฮั่วเดินเร็วมาก เมื่อถึงหน้าประตู เขามองปราดเดียวก็เห็นโจวเสี่ยวฉิงแล้ว

โจวเสี่ยวฉิงใส่ชุดราตรีหางยาวสำหรับการถ่ายทำ ใส่ปลอกแขนกันหนาวสีขาว ประกอบกับใบหน้าสวยใสของเธอ แลดูงามพริ้งเพริศยิ่ง

ต่างจากเซิงเกอที่สวยในแบบฉบับจอมบงการอย่างสิ้นเชิง

“หนาว ๆ แบบนี้ ทำไมใส่น้อยจัง?” ลู่รีบถอดเสื้อกันหนาวแล้วคลุมไหล่เธอ จากนั้นก็ถูฝ่ามือเธอเพื่อเพิ่มความอุ่น

โจวเสี่ยวฉิงรู้สึกอบอุ่นใจ“คุณวางใจได้ ฉันไม่หนาว ท่านยู่ยังดีอยู่ใช่ไหม？เซิงเกอบอกว่าจะกลับมาวันไหน？”

“เขาเป็นหมาบ้าจอมเคี่ยวเข็ญ แต่ยังดี ตอนนี้ผมสยบเขาได้แล้ว แต่ช่วงนี้ผมจะกลับบ้านไม่ได้ คุณต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ น้องไม่ได้บอกว่าจะกลับวันไหน ถ้าผมมีเวลาจะกลับไปหาคุณที่บ้านนะ”

“ไม่เป็นไร ถ้าฉันคิดถึงคุณ ฉันก็จะมาหาคุณเอง ท่านยู่สำคัญกว่า คุณต้องช่วยเซิงเกอดูแลเขาดี ๆ นะ” เธอยิ้มอย่างละมุนละไม พลางจับหน้าลู่ฮั๋ว

ลู่ฮั๋วขมวดคิ้วอย่างหึงหวง“เอะอะก็จี้ยู่ถิง ทำไมคุณไม่แคร์ว่าผมจะสบายดีไหมเลย？”

วันนี้เขาโดนจี้ยู่ถิงทำร้าย แต่เสี่ยวฉิงก็ไม่ใส่ใจ เขารู้สึกปวดบริเวณไหล่มากขึ้นกว่าเดิม

“ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันรักคุณที่สุดแล้วค่ะ”

โจวเสี่ยวฉิงเอามือจับแก้มเขา พลางเขย่งเท้าจูบหน้าเขา

เมื่อนึกถึงเซิงเกอ เธอก็รู้สึกเศร้า“แต่รู้สึกว่าเวิงเกอกับท่านยู่น่าสงสารมาก ถ้าฉันเป็นเซิงเกอ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเสียใจขนาดไหน เธอเข้มแข็งมาก แต่แบบนี้ เธอก็ต้องแบกรับมากขึ้น ฉันสงสารเซิงเกอจริง ๆ”

ลู่ฮั๋วโอบเอวเธอแน่น“จะต้องดีขึ้นแน่นอน พวกเราจะแข็งแรงกันทุกคนแน่”

เธอพยักหน้า“ดังนั้นเซิงเกอไม่อยู่ ท่านยู่ต้องเสียใจมาก คุณเอาใจเขาหน่อยนะ อย่ารังแกเขาละ”

“เขาป่วย ผมไม่ถือสาหาความเขาหรอก” ลู่ฮั๋วยิ่งรู้สึกน้อยใจมากขึ้น

นี้มันงานหินในสามโลกเลย！

อีกอย่าง จี้ยู่ถิงต่างหากที่รังแกเขา！

แต่เขาไม่อยากให้โจวเสี่ยวฉิงกังวลใจ จึงไม่ได้บอกว่าตัวเองบาดเจ็บ

……

เวลาอันยาวนานสิบกว่าชั่วโมงผ่านไป เซิงเกอกับซื่อเหนียนเดินทางมาถึงสนามบินในที่สุด

จังหวัดจิงหย้า คือเมืองหลวงของประเทศUA อยู่ไกลจากประเทศฮั๋วมาก เวลาต่างกันสิบกว่าชั่วโมง

ตอนนี้ที่นี่คือกลางวัน ส่วนประเทศฮั๋วคือเวลากลางคืน

เมื่อเดินอยู่ในสนามบิน เธอยังไม่ทันโทรหาพี่ชาย หน้าประตูก็มีบอดี้การ์ดชุดดำรอรับแล้ว