บทที่ 334 ซื่อเหนียนชมปราสาทใหญ่ด้วยใบหน้าอัปลักษณ์

เซิงเกอชะงัก

เธอไม่ได้เข้าพบแม่สามีสักหน่อย ทำไมเธอต้องแต่งตัวเลิศหรูด้วย？

แต่ไม่อยากพูดอะไรมากกับหนิงเฉิงซู่ เธอจึงพูดอ้อม ๆ ว่า“ฉันไม่ได้เอาเสื้อมามากนัก ชุดนี้ดูดีสุดแล้ว”

ได้ยินเธออธิบายแบบนี้ แววตาเศร้าหมองของหนิงเฉิงซู่ก็ดีขึ้น เปลี่ยนมากลุ้มใจแทน

“ขอโทษ ผมมองข้ามเรื่องนี้ไป ผมควรเตรียมชุดราตรีให้คุณ น้องเซิงอย่าโกรธผมนะ ต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีก”

เซิงเกอละสายตา“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ”

“พวกเราเข้าไปกันเถอะ ผมจะพาคุณเดินเที่ยวรอบ ๆ เอง ผมจะให้คนส่งชุดมาให้ตอนเที่ยง แล้วพวกเราก็ไปกินข้าวเที่ยงกับคุณแม่ด้วยกัน”

หนิงเฉิงซู่ยิ้ม มองใบหน้าเธอด้วยความหลงใหล เข้าไปจูงมือเธอ

เขาไม่ทันได้จับ เซิงเกอก็ขมวดคิ้ว สะบัดมือไปด้านหลังด้วยจิตใต้สำนึก

ท่าทางแบบนี้คล้ายกับกระตุ้นประสาทอ่อนไหวของหนิงเฉิงซู่

เขาก้าวเข้าไปด้านหน้า จากนั้นก็บีบคางเซิงเกอขึ้น

“พวกเราใกล้จะแต่งงานกันแล้ว คุณปฏิเสธผมขนาดนี้เชียวหรือ? จี้ยู่ถิงอุ้มคุณแล้วจูบกลางสาธารณะได้ ผมกลับผม แค่จูงมือก็ไม่ได้เลยหรือ?”

“ยังไม่ได้แต่งงานกันซะหน่อย พวกเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณมีสิทธิ์อะไรมาจูงมือฉัน” เซิงเกอจ้องเขาแบบไม่ยอมประนีประนอม

ซื่อเหนียนที่พึ่งลงจากรถเห็นภาพนี้ก็รีบวิ่งรุดเข้ามา จากนั้นก็คว้าข้อมือของอีกฝ่าย“ปล่อยนะ！อย่าทำให้คุณหนูผมบาดเจ็บ！”

หนิงเฉิงซู่จึงปล่อยมือที่บีบคางเซิงเกอออก ทว่าข้อมือของเขาถูกซื่อเหนียนจับไว้แน่น เขาดิ้นสองครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ

“นายก็คือบอดี้การ์ดที่น้องเซิงพามา?”

ก่อนออกจากบ้านวันนี้ ซื่อเหนียนได้ทำการแปลงโฉมตัวเอง เติมปานสีแดงที่แก้มซ้าย หางตาขวายังมีไฝสีดำเม็ดใหญ่ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยสิว ยังแต่งจมูกให้โด่งขึ้นด้วย

หน้าตาอัปลักษณ์เล็กน้อย หนิงเฉิงซู่จำไม่ได้

ซื่อเหนียนถูกเขาพิศพินิจ ทว่าไม่ได้เลิกลั่ก“ใช่ครับคุณแลนซ์ผมคือลู่ฉือซือ บอดี้การ์ดของคุณหนูครับ”

หนิงเฉิงซู่มองปราดเดียวก็ทนมองใบหน้าขี้เหร่ของซื่อเหนียนไม่ได้แล้ว

เขาจ้องเซิงเกออย่างสงสัย“ปกติน้องเซิงจะหาบอดี้การ์ดหน้าตาดี ทำไมตอนนี้ถึงเปลี่ยนรสนิยมแล้วล่ะ หน้าตาขี้เหร่มาก”

เซิงเกอมองซื่อเหนียนปราดหนึ่ง หน้าตาขี้เหร่เกินไปจริง ๆ

“ที่จริงเขาก็ไม่ได้ขี้เหร่หรอก สิวบนหน้าพึ่งขึ้นช่วงนี้เอง คงเป็นเพราะไม่ชินกับน้ำที่นี่ ถึงแม้หน้าตาจะธรรมดา แต่หุ่นก็ใช้ได้ ฝีมือก็ดียอด คุณอย่าได้ดูถูกเขาเชียวนะ”

หนิงเฉิงซู่ข้ามเรื่องใบหน้าของซื่อเหนียน พลางกวาดสายตามองจากลำคอจรดปลายเท้า ก่อนจะเอ่ยเสียงหึงหวง

“หุ่นยังพอใช้ได้ แต่ผู้ชายหุ่นดี ๆ มีถมไป อีกอย่างคุณยังไม่เคยเห็นเขาถอดเสื้อ เขาอาจจะไม่มีกล้ามเนื้อก็ได้”

ซื่อเหนียนโดนวิจารณ์ถึงรูปลักษณ์ พลางก้มหน้าด้วยความประหม่า

เขาแอบลูบหน้าท้องของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ

โชคดีที่บอสของเขาไม่อยู่ ถ้าบอสรู้ว่าคุณเซิงเกอชมว่าเขาหุ่นดี คงจะหึงตายแน่ จากนั้นก็จะส่งเขาไปทำงานไกล ๆ ไปขุดเหมืองอะไรพวกนั้น แบบไม่ให้คุณเซิงเกอเห็นเขาอีกเลย

เซิงเกอเห็นหนิงเฉิงซู่สนใจแต่ซื่อเหนียน จึงเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา“เอาแต่ยืนอย่างเดียวมันเหนื่อย ไป”

ไม่รอให้หนิงเฉิงซู่ตอบ เธอก็เดินนำหน้าไปก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้หนิงเฉิงซู่จับมือเธออีก

ซื่อเหนียนรีบเดินตาม

ปราสาทหลังนี้สร้างสไตล์ยุโรป ใช้โทนสีขาวกับสีทองเป็นหลัก แนวเคร่งขรึมและเงียบงันเผยความสูงศักดิ์ กำแพงสร้างจากแผ่นกระเบื้อง ต่างจากงานก่อสร้างแนวจีน

หนิงเฉิงซู่เดินเคียงไหล่เซิงเกอ เดินพาเธอชมไปพลาง เล่าเรื่องไปพลาง

“ผมมีป้ายอภิสิทธิ์จากคุณแม่ นอกจากห้องบรรทมและห้องอักษรและหาทรงงานของราชาแล้ว ที่อื่นก็เข้าได้ตามใจชอบ”