บทที่ 331 ท่านยู่ต่างหากที่ตระกูลลู่คอยทะนุถนอม

มือที่ถือแก้วชาร้อนของหนิงเฉิงซู่ชะงักค้าง ดวงตาหงส์สีฟ้าภายใต้ขนตายาวยากจะหยั่งถึงยิ่ง

เซิงเกอแสร้งเหมือนไม่เห็นเขาอารมณ์เสีย หยั่งเชิงต่อไปว่า

“คุณอยู่ประเทศฮั๋ว คุณได้เป็นถึงลูกชายคนที่สี่ของตระกูลหนิง แต่ที่นี่ คุณไม่ได้สำคัญอะไรเลย？ฉันจะเชื่อได้อย่างไรว่าคุณจะสามารถเอายาให้ฉันได้？”

หนิงเฉิงซู่ดื่มชาอย่างไม่รีบร้อน เมื่อวางแก้วชาลงแล้วจึงเอ่ยว่า“ใช่ ที่นี่ผมไม่มีฐานะอะไร แต่ผมมีแม่ที่เป็นองค์หญิงใหญ่”

เซิงเกอชะงัก คิดว่าเขาจะปิดบัง แต่ที่ไหนได้ เขายอมบอกความจริงโดยตรง

เขาพูดต่อไปว่า“คุณพึ่งมาถึง ยังไม่รู้เรื่องภายในประเทศUA แม่ของผมคือพี่สาวคนเดียวของราชาประเทศนี้ ฐานะสูงศักดิ์ ท่านไม่ได้เลี้ยงผมจนเติบใหญ่ จึงรู้สึกผิด เลยรับปากว่าจะสนองความต้องการของผมหนึ่งข้อ ดังนั้นการได้ยาชุดนั้นมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผมเลย”

เซิงเกอครุ่นคิดอย่างมีสติ“ดังนั้นสาเหตุที่แม่คุณไม่กลับไปแต่งงานกับพ่อคุณที่ประเทศฮั๋ว นั่นเป็นเพราะมีฐานะเป็นองค์หญิงใหญ่ ท่านจึงไปไม่ได้？”

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องปวดใจ หนิงเฉิงซู่ก็มีใบหน้าเคร่งขรึม“ไม่ใช่ เป็นเพราะตอนนั้นคุณแม่หมั้นกับคนอื่นแล้ว”

เซิงเกอเข้าใจทันควัน“ถ้าเป็นแบบนี้ แม่คุณก็น่าจะแต่งงานแล้ว และมีลูกกับผู้ชายคนนั้น ตอนนี้ท่านรับปากว่าจะให้คุณ แต่สามีคนปัจจุบันของท่านรู้แล้วจะยอมให้ง่าย ๆ หรือ？”

หนิงเฉิงซู่ทำหน้าบูดเบี้ยว“ที่ผมบอกชาติกำเนิดของตัวเองเพราะคุณจะแต่งงานกับผม แต่ถ้าคุณคิดจะถามลึกขนาดนั้น แล้วยังคิดจะยั่วยุให้แตกแยกอีก งั้นคุณไม่จำเป็นต้องคุยเรื่องนี้ต่อ”

แค่นี้ก็โกรธแล้วหรือ？

เซิงเกอเลิกคิ้ว

ดูเหมือนหนิงเฉิงซู่กับพ่อเลี้ยงจะมีความสัมพันธ์ไม่ดี ดังนั้นเธอก็ควรหาโอกาสจากด้านนี้

“คุณไม่อยากตอบก็ช่างเถอะ”

เธอเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาอย่างรวดเร็ว“ฉันยังไม่เคยเห็นพระราชวังที่นี่เลย อยู่ที่นี่ก็เบื่อ คุณสะดวกพาฉันเที่ยวชมตอนไหน？”

“อันนี้ไม่มีปัญหา”

