บทที่ 341 ศีรษะของท่านยู่เหมือนไข่พะโล้

เพราะในที่สุดจี้ยู่ถิงก็ปรากฏตัว ที่หน้าประตูก็จึงตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ

จี้ยู่ถิงยืนมือล้วงกระเป๋าอย่างเกียจคร้าน พูดต่อ“อำนาจปกครองของตระกูลจี้ ผู้กำกับการของสำนักงานสอบสวนแห่งชาติ ตำแหน่งประธานกรรมการบริหารของจี้ซื่อกรุ๊ป พวกคุณอยากได้ ไม่มีปัญหา อีกห้าวัน ผมจะเรียกประชุม แล้วชี้แจงกับทุกๆคน”

“จริงเหรอ？”

จี้ซิงฮุยรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก

แต่ด้วยนิสัยที่เขี้ยวลากดินของจี้ยู่ถิง จะยอมส่งมอบอำนาจทุกอย่างคืนให้ได้ยังไง

จี้ซิงฮุยไม่เชื่อในคำพูดของเขา“พี่ใหญ่ กลางวันแสกๆแบบนี้ใส่แว่นกันแดดทำไมครับ ? แน่จริงก็ให้ทุกคนเห็นดวงตาของพี่สิ！นอกจากนี้ อีกห้าวันถึงจะมีคำชี้แจง พี่คิดจะเล่นอะไร？”

จี้ยู่ถิงยิ้มเยาะ“เรื่องของฉัน นายไม่ต้องยุ่ง ？”

“นี่……”

จี้ซิงฮุยโกรธจนหน้าแดงก่ำ

จี้ยู่ถิงพูดกับคนอื่นๆต่อ“เรื่องมากมายขนาดนี้ จัดการให้เสร็จภายในวันสองวันไม่ได้หรอก หากอีกแค่ห้าวันพวกคุณก็รอกันไม่ได้ ร้อนรนกระวนกระวาย ยากที่จะบรรลุถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ก็ไสหัวไปเดี๋ยวนี้！”

กลุ่มคนที่หน้าประตูต่างก็พากันเงียบ

โจวเสี่ยวฉิงที่มีเวลาว่างพอดี มาหาลู่ฮั๋วที่ตระกูลจี้ ระหว่างทางเจอเข้ากับชีเหนียนและฉือเหนียน ทั้งสามคนก็จึงเดินทางมาพร้อมกัน

การถกเถียงกันเมื่อครู่ ทั้งสามคนได้ยินมันอย่างชัดเจน

ด้านหลังของกลุ่มคนเหล่านี้ ชีเหนียนพูดขึ้นว่า“แค่ห้าวันเท่านั้น บทสรุปมันถูกกำหนดไว้แล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรไปไม่ได้หรอก ท่านเอินกับท่านรองจี้คงไม่กลัวหรอกมั้งครับ？”

จี้หย่งไม่ได้พูดอะไร

ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด หนิงเฉิงเอินก็เป็นฝ่ายหัวเราะออกมาเสียงเบา“ได้ ผมจะรอท่านยู่อย่างเงียบๆอีกห้าวัน พวกเรากลับ”

เขาหันหลังแล้วพาลูกน้องเดินทางกลับ ในตอนที่เดินผ่านโจวเสี่ยวฉิง เขาเหลือบมองเธออย่างคาดไม่ถึง

“คุณผู้หญิงคนนี้หน้าตาดูคุ้นมาก ชื่ออะไรเหรอครับ ？”

“นี่มันสมัยไหนแล้ว เข้ามาตีสนิทกับผู้หญิงด้วยวิธีแบบนี้ มันเชยไปไหมคะ？”โจวเสี่ยวฉิงมองเขาด้วยความรังเกียจ

ใครก็ตามที่คิดจะมารังแกคนข้างกายของเซิงเกอ เธอไม่มาพูดจาดีด้วยอย่างแน่นอน

หนิงเฉิงเอินหัวเราะร่วน มองหน้าเธออยู่ซ้ำๆ“ดีมาก ผมจำหน้าคุณไว้แล้ว ”

หลังจากที่พูดหยอกทิ้งท้าย หนิงเฉิงเอินก็พาลูกน้องจากไป

เขาไปแล้ว ทางจี้หย่งเองก็ไม่มีความจำเป็นที่ต้องอยู่ต่อ“ยู่ถิง ฉันจะรออีกห้าวันของแก รอคำชี้แจงจากแก！”

“ช้าก่อน”

จี้หย่งกำลังจะพามวลชนกลับ แต่ถูกจี้ยู่ถิงเรียกเอาไว้

จี้ยู่ถิงพิงไปที่ราวระเบียงด้วยท่วงท่าที่สบายๆ สั่งเสียงเรียบ“ชีเหนียนฉือเหนียน เอาตัวคุณชายฮุยไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษ ส่งตัวให้ลุงหลี พูดจาไร้มารยาท ดูหมิ่นผู้นำตระกูล ลุงหลีรู้ว่าควรลงโทษยังไง”

เมื่อจี้ซิงฮุยได้ยิน ก็ไม่พอใจขึ้นมาทันที“จี้ยู่ถิง！นายกำลังจะถูกเฉดหัวออกจากตำแหน่งผู้นำ นายยังคิดที่จะลงโทษฉันอีกเหรอ？”

“การอบรมสั่งสอนของคุณอารองไม่ได้เรื่อง ฉันจึงต้องอาสาช่วยคุณอารองสั่งสอนจี้ซิงฮุย”น้ำเสียงเขาเย็นเยือก“ชีเหนียน บอกลุงหลี เพิ่มแส้อีกห้าอัน”

“ครับ”

“พ่อช่วยผมด้วย！จี้ยู่ถิงอยากจะตีผมให้ตาย！พ่อ！”

จี้ซิงฮุยถูกชีเหนียนกับฉือเหนียนลากตัวไป บอดี้การ์ดที่จี้หย่งพามาด้วยอยากจะเข้าไปขวาง ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชีเหนียนกับฉือเหนียนเลยแต่อย่างใด

จี้หย่งกำหมัดแน่น อดทนกับความอยากจะเข้าไปแย่งตัวคนกลับมาอยู่หลายครั้ง

วันนี้คำพูดของจี้ซิงฮุยดูจะก้าวร้าวเกินไปจริง ตอนนี้จี้ยู่ถิงยังไม่ได้คืนอำนาจกลับมาอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด จี้ยู่ถิงจะลงโทษใคร เขายังขวางไม่ได้ ทำได้เพียงทนมองดูลูกชายถูกลากตัวไป

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาเฉียบคมที่แก่กล้ามองไปยังจี้ยู่ถิงที่อยู่ตรงระเบียงคฤหาสน์“หลานรักของอา อารองจะจำเอาไว้ ต่อไปจะให้หลานได้‘ชดใช้’อย่างสาสมแน่นอน！”

น้ำเสียงจี้ยู่ถิงเอ้อระเหย “ผมจะรอ”

จี้หย่งเค้นเสียงหึในลำคอ แล้วพาคนกลับในทันที ไล่ตามหลังชีเหนียนกับฉือเหนียนที่ลากตัวจี้ซิงฮุยไปติดๆ

เมื่อทุกคนไปกันหมดแล้ว บอดี้การ์ดที่ประตูก็ปล่อยให้โจวเสี่ยวฉิงได้เข้าไป