บทที่ 340 บังคับท่านยู่ให้มอบอำนาจทั้งหมด

ซื่อเหนียนถูกดวงตาสุกใสที่เหี้ยมเกรียมนั้นของเธอดึงดูด ถามอย่างงุนงง“ คุณหมายความว่า？”

เซิงเกอยกยิ้มจนตาหยี“งานเลี้ยงอีกไม่กี่วันที่พระราชวังต้องเป็นอะไรที่สนุกแน่ ！”

ในวันนั้น เธอไม่เพียงจะให้กาย ฮาโรลด์ตอบตกลงร่วมมือกับเธอ ยังจะเซอร์ไพรส์หนิงเฉิงซู่ ในเรื่องที่เธออาจจะท้องด้วย ！

ซื่อเหนียนมองดูใบหน้าอันเรียวเล็กที่งดงามของเธอ ภายในใจมีความรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

ที่ประเทศฮั๋ว

ในคืนนี้ รังรักยู่เซิงถูกกำหนดให้เป็นค่ำคืนที่ไม่อาจจะหลับตานอนได้

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ลู่ฮั๋วที่มีใต้ตาช้ำเล็กน้อย มือเท้าคางอย่างคอตก กินอาหารเช้าในชามด้วยใบหน้าหมองเศร้า

ลู่โม่เดินลงมาจากชั้นบน

ลู่ฮั๋วมองไปยังพี่รองของตัวเองในทันที

เขายังคงมีท่าทีที่เฉยชาเหมือนอย่างที่เป็น ไม่เหมือนคนที่อดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืนเลย

“พี่รอง ฉันล่ะอิจฉาพี่จริงๆ ไม่เอาเรื่องอะไรมาใส่ใจ มีชีวิตอยู่แบบคนที่ไม่คิดอะไร ”

ลู่โม่ไม่ตอบ เดินไปยังที่นั่งของตัวเองที่มีอาหารเช้าวางอยู่ กินอาหารเช้าโดยไม่พูดอะไรสักคำ

หลังจากที่คนทั้งสองกินเสร็จ ลู่ฮั๋วก็นำอาหารเช้าที่เตรียมไว้สำหรับจี้ยู่ถิงขึ้นไปที่ชั้นบน ในตอนที่เดินขึ้นบันได ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากตรงประตูด้านหน้าของสวน

“มาเร็วกันจัง ? เวลาอาหารเช้าที่เงียบสงบ จะไม่ให้มันมีเลยหรือไง ！”

ขาที่ก้าวเดินของลู่ฮั๋วหยุดลง ตั้งใจจะออกไปดูสักหน่อย ลู่โม่ห้ามเขาไว้ “ ฉันไปเอง นายเอาอาหารขึ้นไป”

“ได้”

ลู่ฮั๋วเปิดประตูห้องนอนใหญ่ออก จี้ยู่ถิงตื่นแล้ว แต่งกายเรียบร้อย ยืนเหยียดตัวหลังตรงอยู่ที่หน้าต่าง มีผ้าม่านกางกั้น ฟังการเคลื่อนไหวที่ด้านนอก

“พี่รองไปรับหน้าให้แล้ว นายไม่ต้องสนใจ กินอาหารเช้าเสร็จแล้วค่อยว่ากัน ”

จี้ยู่ถิงไม่ได้พูดอะไร และไม่ขยับเคลื่อนไหว ลู่ฮั๋วจับไปที่แขนของเขา แล้วพาเขามานั่งลงที่เก้าอี้

ที่ด้านล่าง ตรงหน้าประตู

คนที่มามีกันหลายคน

ตอนที่ลู่โม่ออกมา กวาดตามองสำรวจผ่านๆ

จี้หย่งกับจี้ซิงฮุยเป็นแกนนำ พาบอดี้การ์ดมาด้วยจำนวนหนึ่งรวมไปถึงกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิของจี้ซื่อกรุ๊ปอีกหลายคน

แม้แต่หนิงเฉิงเอินก็ยังพาลูกน้องอีกสี่ถึงห้าคนจากสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ มาด้วยตัวเอง

ช่างเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่เสียจริง

เมื่อเห็นลู่โม่ออกมา หนิงเฉิงเอินก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า“คุณชายโม่ คุณเองก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ ? ท่านยู่ไม่ได้ไปที่สำนักงานสอบสวนแห่งชาตินานแล้ว หรือจะป่วยอย่างนั้นเหรอ？”

ลู่โม่เกลียดพฤติกรรมที่เสแสร้งแบบนี้ที่สุด และขี้เกียจที่จะแกล้งทำเป็นสุภาพ“อย่าพูดไร้สาระ มันขัดหูขัดตา มีอะไรก็พูดตรงๆ 。”

หนิงเฉิงเอินตะลึงเล็กน้อย หัวเราะกลบเกลื่อนอาการเสียหน้า“คุณชายโม่เป็นเหมือนกับข่าวลือที่ได้ยินมาเลย ไม่ต่างกันสักนิด ”

ลู่โม่ยืนมือล้วงกระเป๋า ฟังเขาพร่ำพูดไร้สาระด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

บรรยากาศค่อนข้างเกร็ง จี้หย่งเป็นฝ่ายพูดขึ้นเอง“ หลานชาย วันนี้ฉันมาหายู่ถิง มีเรื่องใหญ่ภายในตระกูลรบกวนหลานชายหลีกทางด้วย ”

ลู่โม่พูดอย่างรวบรัดตัดความ“ไม่ได้ครับ จี้ยู่ถิงเป็นหวัด ไม่รับแขก”

จี้ซิงฮุยที่อยู่ด้านหลังจี้หย่งจ้องมองตาเขม็ง“ตั้งหลายวันแล้ว หาคำพูดใหม่ๆมาอ้างบ้างเถอะครับ ? มีคุณอยู่ทั้งคน แค่อาการหวัดของเขาก็รักษาไม่หายเลยเหรอ นี่มันหยามเกียรติลู่โม่มากไปไหม？”

ลู่โม่ไม่ได้สะทกสะท้านกับการยั่วยุของเขา น้ำเสียงเฉยชา“ เขาเป็นหวัดจากการติดเชื้อไวรัส พวกคุณมีอะไร บอกผ่านผม ผมจะไปบอกกับเขาเอง”

หวัดจากการติดเชื้อไวรัส ?

จี้หย่งพ่อลูกหันมองหน้ากันแวบหนึ่ง ราวกับไม่เชื่อ

จี้ซิงฮุยไม่อยากจะฟังคำอ้างของลู่โม่ต่อ พูดจุดประสงค์ในการมาออกไปตรงๆ