หนิงเฉิงซู่รับปากอย่างเด็ดเดี่ยว“วันนี้คุณเดินทางมาเหนื่อย ๆ พักผ่อนแต่เช้าเถอะ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่พระราชวัง และถือโอกาสให้คุณพบหน้าแม่ของผมด้วย ท่านรู้ว่าพวกเราจะแต่งงานกัน ท่านเลยอยากเจอหน้าคุณนานแล้ว”

เอ่ยปากเป็นต้องพูดถึงเรื่องแต่งงาน เซิงเกอฟังแล้วก็รู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่ง เลยเอ่ยคำไล่แขกเสียเลย

“สายแล้ว ฉันคิดว่าคุณยังมีธุระ ไม่เชิญคุณร่วมทานข้าวเย็นแล้ว”

“ยังมีธุระจริง ๆ น้องเซิงนี่เข้าใจผมจัง”

หนิงเฉิงซู่ยิ้มอย่างหยอกล้อ หยิบเสื้อกันหนาวบนโซฟาขึ้นมา“งั้นก็ขออวยพรให้คุณหลับฝันดี พวกเราเจอกันพรุ่งนี้ อ่อ！เวลาอยู่ที่นี่คุณต้องเรียกผมว่าแลนซ์ ชาร์ลส์”

เซิงเกอไม่ตอบ และไม่ได้ลุกขึ้นไปส่งเขา

หนิงเฉิงซู่ก็ไม่หวังว่าเธอจะไปส่งเช่นกัน หมุนกายเดินไปยังประตู

เขาพึ่งเดินได้สองก้าวก็คล้ายกับฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เลยหยุดเดินพลันหันมามองเซิงเกออย่างสงสัย“ผมได้ยินเจมี่บอกว่าคุณพาบอดี้การ์ดมาด้วย ทำไมคุยกันตั้งนาน แต่ผมยังไม่เห็นหน้าบอดี้การ์ดเลย？”

“เขาออกนอกประเทศครั้งแรก ยังปรับร่างกายไม่ได้ วันนี้ทั้งอ้วกทั้งอาเจียน จึงรู้สึกเพลียมาก ตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่”

หนิงเฉิงซู่พยักหน้าอย่างใช้ความคิด

เซิงเกอริมน้ำชาให้ตัวเอง เมื่อเงยหน้ามองก็พบหนิงเฉิงซู่ยังอยู่

และไม่ได้ยืนที่เดิม เดินย้อนกลับมาอยู่ด้านหน้าเธอเสียด้วย

เซิงเกอรู้สึกประหลาดใจ“ยังอยากดื่มน้ำชาต่อหรือ？”

หนิงเฉิงซู่ยิ้ม โน้มตัวลงไปพร้อมกับชี้แก้มข้างซ้ายของตัวเอง“ก่อนออกไปอยากให้น้องเซิงสมนาคุณด้วยการหอมแก้มผมหน่อย”

แววตาเซิงเกอเย็นยะเยือกถึงขีดสุด เพลิงโทสะลุกโชนกลางใจ

เธอสาดน้ำชาใส่ใบหน้าเขาอย่างไม่อิดออด

“ตื่นหรือยัง？ถ้ายังไม่พอก็มีอีกกาหนึ่ง！หรือฉันไปต้มน้ำเดือดมาล้างหน้าคุณก็ยังได้”

หนิงเฉิงซู่ไม่โกรธ ทำหน้าระรื่นต่อไป“ชาที่น้องเซิงเคยดื่ม ดมแล้วหอมดีจัง！”

เซิงเกอได้ยินคำพูดหน้าไม่อายของเขาแล้วก็รู้สึกเหลืออด กำหมัดแนบแน่น“ไสหัวไป”

“ได้ ไปก็ไป”

หนิงเฉิงซู่หยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดคราบน้ำชา จากนั้นก็เดินอย่างไม่สะทกสะท้าน

“น้องเซิงเป็นสาวสวยจอมเหวี่ยงจริง ๆ ผมรู้สึกชอบมากขึ้นเรื่อย ๆ”