บทที่ 330 หิมะตกทีไรมีอันต้องระลึกความหลังทุกเมื่อ

จี้ยู่ถิงไม่สนใจคำจ้ำจี้จ้ำไชของเขา พูดต่อไปว่า“หิมะถมพื้นหรือยัง？”

ความฉุนเฉียวของลู่ฮั๋วถูกหมางเมิน กลายเป็นว่าเพลิงโทสะไร้ที่ระบาย เขาจึงปรายตามองเกล็ดหิมะที่เริงระบำอยู่ในสวนดอกไม้

“หิมะพึ่งจะตกคืนนี้ บนพื้นยังมีไม่เยอะ แต่หิมะเกาะบนใบไม้ไม่น้อยแล้ว ขาวผุดผ่องมาก”

จี้ยู่ถิงตั้งใจฟังเงียบ ๆ พลางจินตนาการถึงภาพที่ได้ยิน ริมฝีปากบางอันซีดเซียวก็ยกยิ้ม“สวยไหม？”

ณ สวนดอกไม้ หลอดไฟสีเหลืองสลัวตามริมทางส่องแสงกระทบหิมะที่กำลังโปรยปรายกลางอากาศ นับว่าเป็นภาพที่สวยงามยิ่ง

ทว่าลู่ฮั๋วไม่มีอารมณ์ชื่นชมหิมะ เขารู้สึกง่วงนอน อยากไปนอนต่อท่าเดียว

ทางกลับกัน จี้ยู่ถิงคล้ายกับจะมีอารมณ์สุนทรีย์ยิ่ง ยื่นฝ่ามือออกไปรับเกล็ดหิมะ“หิมะตกที่ประเทศUAด้วยหรือเปล่า？เซิงเซิงจะดูหิมะเหมือนผมหรือเปล่า？”

ที่แท้ก็คิดถึงน้องสาวอยู่นี่เอง ลู่ฮั๋วทอดถอนหายใจด้วยความเห็นใจ ทว่าไม่ได้พูดอะไร

“พวกเรากำลังมองท้องฟ้าผืนเดียวกัน เธอจะรู้บ้างไหมหนอว่าผมกำลังคิดถึงเธออยู่？ผมคิดถึง...ผมคิดถึงเธอมากจริงๆ...”

เขาหนาวจนใกล้จะไม่มีเสียงแล้ว ไม่รู้ว่าเขาตากลมหนาวมาแล้วกี่ชั่วโมง

ทว่าเมื่อเอ่ยคำว่าคิดถึง ดวงตาว่างเปล่าของเขาก็คล้ายกับมีแสงสว่างจากหมู่ดาว

ลู่ฮั๋วเห็นแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจ เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า

“ถึงจะเป็นท้องฟ้าผืนเดียวกัน แต่ทางโน้นคือตอนกลางวัน ถ้าน้องรู้ว่านายออกมาทรมานร่างกายกลางดึก น้องต้องปวดใจแน่ สิ่งที่นายควรทำตอนนี้ก็คือ ดูแลสุขภาพร่างกายและให้ความร่วมมือในการรักษา จากนั้นก็รอน้องกลับมา”

“ฉันพยุงนายกลับห้องน่ะ? เดี๋ยวฉันจะต้มน้ำขิงให้ดื่ม ร่างกายจะได้อุ่นขึ้น ถ้าพรุ่งนี้นายเป็นหวัด เป็นไข้ ฉันกับพี่รองก็ต้องยุ่งหัวฟูอีกแน่ แล้วน้องสาวฉันก็จะกังวลใจด้วย”

จี้ยู่ถิงยังคงตั้งใจสัมผัสหิมะบนฝ่ามือ ถามต่อไปว่า“เช้าวันนี้คุณบอกผมว่า เธอจะไม่แต่งงานกับหนิงเฉิงซู่เพื่อแลกกับยา มันจริงใช่ไหม？”

……

อันที่จริงลู่ฮั๋วก็ไม่แน่ใจเช่นกัน ทว่าเพื่อปลอบใจเขา จึงต้องหลอกต่อไป

“แน่นอน น้องสาวฉันบอกว่า น้องมีวิธีได้ยาร้อยเปอร์เซ็นต์ อีกครึ่งเดือนน้องก็จะกลับมา และซื่อเหนียนเป็นยอดฝีมือของสำนักสอบสวนแห่งชาติมาหลายสิบปี มีเขาอยู่ทั้งคน นายน่าจะวางใจได้นะ”

ได้ยินลู่ฮั๋วพูดแบบนี้ จี้ยู่ถิงก็สบายใจขึ้นเยอะ

เมื่อมีซื่อเหนียนอยู่ ด้วยนิสัยของซื่อเหนียน ซื่อเหนียนต้องปกป้องเซิงเซิงสุดชีวิตแน่

เขาหวังว่าจะได้เห็นพวกเขาสองคนกลับมาอย่างปลอดภัย！

“ไปเถอะ กลับห้องกัน”

ลู่ฮั๋วจับพยุงแขนเขาเข้าห้องนอน จากนั้นก็ช่วยเปิดเครื่องฮีตเตอร์แล้วลงไปต้มน้ำขิง

ณ ชานเมืองของจังหวัดจิงหย้าในประเทศUA

ตอนเที่ยงแม่ครัวก็มาส่งอาหาร เพราะไม่ชินกับอาหารที่นี่ เซิงเกอจึงกินแก้ขัดไปแค่ไม่กี่คำ

หลังเที่ยง อุณหภูมิลดฮวบ จึงมีหิมะตกด้วยเช่นกัน

หิมะตกหนักมาก แค่ครึ่งชั่วโมงก็มีแต่หิมะปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เพราะอยู่นอกชานเมือง พื้นที่กว้างขวาง ภูเขาสูงตระหง่าน แลดูงดงามเป็นพิเศษ

เซิงเกอยืนมองหิมะขาวอย่างเหม่อลอยริมหน้าต่าง

ซื่อเหนียนเดินเข้าไปส่งเสื้อกันหนาวตัวหนาให้เธอ จากนั้นก็ช่วยเธอปิดหน้าต่างด้วย“ที่นี่หนาวกว่าบ้านเราอีกนะครับ คุณเซิงเกอใส่เสื้อหนาวหน่อยนะครับ”

เซิงเกอไม่ปฏิเสธ รับเสื้อกันหนาวมาใส่

เธอยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ ต้องรักษาสุขภาพให้ดี จะล้มป่วยไม่ได้เด็ดขาด

ซื่อเหนียนเห็นระหว่างคิ้วของเธอเศร้าสร้อย ถามเสียงเบาว่า“คุณเซิงเกอกำลังคิดถึงบอสอยู่เหรอครับ？”

เซิงเกอพยักหน้า สายตายังคงจ้องหิมะนอกหน้าต่างดุจเดิม“วิวสวยมาก ฉันอยากถ่ายรูปไปให้เขาดู แต่พึ่งนึกได้ว่าโดนริบมือถือไปแล้ว อีกอย่าง...ตอนนี้เขาก็มองไม่เห็นด้วย”