บทที่ 332 เหล่าพี่ชายรวมหัวกันรังแกท่านยู่

ตอนที่ลู่เชินถือไม้ปัดขนไก่เข้ามา ลู่โม่แค่เหลือบมองอาวุธร้ายกาจแค่ปราดเดียว ทว่าไม่ได้แสดงท่าที คล้ายกับสนับสนุนการกระทำนี้

ทว่าลู่ฮั๋วที่อยู่ข้างเตียงตกใจอย่างยิ่งยวด รีบลุกไปห้ามพี่ชายคนโต

“อย่านะพี่ใหญ่！ตีไม่ได้นะ！เขาเป็นไข้ คือช่วงที่ร่างกายอ่อนแอมาก ตอนนี้พี่กำลังโกรธ มือหนัก ถ้าตีจนตาย จะอธิบายกับน้องสาวยังไง?”

ไม่ว่าจะเวลาไหน เมื่อไหร่ เขาเอ่ยถึงเซิงเกอเมื่อไหร่ ก็จะเห็นผลเมื่อนั้น

ลู่เชินกลับมามีสติมากขึ้น

ทว่าเขายังไม่วางไม้ปัดขนไก่ลง ทันใดนั้นจี้ยู่ถิงก็เอ่ยปากพูดอีกครั้ง

“ความแค้นเคืองระหว่างเรา แค่อัดผมมันจะมีประโยชน์อะไร แน่จริงก็ฆ่าผมเลยสิ”

ท้าทายอีกแล้ว！

เพลิงโกรธในใจลู่เชินลุกโชนอย่างรุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ

“ได้ กูจะสงเคราะห์ให้ วันนี้ถ้ากูไม่ตีมึงตาย กูก็ไม่แซ่ลู่แล้ว”

“พี่ใหญ่ อย่า！ใจเย็นๆ！เขาคือผู้ป่วย พี่ถือเสียว่าเขาเป็นไข้จนสมองเลอะเลือน อย่าถือสาเขาเลย”

ลู่ฮั๋วห้ามปรามสุดชีวิต หันไปทำตาขวางใส่จี้ยู่ถิงที่ไม่ได้ดั่งใจ“นายหุบปากแล้วจะตายหรือไง！กวนตีนจนฉันก็อยากตีด้วยเลย”

จี้ยู่ถิงไม่เอ่ยคำใด ๆ

เขากับลู่เชินคือคู่แข่งด้านตำแหน่ง

อีกอย่างก่อนหน้านี้ลู่เชินยังเคงส่งคงไปลอบสังหารเขาหนึ่งครั้ง ส่งผลให้เขาบาดเจ็บสาหัสและกลับบ้านดึก และเมื่อเขากลับไปถึง เซิงเกอก็กว้านซื่อหุ้นในเฟิงซื่อกรุ๊ปหมด

ถ้าไม่มีเซิงเกออยู่กึ่งกลาง ถ้าไม่ใช่เขาไม่อยากทำให้เซิงเกอลำบากใจ ไม่งั้น เขาก็คงต่อสู้ด้วยฝีมือกับลู่เชินแล้ว

ตอนนี้เขาไม่สบาย ลู่เชินจึงมาแดกดัน เพราะเซิงเกอไม่อยู่ เขาจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจลู่เชิน

ความขัดแย้งภายในห้องจบสิ้นด้วยการห้ามปรามของลู่ฮั๋ว ลู่เชินไม่ได้เอาไม้ปัดขนไก่ฟาดใส่จี้ยู่ถิง แค่ลงมือบนเตียงหลายครั้งเท่านั้น

เสียงแหวกลมอันน่าสะพรึงกลัวดังขึ้นไม่ขาดสาย ขนไก่ก็หลุดแล้วบินไปทั่วห้อง

ท่าทางน่ากลัวสุดแสน ทว่าสิ่งที่น่าทึ่งก็คือ ไม่ได้ตีใส่คน

จี้ยู่ถิงกำหมัดแล้วปัดปากที่ไอไม่หยุด สีหน้าซีดขาวไร้ความหวาดกลัว พลางรออีกฝ่ายลงมือแบบไม่ขยับเขยื้อน

ลู่เชินไม่ได้ตีเขา และรู้ว่ารังแกคนป่วยไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิใจอะไร

เมื่อความโกรธไร้ที่ระบาย เขาจึงยกไม้ปัดขนไก่ฟาดใส่แขนของลู่ฮั๋ว

เมื่อเกิดเสียงดัง เพี๊ยะ! ลู่อั๋วรีบเอามือนวดแขนด้วยความมึนงง

“อ๊าก！เจ็บ！พี่เล็งให้แม่นหน่อย พี่ตีใส่ผมแล้ว”

“ฉันจะตีนายนี่แหล่ะ！แค่ดูแลเขาไม่กี่วันก็เข้าข้างเขาแล้ว นายอยากปกป้องเขาดีนัก งั้นก็เจ็บแทนเขาแล้วกัน”

หัวของลู่ฮั๋วมีแต่เครื่องหมายคำถาม

เขาน่าสงสารเกินไปแล้ว？？？

แต่เขาเคยโดนพี่ชายตีตั้งแต่เด็กยังโต มันน่ากลัวมาก เขาไม่กล้าหลบเลย ทำได้เพียงยกแขนบังหัวเท่านั้น

เมื่อได้ยินลู่เชินจะตีลู่ฮั๋ว จี้ยู่ถิงก็มัวแต่ไอเฉย ๆ ไม่ได้แล้ว เขาพยุงร่างกายอันอ่อนแรงขึ้น หวังจะเข้าขัดขวาง

ครั้งนี้ลู่เชินไม่ทันลงมือก็โดนลู่โม่คว้าไว้แล้ว

“อย่าตีเลย คนอื่นเห็นแล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”

ลู่โม่เอ่ยเสียงเย็นเยียบ ส่งเสียงฮึดฮัดหนึ่งเสียง พูดต่อไปว่า“ถ้าอยากจัดการจี้ยู่ถิงมันจะไปยากอะไร ผมมียาที่ทำให้เจ็บเจียนตาย แบบไม่มีแรงทำอะไรเลย แต่มันไม่ได้ทำร้ายร่างกายนะ ลองดูไหม？”

จี้ยู่ถิงพึ่งลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินประโยคนี้ของลู่โม่ แม้ใบหน้าเขาจะไม่แสดงออก ทว่าความจริงแล้วเขารู้สึกเสียวสันหลังมาก

เพราะไม่มีแรงมากนัก เขาจึงล้มตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแอ

ลู่เชินปล่อยมือข้างที่ถือไม้ปัดขนไก่ ไม่เห็นจี้ยู่ถิงท้าทายอีก เพลิงโทสะของเขาก็ลดระดับลงไม่น้อย

เขาแนะนำลู่โม่ รู้สึกเห็นดีเห็นงามด้วย“วิธีนี้ไม่เลว！หมาบ้ามันชอบท้าทาย ยังคิดจะอวดเบ่งอีก สมควรสั่งสอนสักตั้ง！”