บทที่ 335 คุณไม่เหมือนท่านยู่ คุณเห็นแก่ตัวเกินไป

ระหว่างที่เดินมายังวังอาร์ซี หนิงเฉิงซู่ก็สั่งการทุกอย่างเรียบร้อย

ภายในบ้านมีเก้าอี้ตัวยาวคลุมด้วยขนจิ้งจอกสีขาวนวล มีผลไม้และอาหารว่างบนโต๊ะ แล้วยังมีน้ำชารสน้ำผึ้งอีกด้วย

ด้านข้างมีราวแขวนเสื้อสามแถว ซึ่งบนราวแขวนเสื้อมีชุดราตรีอันประณีตหลากแบบหลายสไตล์ บนพรมปูพื้นก็มีรองเท้าส้นสูงสองแถว

ช่างแต่งหน้าและช่างแต่งตัวก็มารอนานแล้ว

เห็นหนิงเฉิงซู่พาเซิงเกอเข้ามา ช่างทั้งสองคนก็คำนับตามขนบธรรมเนียนของพระราชวัง

เซิงเกอไม่ค่อยชอบใจเท่าใดนัก“ฉันไม่ชอบให้คนอื่นแต่งหน้า”

หนิงเฉิงซู่โบกมือให้พวกเขาสองคน“ถอยไปได้”

“น้องเซิง อันนี้คือขนมขึ้นชื่อของประเทศUA อร่อยมากนะ ผมสั่งให้ทำขึ้นมาใหม่ ๆ คุณลองชิมดูสิ?” เขาเดินไปหน้าโต๊ะ จากนั้นก็หยิบขนมบนจานให้เซิงเกออย่างกระตือรือร้น

เซิงเกอช้อนตามองปราดหนึ่ง ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เธอไม่อยากอาหาร ทั้งยังรู้สึกคลื่นไส้อีกด้วย

“ช่วงนี้ฉันไม่ชอบกินของหวาน คุณกินเลย”

เธอเดินไปยังชุดราตรี จากนั้นก็เริ่มทำการเลือกสรร

หนิงเฉิงซู่วางขนมลง เดินไปช่วยเธอเลือกด้วย

เขาหยิบชุดราตรีสีฟ้าที่เป็นชุดยอดฮิตในช่วงฤดูหนาวกับฤดูใบไม้ผลิขึ้นมา“เอาชุดนี้นะ สีฟ้าแลดูอ่อนโยน ชุดนี้เป็นชุดแขนยาว เอาเสื้อคลุมสีขาวมาทับก็คงไม่หนาวแล้ว”

ประเด็นสำคัญคือ ชุดนี้เข้ากับเสื้อสูทสีฟ้าของเขามาก คล้ายกับเป็นเสื้อคู่อย่างไรอย่างนั้น

เขาไม่เคยใส่เสื้อคู่กับเซิงเกอมาก่อน

ดวงตาหงส์ของเขาสะท้อนแสงแห่งความวาดหวังรอคอย ตื่นเต้นเป็นพิเศษ

เห็นเซิงเกอไม่รับ เขาก็ยื่นไปใกล้เซิงเกอมากขึ้น“น้องเซิงเด็กดีใส่ชุดนี้นะ”

เซิงเกอไม่พูดไม่จา หางตาเหลือบเห็นว่า หนิงเฉิงซู่เลือกชุดสีเดียวกับเขาให้เธอ

เธอไม่พิจารณาเลือกชุดนี้อย่างแน่นอน เธอหันไปหยิบชุดจากอีกราวหนึ่ง จากนั้นก็ลุ่มเลือกกระโปรงยาวสีแดงเข้มขึ้นมา “ไม่เอาตัวนี้ ฉันยิ่งตัวนี้มากกว่า ฉันไปเปลี่ยนที่ห้องข้าง ๆ นะ”

ใบหน้าหนิงเฉิงซู่มืดครึ้มทันที จับข้อมือเธอแล้วดึงเธอกลับมา พลางพูดเสียงเน้นย้ำว่า“ผมบอกว่าชุดนี้！”

“ปล่อย！”

เซิงเกอรู้สึกหงุดหงิด“หนิงเฉิงซู่ คุณรู้จักฉันดี ฉันไม่ชอบให้ใครมาคุม！”

แววตาแข็งกร้าวของเขาอ่อนลงในชั่วพริบตา น้ำเสียงก็อ่อนลงหลายส่วน

“น้องเซิงรู้ไหมว่า ผมดีใจมากที่คุณมาประเทศUA ตอนนี้ก็เหมือนพวกเราสองคนท่องโลกสองต่อสอง ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ผมจะตามใจคุณทุกอย่าง”

“ผมไม่ตั้งเงื่อนไขบังคับคุณ แต่ครั้งนี้คุณตามใจผมหน่อยได้ไหม ใส่ชุดที่ผมเลือก”

ใบหน้าเย็นเยียบของเซิงเกอสบตากับเขา“แต่ฉันไม่ชอบ！”

ถ้อยคำกระชับและเจือความเหินห่าง คล้ายกับแทงทะลุหัวใจเขา

“คุณไม่ชอบชุดหรือไม่ชอบผมกันแน่? ถ้าคนที่ยืนตรงนี้คือจี้ยู่ถิง คนที่ถือชุดนี้คือจี้ยู่ถิง แล้วคุณจะยังปฏิเสธอีกไหม?”

เขารู้สึกเดือดดาลสุดแสน ดวงตาหงส์หรี่ขึ้น เผยแสงดุร้ายขึ้นมา

จับข้อมือเซิงเกอแรง ๆ จากนั้นก็โยนตัวเธอไปบนเก้าอี้ตัวยาว ก่อนจะโน้มตัวกดทับร่างเธอ

“อย่าขยับนะ！ถ้าคุณเข้าใกล้มาอีก ฉันจะเอาคุณตายแน่”

เสี้ยววินาทีที่เขาจะคร่อมตัวเซิงเกอ เธอรีบเอาเข็มเงินจากแหวนออกมาโดยเร็วไว จากนั้นก็แทงใส่คอของเขา

หนิงเฉิงซู่หัวเราะ หัวเราะจนหยาดน้ำตาไหลพราก

สองมือเขาจับหัวเก้าอี้ เพราะเข็มเงินเล่มนี้ เขากับเซิงเกอยังคงมีระยะห่างเว้นว่าง ไม่อาจก้าวเข้าไปได้อีก

“ถ้าเป็นจี้ยู่ถิง คุณจะทำร้ายเขาลงไหม?”

น้ำเสียงของเขาเศร้าหมองเล็กน้อย เสียงหัวเราะแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ

“ถ้าผมจะเข้าไป คุณจะฆ่าผมจริง ๆ ใช่ไหม? ถ้าวันนี้ผมตาย คุณก็ออกจากวังแห่งนี้ไม่ได้ แล้วจี้ยู่ถิงก็ต้องตายด้วย พวกเราจะตายด้วยกันสามคนใช่ไหม คุณกล้าไหม?”

เซิงเกอไม่พูดจา