บทที่ 336 คำว่าชอบ พูดไปเรื่อยไม่ได้

เธอกำลังยืนอยู่ที่ประตูครุ่นคิดหาวิธีแก้ปัญหา จู่ๆหนิงเฉิงซู่ก็วิ่งแจ้นออกมาจากพระราชวัง

เมื่อเห็นเซิงเกอยังไม่ไป ใบหน้าของเขาก็ปรากฏความดีอกดีใจ เดินเข้ามาหาโดยไม่พูดอะไรสักคำ แล้วกุมไปที่ข้อมือเธอแน่น

“นี่นายทำอะไร？”

เซิงเกอมองไปที่มือตัวเอง มึนงงไปชั่วขณะ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นดวงตาสีฟ้าที่กำลังมีน้ำตาคลอหน่วยของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นหนิงเฉิงซู่เศร้าเสียใจแบบนี้

ในตอนที่ดวงตาเรียวคู่นั้นมีน้ำตาร่วงหล่น มันสุกใสและจริงใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แตกต่างกับในช่วงเวลาปรกติราวกับเป็นคนละคน

ไม่สนใจว่าจะยังมีซื่อเหนียนอยู่ หนิงเฉิงซู่อ้อนวอนขอร้องเธออย่างสะอื้นไห้

“น้องเซิง ที่เธอพูดเมื่อกี้ ฉันจะเอากลับไปคิดทบทวนให้ดี ฉันจะเปลี่ยนแปลงมันทุกอย่าง！เธอให้โอกาสจี้ยู่ถิงได้ ก็ให้โอกาสกับฉันสักครั้งได้ไหม？”

เซิงเกอจ้องมองเขา ไม่พูดอะไร

แววตาหนิงเฉิงซู่จริงจัง “ฉันจะทำให้เธอเห็น ว่าฉันคือผู้ชายที่รักเธอมากที่สุดในโลกนี้ ！ไหนๆเราก็มากันแล้ว แม่ยังรอเราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกัน อย่าเพิ่งไปเลยนะ ？”

เซิงเกอเหลือบมองไปยังซื่อเหนียนที่อยู่ข้างๆ

คิดถึงเรื่องของดยุคกายเธอก็อ่อนเสียงลง “แต่ว่า แผลที่หน้าของนาย……”

หนิงเฉิงซู่สัมผัสไปที่ใบหน้า ยิ้มอย่างไม่ได้สนใจ“ เดี๋ยวเอาน้ำแข็งประคบสักหน่อยก็พอ หากยังมีรอยแผล น้องเซิงก็เอาแป้งมากลบมันให้หน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ”

“ก็ได้”

เซิงเกอแอบโล่งใจ ไม่คิดว่าจะตบตาไปได้ง่ายๆแบบนี้“แต่ฉันไม่ชอบชุดราตรีสีฟ้าครามนั่น หากนายยังจะบังคับให้ฉันใส่ชุดนั้น ฉันก็จะไปอยู่ดี ”

ไม่ใส่ชุดที่มีสีเดียวกันราวกับเป็นคู่รักของเขา นี่คือขีดความอดทน

หนิงเฉิงซู่ยอมแพ้“ก็ได้ ขอแค่เธอไม่ไป ฉันจะไม่บังคับเธออีก เธอทำในสิ่งที่เธอต้องการเถอะ”

เซิงเกอพยักหน้า

ทั้งสองกลับเข้าไปในวังอาร์ซีอีกครั้ง ซื่อเหนียนกับเจมี่เดินตามอย่างเงียบๆ

ประเทศฮั๋ว

สำนักงานสอบสวนแห่งชาติ ห้องทำงานของหนิงเฉิงเอิน

หนิงเฉิงเอินนั่งอยู่ที่โต๊ะ ดวงตาหรี่ลงอย่างเย็นชา ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้ควันบุหรี่ที่ลอยละล่อง

หลังจากที่ฟังรายงานจากลูกน้องจบ มือที่ถือซิการ์อยู่ก็แน่นิ่ง คว้าที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วปาใส่ลูกน้องโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

“ไอ้ขยะ！”

ลูกน้องก้มหน้าลง อดทนกับความเจ็บปวด ถูกเขาตวาดจนร่างกายสั่นเทิ้ม ไม่กล้าพูดอะไร

“ลู่เชินไปอยู่ที่บ้านของจี้ยู่ถิงได้ยังไง? แม้แต่ลูกน้องสายตรงของจี้ยู่ถิง ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเลย เรื่องนี้ต้องมีอะไรแน่！ไปสืบมา เช็กมาให้ได้ว่าทางจี้ยู่ถิงเกิดอะไรขึ้น！”

“แต่ว่า……ระยะนี้คนของเราก็เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่ประตูหน้าบ้านตระกูลจี้ และยังได้ติดต่อท่านรองจี้ให้คนคอยสอดส่องคฤหาสน์ของท่านยู่ ดูเหมือนว่าช่วงนี้คุณชายตระกูลลู่ต่างก็อยู่กันที่นั่น เราหาโอกาสไม่ได้เลยครับ”ลูกน้องตอบกลับตัวสั่นเสียงสั่น

ทันทีที่เขาพูดจบ ก็เจอเข้ากับถ้วยน้ำชาที่บินลอยมาเป็นการเตือนจากหนิงเฉิงเอิน

“จับตาดูเอาไว้ ！ยังไงก็ต้องมีช่วงจังหวะที่ลู่เชินไม่อยู่บ้างล่ะ หากไม่ได้จริงๆก็บุกเข้าไป！ต้องได้เห็นสภาพอาการป่วยของจี้ยู่ถิงเองกับตา！”

“ครับได้ครับ ”

รอลูกน้องออกไปแล้ว หนิงเฉิงเอินทำท่าเหมือนคิดอะไรแล้วลูบไปยังโต๊ะตัวเอง ที่มีป้ายรองผู้อำนวยการวางอยู่

ไม่นานก่อนหน้า เขาช่วยหนิงเฉิงซู่มาจากเงื้อมมือของจี้ยู่ถิง แล้วได้รู้อาการป่วยของจี้ยู่ถิงจากหนิงเฉิงซู่ S404ไวรัสชีวเคมีเข้าสู่ร่างกายในระยะสุดท้าย จะมีภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงอย่างที่สุด

ครั้งนี้ เขาหวังให้จี้ยู่ถิงรักษาไม่หายทุพพลภาพไปตลอดชีวิต！

“ท่านยู่ ตำแหน่งหัวหน้านี้ท่านเป็นมานานหลายปีแล้ว สมควรเปลี่ยนให้คนอื่นได้แล้ว”

เขาพูดอย่างเย็นเยือก รูม่านตาสีอำพัน มีประกายความทะเยอทะยานอย่างไม่ปิดบัง

……

องค์หญิงใหญ่แลนเครี่ หญิงสาวที่สูงศักดิ์ที่สุดในUA

ในตอนเที่ยง เซิงเกอกับหนิงเฉิงซู่สวมใส่เสื้อผ้าที่สวยหรูเดินทางไปยังพระราชวังขององค์หญิงใหญ่

！